Burnout Legends was één van de launchgames voor de PSP, in september 2005. Het was het eerste Burnout deel waarmee de PSP kennis maakte. Nu, ruim anderhalf jaar later, is ons draagbaar juweeltje van Sony alweer toe aan een tweede deel. Natuurlijk heb ik het hier over Burnout Dominator. Toen ikzelf voor het eerst kennis maakte met de titel, waren mijn verwachtingen voor de game al hoog gespannen. Laten we eens kijken of de game ook aan deze verwachtingen voldeed..

De game begint, zoals vele (PSP)games beginnen, met een indrukwekkend filmpje, dat je niet kunt overslaan. En nee, niet omdat het er zo wreed uitziet, maar omdat je dit simpelweg niet kunt. Dus na eerst enkele minuten te hebben besteed aan het aanschouwen van het filmpje, wat overigens van geen enkele toegevoegde waarde was voor de game, kon ik eindelijk beginnen.

Wat mij opviel tijdens het spelen van Burnout Dominator, is dat ik steeds hetzelfde, tweezijdige gevoel had. Aan de ene kant dacht ik: "Dit is gewoon Burnout Legends" maar aan de andere kant dacht ik "Oké, dit is toch wel een wreed spel". En ja, dat is het ook! Is het vernieuwend? Nee, niet echt. Ik zal hieronder even toelichten wat Burnout Dominator nou de moeite waard maakt. Wat nieuw is, is dat we in dit deel de mogelijkheid hebben om soundtracks te downloaden via de ingebouwde Infrastructure Mode van de PSP. Ook kunnen we via dit netwerk, onze eigen records uploaden en deze kunnen bekeken worden op het internet. Goed, geen online modus dus. Spijtig. Wat ook nieuw is aan deze game is dat ze de bekende Crash Mode hebben weggelaten. Je weet wel? Dat speltype waarin je zo snel als je kunt op het verkeer in moet rijden en zoveel mogelijk schade moet toebrengen? Ja, het is weg. Een schande! Dit was toch wel iets wat Burnout onderscheidde van andere arcade racegames, en het wordt gewoon weggelaten. Maar goed, laten we dit punt maar gewoon rusten.

Welke nieuwe modus wel is toegevoegd aan dit deel is de Maniac Mode. In deze modus heb jij als doel zo gevaarlijk mogelijk over de weg te rijden, maar jezelf niet te beschadigen door bijvoorbeeld te crashen, dit kost namelijk punten. En nee, de punten worden niet van je score afgehaald maar het zit zo: De Maniac Mode kom je het beste door, door een combinatie van driften, "near misses" en het overmatig gebruik maken van je boost. Als je dit allemaal combineert tot één rijstijl, zit je in de Maniac Modus wel gebakken. Dit wil overigens niet zeggen dat de Maniac Modus makkelijk is, je zal wel veel moeite moeten doen om zo snel mogelijk die punten te halen, zeker omdat de lengte van de banen erg varieert. Je moet vanaf begin tot eind dus een goede combinatie zien te maken van deze factoren, om zoveel mogelijk punten te halen. Als je dan crasht, moet je overnieuw beginnen en heb je te weinig tijd over om nog genoeg punten te halen.



Naast Maniac Mode is er ook een andere modus bijgekomen. Het gaat hier om de Burnout Mode, een onderdeel wat ook in de eerste delen van de serie zat. In dit onderdeel moet je zoveel mogelijk Burnouts maken. Hoe werkt dit? Door te driften (slippen met je auto) krijg je boost in je boostbalkje. Dit boostbalkje kan blauw worden, naarmate je meer drift. Als deze blauw is, gebruik je de boost en ga je weer, zoveel als je kan, driften. Dit levert een tweede Burnout op. Je stapelt dus zoveel mogelijk Burnouts op, het levert je punten op en je haalt de race. Erg simpele modus, maar erg vermakelijk. Het is wel belangrijk dat je deze modus goed onder de knie krijgt, want je zult de Burnouts gedurende de hele game nodig hebben. Je hebt ook nog "Near Miss Challenges". In deze modus moet je zoveel mogelijk "Near Misses" maken door zo dicht mogelijk langs een auto te rijden. Door tegen het verkeer in te gaan krijg je dubbel zo veel punten. Deze modus is niet moeilijk, maar ook niet makkelijk. Het gebeurt namelijk al snel dat je tegen het verkeer in, langs een bocht wilt gaan rijden om drie auto's nét niet te raken, maar dan opeens toch een auto die uit die bocht komt raakt: game over. Verder zitten er in Dominator de bekende onderdelen zoals het simpelweg racen, Takedown Challenge of de Tournaments. Deze modi laat ik maar voor wat ze zijn.

Burnout Dominator is dus niet zo erg vernieuwend, maar grafisch is de game er wel degelijk op vooruit gegaan. Naar mijn mening hebben ze voor de graphics een beetje tekort gedaan aan de auto's. Je ziet duidelijk een verschil in details tussen de auto's in Dominator en Legends. Dit verschil is echter niet hinderlijk of afstotend. Waar Dominator dus naar mijn mening tekort werd gedaan op pixel gebied, werden er weer meer gestoken in de omgeving. De omgeving waarin je racet is er echt héél erg op vooruit gegaan. De kleuren zijn bijvoorbeeld veel feller, de game op zich is kleurrijker, de bomen, vangrails, bergen, noem het maar op, alles is aangescherpt. En dit maakt Burnout Dominator vanuit mijn ogen een lust voor het oog.



Wat Dominator nog een extra zetje geeft in de "waardig zijn als game" richting, is dat we in deze game ook zogehete "Signature Shortcuts" hebben. Deze Shortcuts moet je geheel zelf ontdekken door er toevallig net iemand langs te hebben gebeukt, of er langs gebeukt te worden. Het is dus niet zo dat je door een stel waarschuwingsborden moet rijden om zo'n shortcut te ontdekken, zoals bij games als Need for Speed wel het geval is. Dit voegt zeker meer toe aan de gameplay van Dominator. Want het ontdekken van die shortcuts moet op een bepaalde manier gebeuren en niet anders!

Wat ik tot slot nog kwijt wil over de game is dat het inderdaad aan mijn verwachtingen heeft voldaan. Grafisch stond ik niet versteld, maar ik was wél versteld over de verbetering, waar weldegelijk tijd en energie in is gestoken. Om nou te zeggen dat de game verfrissend is, als (arcade) racegame voor de PSP, dat vind ik lastig. Het is als een achtbaan: de game kent zijn pieken en dalen. Het grootste dal voor mij in deze game is toch dat er geen online modus in zit, wat denk ik makkelijk had gekund, en daarnaast laat de game relatief weinig vernieuwende dingen zien. Het lijkt er een beetje op, alsof ze er bij EA Games er een sport ervan maken om nieuwe combo's te bedenken uit gamemodi die zijn bedacht voor de Burnout reeks. Wat de grootste piek voor mij is in deze game, is dat het vertrouwd aanvoelt. Die typische, leuke, verslavende elementen die het arcade-racing genre voor mij boven het normale racing genre tilt, zitten er allemaal in.

• login of registreer om te reageren