In de preview die ik een half jaar geleden geschreven heb, was ik zeer te spreken over Donkey Kong's nieuwe game. Van de makers van DK: Jungle Climber is hier dan het langverwachte Donkey Kong: Jet Race.

Het leek ook te mooi om waar te zijn. Toen bekend werd gemaakt dat Nintendo met een laatste Bongo-game op de proppen zou komen, kon mijn geluk niet op. De GameCube is voor mij, tot op de dag van vandaag, nog altijd springlevend, dus je zal m'n enthousiasme vast begrepen hebben. Maar helaas, ook dit spel moest lijden onder de verschuivingen; Bongo Blast werd toch maar voor de Wii gemaakt. Was dit wel een slimme zet, vraag je je dan af. Ach ja, dat zullen we nooit weten. We leggen ons er dan ook maar gewoon bij neer en doen het met hetgeen we wél hebben. In dit geval is het Donkey Kong: Jet Race voor de Wii, en vandaag doen we uitgebreid verslag.

Waar zullen we beginnen... ik heb namelijk goed nieuws en slecht nieuws. Okee, eerst het slechte nieuws. Slecht nieuws verliest meestal wat van zijn kracht, wanneer we er meteen goed nieuws achteraan weten te gooien. In dit geval zou de stelling nog eens onderuit getrapt kunnen worden. Donkey Kong: Jet Race is namelijk een racegame. En racegames moeten... juist, snel zijn. Bij een racegame zoek ik het gevoel van snelheid op. DK: Jet Race kan mij dit gevoel niet geven. Laat ik het uitleggen.

Zodra de race van start gegaan is, moet je - en nu komt het grapje weer - als een malle aap de Wii Remote en de Nunchuck op en neer bewegen om vaart te maken. Op een gegeven moment heb je een topspeed bereikt en schakelt het spel over op een automatisch vastgehouden snelheid. Dit systeem is hetzelfde als in Mario en Sonic op de Olympische Spelen, in het hardloop onderdeel. Eenmaal op 'snelheid' hoef je alleen nog maar te sturen. Je stuurt door wat bochten heen, je pakt hier en daar een banaantje mee en je slaat wat tonnetjes of vijanden richting de grond. Zodra je tegen een tonnetje of obstakel op de weg vliegt, zal je snelheid met zo'n negentig procent afnemen. Je staat niet stil, maar je zit meer in een lichte cruisecontrol, op babytempo. Op dat moment, en je voelt hem al aankomen, mag je weer met de controllers op en neer bewegen alsof je leven er van af hangt om je snelheid terug te winnen en je achterstand weer goed te maken.

Nu is het telkens terugwinnen van de snelheid nog niet eens het ergste probleem, maar wel dat het spel echt su-per-lang-zaam loopt. Zeker als je je indenkt dat er soms stukken bijzitten waarin het niet eens nodig is om te sturen en je dus gapend naar je scherm zit te kijken. Dat is het allergrootste nadeel van deze game! Het haalt het helemaal onderuit, en dat verdient het niet.

Jet Race kent allerlei klassieke en authentieke Donkey Kong objecten en characters. Zoals ik al zei zitten de bananen in het spel, ook van die grote uit Donkey Kong 64, en uiteraard ook de welbekende tonnen. Net als in Donkey Kong Country kunnen de tonnen een andere specialiteit met zich meedragen. De één kan je wegschieten voor extra vaart, terwijl de andere voor een grote explosie zorgt. Let goed op welke ton wat doet, zodat je niet genaaid wordt. Ook zul je nog wel eens verrast worden door bijvoorbeeld Engaurde of een mijnkarretje. Daarnaast bevat het spel een rijk aantal characters om uit te kiezen: denk hierbij aan Donkey, Kritter, Trixie en nog dertien andere namen. Elk karakter heeft ook nog zijn eigen specialiteiten waarin hij of zij uitblinkt. Dit zal dan ook invloed hebben op de gameplay.

De bananen die je in dit spel verzamelen kunt, dienen gebruikt te worden als boost. Bij elke vijftig verzamelde bananen krijg je één boost tot je beschikking. Die activeer je heel makkelijk door de analog stick naar achteren te trekken en weer los te laten. Op de baan zweven ook item-ballonnen, die je vervolgens in kan zetten met B of Z. De gevaren in de lucht kunnen ook nog eens springen. Als je beide delen van de controller een opwaartse beweging laat maken, zal je nog hoger en gevaarlijk zijn. Aanvallen is ook een optie. Daar wordt gewoon de A knop voor gebruikt, zoals het een Action Button betaamt.

Naast het feit dat Donkey Kong: Jet Race veel meepikt uit het rijke verleden van Donkey Kong, kent dit spel nóg een aspect wat het tot een echte Nintendo game maakt. Sommigen zullen het zien als een irritant struikelblok of iets wat het spel oneerlijk maakt, maar ik zie het als volgt. Easy to pick up, difficult to master. En daarmee doel ik op de besturing. Het klinkt zo simpel op papier, maar probeer het maar eens. Doe je dit met vrienden in een lekker chaotisch multiplayer-avontuur op één van de zestien beschikbare banen, dan zul je al gauw merken dat je last van armen krijgt. De truc is dan ook om zo min mogelijk te botsen en als je je boost gebruikt, overal tegen aan te beuken; op die manier verleng je namelijk je boost, waardoor de kans dat je tot stilstand komt heel klein wordt.

De game kent naast de Jungle Grand Prix mode, een Time Trial mode, een Single Race mode en uiteraard een Free Run mode. Ook kent het spel drie instelbare moeilijkheidsgraden. Alsof dit nog niet genoeg was, is er ook nog de Cranky's Flight School, die je alle fijne kneepjes van het vliegen leert, en zijn er volop uitdagingen te vinden in Candy's Challenges. Deze uitdagingen zijn prima spelbaar en lekker divers en ook op verschillende niveaus en tijden te behalen. En last, but not least heeft het spel ook nog een ranking systeem. Zo kun je voor jezelf duidelijk bepalen of je het een knappe prestatie vindt als je je rondetijden onder de minuut weet te krijgen. Na een race zal namelijk getoond worden hoe goed je het hebt gedaan. Hier is een iets gewijzigd systeem voor bedacht: A+ is het beste en D het laagste. Krijg je dus een D rank, dan weet je dat er werk aan de winkel is.

Als we naar het audiovisuele plaatje kijken moet ik je helaas teleurstellen. De game ziet er grafisch uit als een uitgetrokken Nintendo 64 game, met hier en daar een GameCube patsende pixel. De muziek in het spel past er wel bij, maar stelt verder weinig voor. Nu heb ik het niet over de de aloude Donkey Kong Country muziek, die er lichtjes in gemixed zit; die is gewoon heerlijk om terug te horen over een surround systeem. Grappig feitje: uit het speakertje van je Wii Remote komen trommel geluiden. Beweeg je met de Nunchuck dan zal je links een geluidje horen (of rechts als je dat liever hebt) en beweeg je de Wii Remote zelf, dan hoor je wat aan de andere kant. Prachtig gedaan!

Donkey Kong: Jet Race is een typische game waarin je voor jezelf de positieve en negatieve punten bij elkaar op mag tellen. Mijn oordeel is: ik vind 'm leuk voor wat 'ie doet. Het is een spel zoals we 'm nog niet gezien hadden op de Wii, maar dat maakt hem nog niet speciaal. Een neppe Mario Kart kloon wil ik Jet Race niet noemen, maar zo wordt het wel gezien. Zoals ik al zei, het spel is gemakkelijk om te leren, maar moeilijk om echt te beheersen. Dat aspect is wat mij het meeste aantrok in deze game.

• login of registreer om te reageren