Tja, als gamesjourno krijg je wel eens van die games toebedeeld waar je echt helemaal niks mee hebt. Zo houdt natuurlijk niet iedereen van de happy Nintendo meuk (hoewel in mijn ogen zeer vermakelijke meuk hoor) , de 'girlie' stuff als "My horse and me" , de typisch Japanse RPG, of in dit geval games over de absurdistische Amerikaanse worstelcultuur. In mijn geval kreeg ik niet alleen WWE Smackdown vs Raw 2008 in mijn brievenbus geduwd, ik moest hem ook nog verplicht meesjouwen… het was namelijk de PSP versie.

Nu denk je misschien dat ik met een lang gezicht deze review heb zitten schrijven, maar niets is minder waar. Ik heb weliswaar de laatste jaren weinig meer op met het Amerikaanse worstelen, toch speelde ik vroeger N64 games als WWF No Mercy helemaal stuk. Nu ben ik nooit zo'n grote liefhebber van het hele tv-spektakel geweest hoor, maar ik vond het zo nu en dan érg vermakelijk. Het kwam dan ook meer doordat een hele goede vriend van mij er idolaat van was dat ik regelmatig meekeek naar de gevechten en me samen met hem helemaal suf speelde aan worstelgames op de N64.

Machtig grote fun was dat zeg. De idiote A.I., de absurde tricks en de soms vreemde bugs met betrekking tot collision detection maakten dat we bijna constant in een deuk lagen terwijl we eigenlijk probeerden elkaars ass te kicken. Of het nu wel of niet misplaatste nostalgie is die mij nog steeds doet denken dat de worstelgames toen beter waren weet ik niet, maar ook ik kan niet ontkennen dat de worstelgames van vandaag veel te bieden hebben. Maar gaat dat ook op voor de mobiele versie?

Nog even voor de duidelijkheid, ik ben dus geen worstelfanaat. Verwacht dus ook niet van mij dat ik ga opnoemen welke worstellegendes wel of niet hun latexpakjes uit de kast hebben gehaald voor deze game. Ik ga het puur over gameplay, graphics & sound, bijzondere modes en technieken en de controls hebben. Want als je alle plus- en minpunten vanuit het perspectief van een worstelfan wilt horen, kun je beter de console-review van Marco Sluizeman lezen. Die zijn namelijk identiek - believe me, I checked. Ok, het enige inhoudelijke zoethoudertje dat ik jullie nu kan geven is dat er drie exclusieve worstellegendes in de PSP versie zitten: Jim Neidhart, Eddie Guerrero en Sgt. Slaughter.

Aangezien er weer tig modes en gameplay elementen in de game zitten en deze ook al in reviews van de console versies genoemd worden, zal ik mij beperken tot de belangrijkste van de PSP versie.

Zo is daar de 24/7 mode, die je in staat stelt scriptschrijvers aan te stellen, salarissen te betalen, inkomen te verkrijgen uit bijverdiensten (dus alle mogelijke geldklopperij buiten de gevechten om) en nog veel meer. Maar je kunt er ook voor kiezen om er als worstelaar doorheen te lopen in plaats van als manager. Hierbij heb je vaak een beetje min of meer dezelfde opties, zij het dan vanuit een ander oogpunt. Al het geld dat je in deze mode verdient kun je weer gebruiken in de shop die in de game zit, alwaar je characters, moves en nog veel meer kunt aanschaffen. Het is alleen een beetje jammer dat niet alles goed uitgewerkt is in deze mode en er de nodige slordigheden in zitten met betrekking tot zowel kleine dingen (je zult volgens de game altijd in het jaar 2008 blijven spelen ondanks het feit dat je jaren achter elkaar speelt) als grotere zaken (blessures moeten genezen, maar de game biedt vervolgens geen rustmogelijkheden). Dat maakt het een beetje vreemd, en je zult deze mode dan ook niet als iets anders willen gebruiken dan als 'tool' om geld vrij te spelen ter besteding in de shop.

Verder bevat de game het hele scala aan gevechtstypes, waarbij er nog enkele bijzondere battles zijn die zeker meewaarde zullen hebben voor de echte worstelfans onder ons. Bij deze battles is het namelijk de bedoeling dat je legendarische gevechten naspeelt, met als beloning het vrijspelen van bepaalde worstellegendes. Leuk voor nieuwkomers, en natuurlijk te gek voor de fans.

Maar eigenlijk vertel ik tot nu toe niks nieuws in vergelijking tot de console versies. Wat natuurlijk wel heel anders is aan de PSP versie is de implementatie van de controls. Zo is wederom (wanneer niet) het gemis van een rechterpookje enorm. Als ik echt heel eerlijk moet zijn, vind ik de controls dan ook ronduit K**... met een hoofdletter K ja. Je moet namelijk heel vaak op compleet onnodige en onlogische wijze met je linkerduim switchen tussen het analoge pookje en de D-Pad. Met het gevolg dat je in een snel gevecht soms als een bezetene zit te buttonbashen: niet omdat je de controls niet kent, maar omdat je bang bent ze niet op tijd te kunnen gebruiken. Begrijp me niet verkeerd, de controls zijn niet compleet afschuwelijk, maar frustrerend is het (sowieso in het begin) zéker.

Grafisch is het eigenlijk net zo triest gesteld als met de controls. De worstelaars zelf zien er nog redelijk gedetailleerd uit, maar de omgevingen niet. Het publiek bestaat gewoon uit wazige 2D vlekken die pogen te zwaaien en juichen. In z'n geheel is het geen complete bagger en heeft het in ieder geval de juiste sfeer, maar bewonderenswaardig is het allerminst. De PSP wordt al teveel overladen met middelmatige games die de kracht van de hardware amper benutten, meer hebben we er absoluut niet nodig. Wat echter wel van hoge kwaliteit is, is het geluid. De soundtrack klinkt lekker, en voegt met de vaak rauwe Amerikaanse hardrock (maar ook rap) precies dat beetje Amerikaanse 'cultuur' toe wat je eigenlijk onafscheidelijk acht van de worstelwereld.

WWE Smackdown vs Raw 2008 is een middelmatige draagbare worstelgame die helaas wat te weinig te bieden heeft. Zelfs voor de diehard fans nog geen verplichte kost…