De bangmakerij rondom Calling begon al in 2008. Het PR-bedrijf achter deze game had destijds footage online staan die eigenlijk niemand mocht zien. Natuurlijk is niets veilig op het web, dus ook deze footage ging razendsnel de wereld over. Al meteen werd duidelijk met wat voor game we te maken hadden: Calling zou iedereen slapeloze nachten gaan bezorgen. Wat slapeloze nachten betreft kun je tegenwoordig heel goed met de Wii uit de voeten. Hoewel ik nog steeds nachtmerries heb van Silent Hill: Shattered Memories ga ik mijn ogen zoveel mogelijk open proberen te houden en hopen dat ik deze keer niet in huilen uitbarst tijdens het spelen van Calling.

Calling is weer een typisch ontzettend enge Japanse freakgame. Zoals alleen de Japanners dat echt goed kunnen zit er in Calling een bizar verhaal. Het begint allemaal met een aantal personen in een chatroom. In de chatroom kom je de twee hoofdpersonen tegen, Shinichi Suzutani en Rin Kagura. Naast de twee hoofdpersonen zijn er nog een aantal mensen in de chatroom, allemaal zijn ze op dezelfde manier op de website gekomen. Allemaal zijn ze op "The Black Page" geweest, een mysterieuze website met daarop een teller met het nummer van het aantal mensen dat is overleden na het bezoeken van de website. Shinichi en Rin worden na de chatsessie beiden wakker in een verlaten school en hebben geen idee hoe ze daar zijn gekomen. Vanaf het moment dat ze wakker worden is hun doel om zo snel mogelijk uit de school te komen en weer veilig naar huis terug te keren. Het blijkt echter wat lastiger om de verlaten school uit te komen, want de school blijkt niet helemaal verlaten te zijn.

Na de vage chatsessie kom je in de school terecht en is het tijd om het kwaad te bestrijden. In de ruimte waar je wakker wordt is alles donker en zit je constant op het puntje van je stoel omdat je weet dat er elk moment iets uit een hoek kan komen. Na je wat te oriënteren vind je al snel een mobiele telefoon waar je ontzettend veel dingen mee kan doen. Met de telefoon kun je simpelweg bellen, maar natuurlijk niet naar huis. Wanneer je op een plek komt waar je een vreemd geluid hoort, kun je dat met je telefoon opnemen en vervolgens omzetten naar een stem. De stem van een geest probeert je iets te vertellen. Naarmate je verder in het verhaal komt kun je nog meer met je telefoon doen. Naast je telefoon kom je bar weinig handige spullen tegen op een zaklamp na. Hiermee wordt het wel een stuk makkelijker om door de school te lopen en zul je met een veiliger gevoel door de gangen durven dwalen.

De besturing tijdens het dwalen door de gangen werkt erg goed. Met de Nunchuk kun je in verschillende richtingen lopen en met de Z-button begin je met rennen. Met de Wii Remote kun je je zaklamp in een bepaalde richting schijnen terwijl je aan het lopen of rennen bent. Mocht je oog in oog komen te staan met een spook dan kun je door te dubbelklikken op de Z-button een ‘180 graden draai’ maken en vervolgens beginnen met rennen. Wanneer je spoken tegenkomt, verschijnt de horrormeter in beeld. De horrormeter lijkt op een hartslagmeter en is mooi groen wanneer je kalm bent. Ben je omsingeld door spoken, dan begint de horror meter geel uit te slaan en als ze je ook nog eens aanvallen wordt de meter vuurrood. Als de meter vuurrood is, heb je niet lang meer te leven en moet je zorgen dat je op een rustige plek zonder spoken terecht komt. Lukt dat niet en een spook weet je te pakken te krijgen, dan moet je op dat moment de Wii Remote heen en weer zwaaien om het spook van je af te duwen. De eerste paar keer dat je een spook tegen komt is het best leuk om met je Wii Remote te gaan zwaaien, maar na een paar levels beginnen deze spastische trekjes te vervelen.

Shinichi en Rin komen in The Mnemonic Abyss terecht, een vage plaats afgezonderd van de buitenwereld met een school, ziekenhuis en nog een aantal andere rare plaatsen. Dat de nadruk in de game ligt op de griezeligheid is terug te zien in de verschillende plaatsen. Allemaal zijn ze ontzettend eng, en er wordt goed gebruik gemaakt van de donkere plekken en smalle deurkieren. Helaas zijn sommige levels erg monotoon, zo zijn alle verdiepingen in het ziekenhuis vrijwel hetzelfde, en staan er soms dezelfde spullen op de kastjes. Dit is erg vervelend als je niet weet op welke verdieping je zit en alles op elkaar lijkt.

Calling is een Japanse horrorgame met een redelijk origineel verhaal over mensen die plots dood gaan na het bezoeken van een website. Met allemaal donkere plekken en uit het niets verschijnende dingen is het zeker spannend. Die spanning zal echter niet constant blijven, na een tijdje heb je door wat er gaat komen en loop je zonder ook maar één keer je ogen dicht te knijpen een gang door. Al met al is Calling een zeer griezelige Wii-game en zijn horrorfanaten hier wel een tijdje zoet mee.

• login of registreer om te reageren