Het is alweer een jaar geleden dat we kennis maakten met Ramiro Cruz. Op de PS2/Xbox/Pc konden we spelen met "Ram" en op pad gaan om flink wat onrust te stoken aan de westkust van Amerika. Nu, een jaar later, kunnen we aan de gang gaan met de PSP versie. Een andere naam, andere gameplay, maar is het wel dezelfde kwaliteit? Wij speelden de game en geven een oordeel.

Ook deze keer spelen we weer met Ramiro Cruz. Het grote verschil is de setup van deze game. Waar we in Total Overdose aan de slag konden in een hele stad op de bekende GTA tour, mogen we nu level-based aan de slag gaan. In Chili Con Carnage mag je je als Ram wreken op de dood van je vader. Level voor level ga je dieper in de onderwereld en kom je stap voor stap dichter bij het hoofd van de hele mafia beweging. Het spel speelt net zoals Total Overdose als een 3rd person shooter. Met slow-motion sprongen kan je locken op de vijanden om ze dan met headshots af te mogen schieten. Hoe beter en mooier de acties hoe meer punten je vergaart. Zo zullen 180's en 360's geen uitzondering zijn op alle sprongen. Via de muur rennend of terug springend schiet je op alles wat maar lopen kan.

In de singleplayer modus ga je rustig aan het verhaal af welke, in plaats van als in een vrije stad, puur level-based in elkaar steekt. Samen met de aardige tussenfilmpjes kom je aan een flink aantal levels (19 in totaal) welke je mag uitspelen. Tussen het verhaal in kan je allerlei challenges aan gaan. Om bijvoorbeeld bepaalde acties uit te voeren binnen een bepaalde tijd. Of toch te gaan voor een bepaald punten aantal of overlevingstijd. Dit zorgt voor een creatieve oplossing op het gebrek aan de "grote stad". Daarnaast unlock je vele multiplayer maps en andere grappige personages om later nog meer ravage aan te richten.

Chili Con Carnage weet prima z'n mannetje te staan in het actiegenre. Door middel van alle moves en wapens blijft de game boeiend tijdens het spelen. Het simpelweg rondhuppelen en iedereen op creatieve wijze om zeep helpen blijft gewoon leuk. Samen met de bekende supermoves uit Total Overdose zal het op een gegeven moment echt om de high-scores gaan. Hoe langer je een combo volhoudt, hoe sneller het puntenaantal stijgt. Zal het in het begin vooral om het verhaal gaan, zal het later zodra deze is uitgespeeld simpelweg gaan om het verbeteren van je eigen scores.

Gelukkig is het in de game niet de bedoeling dat je je zomaar op alle vijanden af gooit. Om te overleven zal je echt goed met je moves en kogels om moeten gaan. Simpelweg ergens op af rennen en schieten is vragen om problemen. Gelukkig kan je dankzij de rewind optie jezelf een aantal seconden terug de tijd in slingeren om je gefaalde acties nog eens te proberen. Dit zorgt er voor dat je alsnog die super lange combo kan afmaken of gewoon die sprong in de afgrond niet te nemen.

Het simpelweg de held uit hangen wordt dus hard afgestraft. Door middel van de bullet-time en veel sprongen zal je de vijanden moeten doorzeven. Het is uiteindelijk mogelijk om hele levels te halen met één grote combo. Dit zorgt er dan ook weer voor dat de speeltijd weer net wat uitgerekt wordt. Na het uitspelen is het dus een leuke sport geworden om jezelf te verbeteren of anderen te verslaan met superlange combo's en een grote hoeveelheid aan punten.

Grafisch mag Chili Con Carnage er ook best zijn. De game doet niet veel onder voor zijn oudere broer. Natuurlijk hebben we nu niet te maken met een enorme stad maar toch is het een mooie presentatie geworden. Door middel van de extra multiplayer functies blijft de game langer boeien. Dankzij de bekende mini-game "Horse" (In deze game bekend als DONKEY) kan je samen, om de beurt met je vrienden kijken wie de hoogste scores kan halen binnen een bepaalde tijd of met een bepaald aantal vijanden. Wie afvalt zal een letter krijgen, en is je woord eenmaal compleet dan val je af. Dankzij de pret in het neerschieten van je vijanden blijft de game op elk moment leuk en zal je PSP je blijven aankijken, vragend om hem nog eventjes op te pakken.

Met een aardig aantal wapenmogelijkheden zal je genoeg vijanden in allerlei vormen tegen komen welke je met acrobatische sprongen tegen de grond zal werken. Wat nog steeds een welkom geschenk blijft in de game is de rare humor. Deze is te vinden op zowat elke hoek in de game. Zijn het niet de rare kostuums waarin je de vijanden kan vinden, dan zijn het wel de idiote tussenfilmpjes of bazen die te gek voor woorden zijn.

Uiteraard zijn er ook mindere kanten aan deze game. Zo zullen de controls en de camera niet altijd even meewerken met wat je in gedachten had. Bij vlagen aardig frustrerend, maar nooit zo erg dat het je echt tegen je gaat werken. Voor de rest blijft het wél jammer dat we die grote stad achter ons hebben moeten laten liggen.

• login of registreer om te reageren