Wie heeft er geen herinneringen uit de kindertijd aan de plaatselijke videotheek? De hoge rekken vol covers van films die je niks zeggen in een ruimte die naar tapijtreiniger ruikt. Als kleintje met je ouders een film gaan kiezen in het weekend was altijd een feest, of het nu om Police Academy of Platvoet en zijn vriendjes ging.

Soms echter, kreeg je eens het lumineuze idee om op avontuur te trekken en dat grote labyrinth te gaan verkennen terwijl je ouders even niet aan het opletten waren omdat ze het niet eens werden over een romantische film. Als je ziet dat een heleboel mannen gekleed in lange regenjassen een ruimte in de verste hoek van de zaak binnengaan, dan ben je als kleine meid gewoon nieuwsgierig om te ontdekken wat er daar te beleven valt. Houd in gedachten dat dit de late jaren '80 waren, het pre-Dutroux tijdperk waar het engste voor kleine kinderen nog Prins Vigo uit Ghostbusters en Boy George waren. Mannen in lange jassen waren eerder grappig dan mogelijke perverten voor een zesjarige en ik wou dan ook even hoi gaan zeggen. Het grote probleem met mijn queste was echter dat de tocht naar wat later het domein van de vieze filmpjes bleek te zijn rechtstreeks door de horrorsectie voerde. Vergelijk het met de tocht van Sneeuwwitje door het evil woud voor ze bij de zeven geile regenjasdragende dwergen terecht kwam. Dit Sneeuwwitje wist drie stappen door het griezelfilmwoud te zetten tot mijn blik viel op de foto van een halfverteerde schreeuwende man die opgevreten werd door een roze blubber. De filmcover van The Blob. Het resultaat was luid gegil en ongeveer zeven mannen die over hun regenjas struikelden terwijl ze uit de porno hoek probeerden weg te vluchten en een trauma dat jaren angst voor de horrorhoek en gelatinepudding betekende. Een zelfde soort angst kwam ook boven toen ik nu de Blob moest gaan spelen voor de review. De grote reden hierachter is dat ik de Blob nogal impulsief had gekozen als reviewgame voor september en ik pas daarna een blik wierp op door wie de game gemaakt werd. Developer Blue Tongue was in het verleden verantwoordelijk voor gelicensieerde crap als Starship Troopers, Barnyard en wat Nickelodeon games, elke reviewers grootste nachtmerrie dus. Een spel dat de Blob heet gemaakt door een developer die in het verleden enkel bagger gemaakt heeft, ik begon zowaar al te bibberen.

Asjemenou? op zijn Australisch
Ik denk dat zowel een paar mensen uit Utrecht, als jullie en ik net als Loekie indertijd even asjemenou kunnen zeggen bij het zien van de score die de game uiteindelijk behaald heeft. Het is bijna shocking om zien hoe een door wat kaaskoppen bedacht geniaal maar simpel conceptje door een stelletje kangoeroes is omgetoverd tot een volwaardige game die een hoge score verdient. Zeker als je in gedachten houdt wat voor afval Blue Tongue in het verleden op de markt bracht en je nu plots de Blob in handen krijgt kun je niet anders dan concluderen dat het team eindelijk een project in hadden heeft gekregen dat de creativiteit stimuleerde. In alles straalt gewoon aan de Blob af dat de Aussies het studentenproject als uitgangspunt hebben genomen en er vervolgens gewoon hun eigen dingetje met nieuwe ideeën van gemaakt hebben. De game voelt om het raar te zeggen gewoon aan alsof er een gedreven team achter zit dat eindelijk de kans gekregen heeft om te bewijzen wat ze in hun mars hebben. Of ze daarin geslaagd zijn? De score staat onderaan en spreekt voor zichzelf en nog voor ik uitleg waarom de Blob nu precies zo geslaagd is zeg ik nu al dat het één van de beste third party games op de Wii is geworden. Iedereen kijkt toch eerst naar het cijfer, dus waarom zou ik de spanning opbouwen naar de conclusie?

Blobbelicious
De game heeft stijl, dat is het eerste dat meteen in het oog springt als je er even mee aan de slag gaat. Het begint al met het verhaal dat in grappige cutscenes verteld wordt en handelt over de evil I.N.K.T. Corporation die alle kleur uit de stad van de vredelievende Raydians heeft gezogen onder het mom van een dictatoriaal bewind. Jij bent de Blob, de stuiterende held van het verzet die verf van de robotten steelt en stukje bij beetje de stad weer vol kleur zal kliederen. Het klinkt onnozel en dat is het ook wel, maar het wordt zo aanstekelijk gebracht inclusief lichte Nazi parodieën dat je er wel moet om gaan glimlachen. Op gebied van gameplay draait de game natuurlijk hoofdzakelijk rond het verven, maar daar omheen is de volledige mechaniek van een platformgame opgebouwd vol hindernissen, lastige sprongen en challenges. Het stelen van verf, mengen van kleuren en rondstuiterend de stad weer kleur geven wordt gebracht in een structuur van uitdagingen, aangevuld met vijandjes en eindbaas gevechten wat uiteraard voor broodnodige variatie zorgt. Het besturen van je Blob is gelukkig lekker eenvoudig: bewegen met het stickje op de Nunchuk en springen door de Wii Remote te bewegen terwijl je de dingen die je wilt raken lockt met de Z knop, een kind kan de was doen. Dat de besturing zo goed zit is een zegen voor de game, omdat door de tien spelwerelden heen de moeilijkheidsgraad gestaag oploopt en je steeds vaker met hindernissen als gevaarlijk plakkende inkt, verfzuigende vijandjes en moeilijker tijdslimieten te maken krijgt. Ook de challenges worden ietsjes inventiever, bijna zoals puzzels waarbij je moet uitdokteren in welke volgorde je delen van een structuur de vereiste kleur gaat blobben. Er zit voor de onthaasters onder ons wel de mogelijkheid in de game om gewoon wat rond te springen en te verven wat zeker en vast fun is, maar het is toch de som van alle verschillende deeltjes die de Blob zo'n fijne spelervaring maakt.

Een beetje kleur maakt een wereld van verschil
Audiovisueel gezien is de Blob een krachttoer op de Wii. Het is knap om te zien hoe de spelwereld van grijs en saai steeds meer kleur en levendigheid begint te krijgen. De beelden zien er voor een Wii game verrassend scherp uit met goeie animaties en leuke effecten. Audio is zo mogelijk beter met de mogelijkheid om aan het begin van een level een basisdeuntje te kiezen dat vaak lekker jazzy klinkt. Het geniale schuilt erin dat het muziekje bij aanvang in een grijze omgeving erg basic klinkt maar steeds verder opgebouwd wordt met al het kleur dat je aan de spelwereld toevoegt. Het is een idee dat de muziek bijna een onderdeel van de gameplay maakt en ervoor zorgt dat je nog gedrevener bent om alles te kleuren. De manier waarop de Blob met zorg voor details is opgepoetst doet je pas beseffen hoe gemakzuchtig sommige andere developers te werk gaan op de Wii.

Vervaldatum van de verf en MultiBlobben
De game biedt je een respectabele singleplayer ervaring van een dikke tien uur en daar bovenop nog een hele reeks aan secundaire uitdagingen om je even bezig te houden. Er is dus genoeg te beleven en de game heeft zelfs wat replayability in huis omdat het de perfecte game is om even uit de kast te halen om even wat te klooien. Toch raad ik je niet aan de game in één trek door te spelen. Hoeveel challenges en platformstukjes je als variatie ook op je bord krijgt, het blijft hoofdzakelijk door verf rollen en tegen dingen aan blobben. Het gevaar schuilt erin dat je over de helft wat verveeld begint te worden. Het voelt veel beter aan om de game af te wisselen met een andere game zoals Boom Blox, Mario Galaxy of Wii Fit voor mijn part. Kwalitatief gezien kan de game zeker mee met de grootsten op Wii en dankzij het unieke karakter is het de perfecte game om in tandem met een andere titel te spelen als een soort heerlijke afwisseling. Wat de multiplayer betreft tenslotte zitten er een paar geinige modes in die erg leuk blijken te spelen in offline splitscreen. Blob Race is nogal simpel en spreekt voor zichzelf maar Paint Match waarin je om het meest van de map probeert te verven en Blob on the Run zijn erg leuk om doen. In die laatste mode draait het eigenlijk om een variant op tikkertje, waarbij slechts één Blob kan kleuren terwijl de ander moet aanvallen om zelf die mogelijkheid te stelen en punten te scoren. Een lekker origineel ideetje dat eigenlijk kenmerkend is voor de volledige game.

De Blob is wat mij betreft de grote verrassingstopper op de Wii dit najaar. Blue Tongue doet in één klap alle shovelware uit het verleden vergeten met een klein pareltje van een game dat bruist van de creativiteit en afwerking. De game heeft zeker zijn kleine gebrekjes, maar niks dat opweegt tegen de unieke fun die je met deze originele platformer kunt hebben. De Blob is simpelweg één van de leukste games die je voor je Wii console kunt kopen, dus doe jezelf een plezier en stuiter naar de winkel.

• login of registreer om te reageren