De reden dat ik een grafhekel heb aan een bordspel als Monopoly is toch wel dat het altijd zo lang duurt voordat er eindelijk eens een winnaar uit de bus is gekomen. Als je doorspeelt tot er één iemand is overgebleven, ben je al snel een paar uur verder. Ik heb dat geduld niet, ik speel liever spelletjes die sneller afgelopen zijn. Het was dan ook niet zo verstandig om mij aan Boom Street te laten beginnen, want ook daarvoor moest ik het nodige geduld opbrengen.

Het zijn dus snelle spelletjes die ik weet te waarderen. Pesten, blackjack, toepen: stuk voor stuk bezigheden die ik leuk vind om te doen. Maar als ik spellen als Mens Erger Je Niet of Yahtzee moet doen, vind ik ze al snel te lang duren. Je begrijpt dat een potje Risk of Monopoly dus al helemaal niks voor mij is. Ik wil snelle actie, constante spanning. Ik wil geen minuten wachten voordat ik zelf eindelijk weer eens aan de beurt ben. Helaas was ik tijdens het spelen van Boom Street wel vaak aan het wachten. En dat wachten duurde ook nog eens vrij lang.

Even in het kort: Boom Street is eigenlijk niks meer, maar ook zeker niks minder, dan een virtuele variant op Monopoly. Maar dan wel met hele andere personages, zoals die uit het Mario- en Dragon Quest-universum, en een ander bord. Los van een aantal kleine verschillen doet Boom Street verder precies hetzelfde als Monopoly en verwacht het van de spelers dat zij gebouwen en winkeltjes kopen en die eventueel ook nog uitbreiden. Door het gooien van dobbelstenen bewegen alle spelers zich vervolgens voort over het speelbord en inderdaad, dan wordt het betalen als je op andermans gebied terecht komt. Iedere keer dat je investeert in een van je gebouwen, ontvang je ook meer geld wanneer de tegenstander op dat vakje eindigt.

Een bekend principe en in feite is er ook niks mis met dit spelsysteem. Alleen jammer dat de beurten doorgaans erg lang duren en je dus een flink gedeelte van de tijd niks aan het doen bent. Voordat je mag gooien met de dobbelstenen krijg je namelijk eerst de mogelijkheid om een bod uit te brengen op een van de gebouwen van je tegenspelers. Dit kost gemiddeld al een minuut. Na het gooien moet je een route uitstippelen voor je personage en iedere keer dat je niet helemaal tevreden bent over je gekozen route, kun je deze weer aanpassen. Weer een minuut verder. En heb je eindelijk de gewenste locatie bereikt, dan vindt jouw personage het ook nog eens nodig een paar opmerkingen over de huidige situatie te maken. Nog een minuutje verder dus. In het begin vind je dit nog niet zo erg, maar een paar beurten later begint dat toch wel een beetje te vervelen. Zeker als je met meerdere spelers bent, duurt het al snel een aantal minuten voor je weer eens aan de beurt bent. Niet bepaald mijn idee van plezier, maar goed, dat is misschien persoonlijk.

Een game als Boom Street leent zich natuurlijk uitermate goed voor een leuke multiplayer. Daarom is het des te gekker dat er geen savefunctie is toegevoegd aan de meerspelerstand, waardoor je games altijd volledig moet uitspelen. Anders ben je genoodzaakt een spelletje eerder af te sluiten. En juist omdat de potjes doorgaans een flinke tijd in beslag nemen, komt het in de praktijk veelvuldig voor dat een potje niet uitgespeeld wordt. Daarmee verliest de multiplayer in mijn ogen direct een groot deel van haar magie.

Boom Street is geen verkeerde game. Als je van Monopoly houdt, kun je deze game blind aanschaffen. Op een paar kleine verschillen na, zijn Boom Street en Monopoly namelijk nagenoeg gelijk. Besef, voordat je met deze game aan de slag gaat, wel even dat je meer aan het wachten bent dan dat je daadwerkelijk iets aan het doen bent. Naast dit gebrek aan actie is er ook nog eens een multiplayer die, dankzij een slechte uitwerking, lichtelijk tegenvalt. Voer voor de fans dus!

• login of registreer om te reageren