Vier jaar geleden kwam Nintendo met een nieuwe simulatiegame voor de GameCube: Animal Crossing. Deze game werd een succes en verscheen twee jaar later op broekzakformaat voor de Nintendo DS. Ook dit deel wist (vooral bij de casual gamers) hoge ogen te gooien wat voor Nintendo genoeg reden was om een derde game aan deze franchise toe te voegen. Animal Crossing: Let's Go to the City voor de Wii laat ons wederom deel uitmaken van een kleurrijke wereld vol schattige bewonertjes. In een zoet roze madeliefjesjurkje stap ik op de bus richting de Animal Crossing stad om kennis te maken met mijn nieuwe stadsgenootjes.

Ondanks dat ik mezelf toch meer als hardcore gamer dan als casual gamer beschouw, komt bij vrolijke simulatiegames als MySims, Harvest Moon of Animal Crossing toch elke keer weer het schattige meisje onder mijn stoere gamechick-imago vandaan gekropen. Zo ook weer bij Animal Crossing: Let's Go to the City. Schattige personages, vrolijke kleurtjes, lieve geluidjes en ik ben verkocht. Maar goed, alleen een overdosis cuteness maakt een game nog niet tot een succes, dus tijd om eens te kijken hoe het er in deze nieuwe Animal Crossing wereld aan toe gaat.

Bij het starten van de game word ik al gelijk opgewacht door Rover, een vrolijke kat die me vertelt dat ik in de stad moet gaan wonen, omdat ik daar helemaal vrij ben om te doen en laten wat ik maar wil. Of importeer ik liever een ouder leven vanaf de Nintendo DS game Animal Crossing: Wild World naar de Wii? Nee, een totaal nieuw leven lijkt me wel wat, dus ik besluit met een schone lei te beginnen. Rover vindt het een goed idee en zegt dat de eerste stap naar een nieuw leven simpelweg op de bus stappen is. Na een korte busrit, waarin Rover me uithoort over mijn naam, de datum, tijd en naam van de stad, stoppen we bij het desbetreffende stadje, waar ik afscheid neem van het poezebeest. Ik haast me naar de Town Hall waar me een viertal woningen aangeboden wordt, waaruit ik mijn keuze mag maken. Ik besluit voor een huisje aan het strand te gaan, want elke morgen wakker worden door het klotsende zeewater en de ruisende wind lijkt me wel gezellig. De wasbeer Tom Nook gaat over de betaling van de huizen. Natuurlijk ben ik weer eens blut en ik kan het bedrag voor het huis dan ook niet betalen. Tom is gelukkig een toffe gast en stelt voor dat ik een baantje in zijn shop aanneem en zo, langaam maar zeker, het huisje afbetaal.

Degene die bekend zijn met de Animal Crossing franchise hebben nu waarschijnlijk een gevoel van: waar ken ik dit van? Een déjà vu gevoel. Dat kan heel goed kloppen, want zowel de Gamecube versie van Animal Crossing als de Nintendo DS variant begonnen op een soortgelijke manier. En dit geldt niet alleen voor het begin van de game, eigenlijk is er in de hele game weinig veranderd ten opzichte van zijn voorgangers. Je gaat eerst weer een aantal opdrachten vervullen voor de winkeleigenaar, in dit geval Tom Nook, om vervolgens gewoon lekker vrij rond te kunnen lopen in het Animal Crossing stadje. Net als in de voorgaande games kan je ook hier weer op verschillende manieren dingen verzamelen, om deze door te verkopen aan de shop en hier weer nieuwe prullaria voor je huisje van te kopen. Het enige echt nieuwe aan Animal Crossing: Let's Go to the City is de mogelijkheid om via de nieuwe Wii Speak functie met andere Animal Crossers te kletsen. Jammer genoeg maken maar weinig mensen gebruik van deze functie, waardoor je er op het moment eigenlijk nog niks mee kunt in deze game.

Daarnaast is de besturing natuurlijk ook aangepast aan de Wii. Zo loop je door middel van de analoge stick op de Nunchuck, druk je op de A-button om dingen te selecteren of om ermee te interacten en deselecteer je objecten of acties met de B-button. Het menu bereik je door met de Wii Remote op het icoontje onderin beeld te richten om deze vervolgens met de A-button te openen en dezelfde button gebruik je ook om door dialogen te klikken. Heb je geen geduld, dan kun je deze gesprekjes met de B-button wat sneller laten gaan. Het werkt allemaal erg simpel en effectief, waardoor je deze game lekker gedachteloos kunt spelen.

Grafisch ziet alles er als vanouds vrolijk en kleurrijk uit. Verwacht geen hoogstaande graphics, maar dat is iets wat deze game ook echt niet nodig heeft. De sounds sluiten mooi op deze eenvoudige graphics aan: vrolijke achtergrondmuziek en deuntjes met een overdosis schattigheid. Ook de grappige geluidjes die de personages maken tijdens de dialogen hebben een hoog 'aaaw' gehalte. Ook hier dus niks nieuws onder de Animal Crossing zon. Nou ja, van een zon was niet echt sprake eigenlijk. Animal Crossing loopt namelijk real-time. In de winter is dus ook de in-game stad bedekt met een laagje sneeuw en speel je de game 's nachts -wat bij mij vaak het geval is- dan is ook de Animal Crossing stad in duisternis gehuld. Maar goed, ook dit zijn allemaal weer elementen die we al kennen uit de eerdere games. Dit hoeft overigens niet per se negatief te zijn, Nintendo heeft immers al twee keer eerder bewezen dat het spelconcept van Animal Crossing gewoon goed loopt.

Net als zijn twee voorgangers, is ook Animal Crossing: Let's Go to the City weer een leuke simulatiegame. Grafisch ziet alles er weer strak en kleurrijk uit, de personages zijn schattig, de achtergrondmuziekjes zijn vrolijk en er is genoeg te beleven om je er de nodige uurtjes mee te vermaken. Er is alleen weinig verschil met de GameCube en Nintendo DS versie en dat is waar Nintendo de plank een beetje misslaat. Het voelt nu allemaal een beetje 'been there, done that' aan. Heb je beide andere games al gespeeld, dan zou ik dit Wii-deel laten voor wat het is. Ben je nog niet echt bekend met de Animal Crossing franchise, dan zul je je ongetwijfeld vermaken met Animal Crossing: Let's Go to the City.

• login of registreer om te reageren