Een hack and slash game voor de Wii, dat zou toch eigenlijk de natte droom van iedere liefhebber van het genre moeten zijn? Ik zeg eigenlijk, want Dragon Blade: Wrath of Fire is een hack and slash game voor de Wii. Maar een natte droom? Nee…

Hoe kun je deze game dan het beste omschrijven, als het geen natte droom is? Ik zal een poging doen om een omschrijving te geven. Stel je voor, je gaat met een groepje vrienden naar de bioscoop om een filmpje te pakken. Wanneer je zo'n tien minuten in de zaal zit en een beetje met je vrienden zit te ouwehoeren, komt het mooiste meisje dat je ooit in je leven gezien hebt voor je zitten. Oneindig lange benen, een perfect gevormd kontje, een mooie voorgevel en het liefste gezichtje dat je ooit hebt gezien. In je broek gaat een belangrijk lichaamsdeel een eigen leven leiden, en ook in je buik voelt het anders dan normaal. Je bent verliefd. Je kunt je ogen niet van haar afhouden, en je merkt dat ze ook een aantal keren jouw kant op kijkt.

Na de voorstelling raap je al je moed bij elkaar, en je stapt op haar af om haar telefoonnummer en MSN te vragen. Tot je verbazing geeft ze beiden gelijk, en na een paar keer afspreken zijn jullie een stelletje. Alles perfect, jullie hebben het hartstikke fijn samen, en na een paar maanden is het zover: jullie gaan verder dan alleen maar een beetje zoenen en knuffelen. Langzaam kleedt ze zich uit, tot ze alleen nog maar in haar ondergoed staat. De laatste beetjes kleding heeft ze voor jou over gelaten. Je maakt haar beha los, en haar prachtige borsten komen tevoorschijn. Je daalt verder af naar beneden, en trekt haar string naar beneden. Maar wat is dat nou?! Een grote lap ongerept oerwoud komt tevoorschijn en de penetrante geur van rottende Franse schimmelkaas dringt tot diep in je neusgaten door! BAH! Dat is het gevoel wat je krijgt bij het spelen van Dragon Blade: Wrath of Fire.

Deze game had een stuk beter kunnen zijn als er wat meer aandacht aan was besteed. Op zich heeft de game een hoop potentieel. Het verhaal, geschreven door de bekende fantasy-schrijver Richard A. Knaak, is prima en ook over de sfeer valt niet te klagen. Jammer is echter dat de game zowel technisch als gameplaywijs veel beter uitgewerkt had moeten worden. De graphics van deze game waren zeker op de PS2 mogelijk geweest toen de console nog in zijn beginperiode zat, misschien zelfs wel op PSOne. Het enige wat er mooi uitziet is vuur, de rest is gewoon pure bagger. Lelijke textures, houterige animaties en slecht gemodelleerde characters. De AI laat ook erg te wensen over: vijanden voeren (met uitzondering van de eindbazen) vaak maar één soort aanval uit. Daarnaast is de game ook nog eens ontzettend kort. Langer dan tien uur zal je echt niet over deze game doen.

Wat in het begin nog wel goed lijkt, zijn de controls. Je kunt met de Wii Remote vanaf boven, onder, links en rechts aanvallen door met de controller te zwaaien. Ook kun je een steekbeweging maken. Bij normale vijanden werkt dit in het begin van de game nog wel goed, maar als je (een van de weinige) combo's uit wilt voeren of snel achter elkaar aanvallen wilt doen, merk je dat lang niet al je bewegingen goed opgepikt worden. Dit had veel beter gemoeten. Ook het ontbreken van voice-acting is een groot gemis in de game. Op een handheld kan ik me voorstellen dat dat nog wel eens gebeurt, maar games op een thuisconsole moeten naar mijn mening gewoon goed geluid, en daarbij dus goede voice-acting hebben.

Veel meer kan ik jullie eigenlijk niet vertellen over Dragon Blade: Wrath of Fire. Als deze game een paar maanden langer in ontwikkeling was gebleven had alles wellicht heel anders uitgepakt. Goede graphics, goed geluid, goede AI, goede controls: allemaal ontbrekende factoren die deze game wél tot een succes hadden kunnen maken. Dit was een prima kans, maar jammer dat de mogelijkheden niet benut zijn.

• login of registreer om te reageren