Dragon Quest Swords: Masked Queen and Tower of Mirrors Review

Geschreven door: Mitch Herreman

De Dragon Quest reeks is in Japan populairder dan Final Fantasy, en ook in Europa beginnen deze games langzaam maar zeker door te breken. Dragon Quest Swords: The Masked Queen and the Tower of Mirrors is de eerste game uit de reeks voor de Wii, en het brengt ons een nieuw genre dat wij onrail RPG zullen noemen. Hoe bevalt deze game ons?

Dragon Quest, een reeks RPG's die al loopt sinds het 8 Bit tijdperk. De Famicom kreeg namelijk al een heleboel delen hiervan, en in Europa verschenen deze games onder de naam Dragon Warrior. Maar een hele lange tijd is deze reeks dan exclusief in het land van de rijzende zon gebleven, tot de PlayStation 2 kwam. Square Enix bracht ons toen namelijk Dragon Quest: The Journey of the Cursed King en deze verscheen over de gehele wereld. Het spel was een groot succes, en sindsdien kwamen allerlei delen ook naar ons toe, maar de meeste waren weliswaar spin-offs. De nieuwste hiervan is Dragon Quest Swords: The Masked Queen and the Tower of Mirrors voor de Wii.

Het verhaal van Dragon Quest Swords is allesbehalve hoogstaand, maar het is genoeg voor deze game, om het zo maar eventjes te zeggen. Jij zult op je zestiende verjaardag een trial moeten afleggen om te kijken of je het waardig bent om jezelf een zwaardvechter te noemen. Deze Walk of the Worthy lukt je dan ook, en het duurt niet lang of Prince Anlance vraagt je om hulp om zijn moeder te gaan zoeken die plots is verdwenen. Je raakt in een conflict verwikkeld waarin jij, Prince Anlance, je vader Claymore en het meisje Fleurette het moeten opnemen tegen allerlei kwaadaardige wezens. Hoe het verhaal afloopt ga ik nu eens lekker niet zeggen, daarvoor moet je het spel maar spelen.

De held waarmee jij speelt heeft geen naam in het spel, net zoals sommige andere games, met als bekendste voorbeeld Link uit The Legend of Zelda. Maar dat betekent niet dat hij niet kan zwaardvechten, want dat kan hij als de beste. En hiermee ga ik ook maar meteen even het principe van deze game gaan uitleggen. Je kunt Dragon Quest Swords het beste omschrijven als een onrail RPG, hoe vreemd het ook mag klinken. Je personages kunnen in levels groeien, equipment dragen, items gebruiken… alles wat in een normale RPG verwerkt zit dus. Maar de gevechten gebeuren onrail, en hiermee zul je je Wii Remote volop moeten gebruiken. In een first person zicht zal je je door de levels werken en allerlei vijanden zullen opdagen. Door met de Wii Remote te zwaaien zal je personage met zijn zwaard slaan, maar je kunt natuurlijk ook nog meer dan dat. Als je namelijk de B-knop ingedrukt houdt tijdens een gevecht kun je je schild oproepen en hiermee aanvallen afweren.

Maar de vraag is nu natuurlijk, hoe weet je op welke plek van het scherm je moet gaan verdedigen met je schild? Dit vertelt het spel je. Als de vijanden aanvallen zullen gekleurde tekens op het scherm verschijnen, en daar moet je dus gaan verdedigen. Als deze tekens weliswaar blauw zijn kan je projectielen die ze afvuren terugkaatsen door op het juiste moment deze te raken met je zwaard. Naast een heleboel vijanden zitten er in levels ook schatkisten en dergelijke waarin heel wat items zullen zitten en ook geld. Op het einde van een level zal altijd een baas verschijnen, en deze zijn op zijn minst uniek te noemen. Wat dacht je bijvoorbeeld van een draak met een Duits accent die dronken is en daarbovenop ook nog eens een liedje gaat zingen? Om je maar even een voorbeeld te geven...

Mensen die vroeger al eens een Dragon Quest game hebben gespeeld zullen waarschijnlijk ook alle monsters uit deze game herkennen. Van de bekende Slimes tot de Golem zitten ze allen in dit spel verwerkt, ieder met zijn eigen unieke aanvalspatroon. Maar naast de levels kan je ook in je stad rondlopen, en daar kan je lekker je geld gaan uitgeven. Zoals in iedere RPG kan je namelijk items en equipment gaan kopen om je personage sterker te maken. Je hoeft enkel te letten op jezelf, de anderen hebben vaste equipment aan. Aan het begin van een level kan je kiezen wie je meeneemt in je party (slechts één iemand anders) en dit extra personage zal je dan ook helpen tijdens de gevechten door special moves uit te voeren of door jou te healen. Wapens kopen kan ook, maar het is natuurlijk interessanter om deze te laten upgraden. Met een bepaalde som geld en wat items die nodig zijn kan je je wapen een stuk sterker gaan maken. Hiermee leer je ook nieuwe Master Strokes.

En wat zijn die Master Strokes nu weer? Dit zijn de supermoves die je kan uitvoeren tijdens de gevechten. Terwijl je aanvalt en blokkeert zal er een metertje vollopen. Als deze op honderd procent staat kan je een Master Stroke uitvoeren. Eerst zul je moeten selecteren welke je wil gebruiken, en daarna moet je een patroon van bewegingen doen. Soms moet je je Wii Remote omhoog houden om vervolgens te slaan, een andere keer zal je achtvormen moeten maken, enzovoort. Bij deze heb ik dan ongeveer het belangrijkste van de gameplay uitgelegd. Een RPG heeft normaal gezien toch wel een aardige lengte, en dat is het punt waar Dragon Quest Swords in gefaald is. Na zeven of acht uurtjes ben je al door de game heen, en of je hem daarna nog verder wil spelen voor betere wapens of iets dergelijks lijkt me eerlijk gezegd vrij sterk. Daarbovenop is het spel ook nog eens makkelijk, dus wie een uitdaging zoekt moet van deze game wegblijven.

Grafisch gezien ziet het spel er zeker goed uit, de omgevingen zijn kleurrijk en ogen zeker goed voor een Wii game. Ook de monsters zijn mooi vormgegeven en bewegen ook zeer vloeiend. Nieuwe monsters zul je hier haast niet vinden, maar de oude zien er uitstekend uit. Ook met het geluid is alles in orde. Enkele bekende Dragon Quest nummers zijn teruggekeerd en natuurlijk zijn er ook een flink aantal nieuwe nummers toegevoegd, welke stuk voor stuk aantrekkelijk zijn. De geluidseffecten zijn oke, en de voice acting is verrassend goed gedaan. Fleurette heeft bijvoorbeeld een Frans accent, en de draak waarover ik het had heeft dan weer iets Duits, en zo heeft iedereen wel iets wat ze uniek maakt. Nog zoiets wat Dragon Quest op de PlayStation 2 ook had en dit is goed overgezet.

Dragon Quest Swords: The Masked Queen and the Tower of Mirrors is zeker een goede game, voor zolang hij duurt tenminste. Een spel dat na acht uurtjes is uitgespeeld is nu eenmaal kort voor de termen van vandaag, en deze is dan nog eens makkelijk ook. Maar het spel werkt best verslavend, en dat is dan weer mooi meegenomen. Grafisch gezien is hij dik in orde, en ook met het geluid is niets mis. Het is een leuk tussendoortje terwijl we wachten op Dragon Quest IX, maar hij is waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd. De game is in ieder geval te kort om er de volle prijs voor te betalen.

Rating

72
  • 80
    Graphics:
  • 75
    Gameplay:
  • 70
    Replay:
  • 80
    Sound:

Dragon Quest Swords: The Masked Queen and the Towe

Specificaties

  • Release datum: 09 mei 2008
  • Platforms: Wii

Screenshots

Laatste poll

Fuck de zomer! Of toch niet?

Het is weer mei, de zomer staat nu letterlijk voor de deur. De 'r' is uit de maand en dus kunnen we ons op gaan maken voor een hopelijk goede zomer. Of hopen jullie daar helemaal niet op? Worden jullie eerder chagrijnig van die hitte tijdens het gamen, die zonnestralen op je scherm of die schreeuwende kinderen in de straat? Lekker die zomer, of toch maar weer terug naar de winter? Laat het ons weten!

Choices

You are not eligible to vote in this poll.

Laatste column

Auke van Leersum
Angry Birds, Rumble, Farmville, Bug Village, Little Empire, Fruit Ninja, Draw Something, Wordfeud: allemaal van die makkelijke games die op Facebook, Android of iPhone worden gespeeld. Maar waarom is dit zo succesvol? Hoe kan het dat men genoegen neemt met dit soort ‘mindere’ games? Weet je, ik wil het niet eens games noemen! Het zijn gewoon spelletjes. Simpele, kleine, lelijke spelletjes. En vaak zelfs helemaal niet leuk. Met als lijdend voorwerp Draw Something. Die game is ronduit slecht, met een hoofdletter S!

Release calendar

vrijdag 25 mei 2012

UPDATES