Stel je even mijn verbazing voor toen ik de GPN enveloppe openscheurde en niet het typerende witte doosje van een Wii game tevoorschijn zag komen maar een 360 game. De Blob 2 is de multiplatform sequel op een leuke Wii-exclusive van enkele jaren geleden, dat was me even ontgaan.

Wat ook volledig uit mijn gedachten verdwenen was is het feit dat de Blob één van Luna's favoriete computerspelletjes is, oeps. Het gebeurde zo snel dat ik me een hoedje schrok. Een klein blond meisje sprong over de bank, griste het doosje uit mijn handen en verdween naar haar kamer. Een game ingepikt zien door een stealth-aanval van je dochter is best vernederend, zeker als je haar hoort lachen boven het geluid van de 360 die opstart. Zou ze binnen een jaar of acht ook zo giechelen als ik eens een vriendje van haar inpik?

Uiteindelijk kreeg ik natuurlijk ook de kans om met de Blob 2 aan de slag te gaan en wat ik zag beviel me wel: de sequel bulkt nog steeds van de kleurrijke charme. Nieuwkomers hoeven alvast geen schrik te hebben voor een sprong in het duister. Ja, het is een sequel op een console die nooit het origineel gehad heeft, maar in dit geval is dat zelfs een voordeel. De evil INKT Corporation , onder leiding van Comrade Black, heeft dit keer alle kleur uit Prisma City gezogen en het is de taak van de Blob om samen met het verzet orde op zaken te stellen, meer is het verhaaltje niet. De stad is gloednieuw, het HD-jasje zorgt voor een nieuwe glans maar verder zal de game de doorwinterde Blobbers weinig verrassen.

De gameplay draait nog steeds rond gezellig platformen en ondertussen kleur in de grijze wereld brengen. Blob rolt door plasjes verf, springt tegen gebouwen en verspreid gaandeweg kleur in de wereld. Leuk, maar ietwat simpel. Het wordt ietsje veelzijdiger wanneer je in acht neemt dat je niet zomaar lukraak kan kladderen. Veel gebouwen moet je een specifieke kleur geven en dat zorgt dat je verf moet gaan mengen om bijvoorbeeld de zijkanten van een gevel oranje te maken en het dak purper. Het levert grappige gameplay op waarin je door de tijdlimiet gaat plannen hoe je door het level beweegt en de kleuren het best kunt verspreiden. Je beweegt van het ene belangrijke gebouw naar het andere en ontwijkt de Evil Inkies met hun terpentijn om de spelwereld in kleur te laten openbarsten.

Gamers die het vorige deel gespeeld hebben, kennen deze aanpak maar al te goed en daar wringt een beetje het schoentje. Voor ervaren gamers komt de Blob 2 behoorlijk traag op gang. De robot-achtige sidekick Pinky vertelt constant waar de Blob heen moet en wat hij er moet doen en dat zuigt de uitdaging uit een groot deel van het spel. De moeilijkheidsgraad heeft een ietwat schizofrene neiging. Je zou kunnen denken dat de game op jongere gamertjes mikt en daarom aan de makkelijke kant is. Aan de andere kant wordt het spel in de latere werelden dan weer wel plots verrassend pittig. De tijdslimieten die eerder zo genereus leken, worden steeds strikter en het ontbreken van checkpoints voelt wat neppig aan. Het is een beetje raar dat de moeilijkheidsgraad niet beter gebalanceerd is, want de game is wel degelijk leuk om te spelen voor jong en oud. De omgevingen, zoals een frisdrankfabriek, zijn erg leuk gebracht en de nieuwe stukjes 2D-gameplay zijn meer dan welkom. Niet alleen voegen de stukjes in 2D een leuke afwisseling toe, ze bieden ook een grotere focus op kleine puzzels.

Naast de behoorlijk uitgebreide singleplayer ondersteunt de Blob 2 ook multiplayer. Er is een verwaarloosbare co-op, vergelijkbaar met die van Super Mario Galaxy, waarin de andere speler Pinky speelt en een beetje kan helpen met het painten en bestrijden van Inkies. Als volwaardige co-op heeft het te weinig om het lijf, maar het is wel ideaal voor ouders om met hun jonge kinderen te spelen. Iets leuker voor de doorsnee gamer is Blob Party. Het is een losstaande reeks co-op challenges die behoorlijk pittig zijn en waar je echt samen aan de bak moet om de tijdslimiet te rekken.

Visueel ziet de game er erg mooi en scherp uit op de Xbox 360 en PlayStation 3, met uiteraard heel wat mooie warme kleuren op het scherm. Het verhaal wordt verteld via grappige, satirische tussenstukjes die verder bijdragen aan de goeie presentatie van het spel. Ook de soundtrack is net als in de voorganger weer behoorlijk amusant. Hoe meer je verft in de omgeving, hoe meer instrumenten er aan de muziek toegevoegd worden. De muziek wordt dus gaandeweg even uitbundig als de kleuren op het scherm. Ook het besturen met de controller gaat wonderwel. Soms voelt het springen ietwat losjes aan, maar over het algemeen zijn de controls meer dan adequaat en je hoeft niet constant zwiepbewegingen te maken zoals op Wii.

Het is niet de meest ambitieuze game van het jaar geworden, maar de Blob 2 weet in elk geval nog steeds te charmeren met zijn kliederkladderkleurenpracht en schattige gameplay die jong en oud kan bekoren. Ondanks de moeilijkheid die rare kuren heeft, is dit een goeie game geworden die heel wat jongere spelertjes en gamers die eens wat anders dan een grimmige shooter willen spelen, zeker zal kunnen bekoren.

• login of registreer om te reageren