Als je denkt aan Family Trainer is de link met Wii Fit gauw gemaakt. Beide zijn ze bedoeld voor familievermaak én sporen je aan te bewegen. Maar of dat van Bandai Namco's Family Trainer een rip-off maakt? Dat lijkt de publieke opinie te zijn, maar ik denk eigenlijk van niet, en ik zal uitleggen waarom.

Toegegeven, ik liep niet te springen omwille van mijn behind-closed-door sessie van Family Trainer op de bewuste donderdagochtend. Het was inmiddels de tweede dag van de Games Convention, wat betekende dat het publiek eindelijk naar binnen mocht. Goed nieuws voor de talloze mensen die al maanden zaten uit te kijken naar dit spectaculaire event, maar rustiger werd het er niet op. De grootste reden echter dat ik een beetje tegen de afspraak opkeek, was dat iedereen uit de crew zat te patsen met hun volle agenda vol zogenaamd hippe triple A games, terwijl die dag - met alle respect voor Bandai Namco - de helft van mijn activiteiten bestond uit de eerder genoemde Family Trainer sessie. Gelukkig ging ik toch níet met een bevooroordeeld hoofd richting de presentatie. Het heeft namelijk een reden dat dergelijke games zonder dikke hype doorgaans bij mij terechtkomen. Goed, genoeg geluld. Op naar de presentatie!

We waren nog geen minuut bezig en het was me al duidelijk dat ik me prima zou gaan vermaken. Niet alleen dankzij de game, maar misschien nog wel het meest dankzij m'n gezelschap. De Bandai Namco representative en zijn tolk gingen zó uitbundig los dat je moeiteloos in hun enthousiasme meeging. De perfecte manier ook om pessimisten over de streep te krijgen en tevens de kracht van de Wii: het waarnemen van plezier, waarna men het zelf wil ervaren. Dat effect is des te sterker wanneer we daar een opvallende accessoire bij betrekken. Ik denk daarbij aan Guitar Hero/Rock Band instrumenten, een Dancing Stage dansmat, een Mario Kart stuur en uiteraard ook de Wii Balance Board die je krijgt bij Wii Fit. Family Trainer sluit naadloos aan in dit rijtje en komt met een speciale mat. Het matje doet qua design in eerste instantie erg denken aan Dancing Stage, maar is wel degelijk uniek. De meest bijzondere eigenschap is dat de 'controller' middels acht inputs multiplayermogelijkheden biedt zonder de noodzaak om een tweede exemplaar aan te schaffen. Speel je solo? Geen probleem, want de knoppen op de mat zijn danig strategisch geplaatst dat ze je in singleplayer méér mogelijkheden bieden. Probeer de mat op de boxshot eens te bestuderen om te begrijpen wat ik bedoel, al is de kans groot dat je het live in actie gezien moet hebben voordat het echt doordringt.

De Bandai Namco representative liet ons weten - nadat hij duidelijk had gemaakt dat Family Trainer een verzameling van ongeveer zestig actieve minigames was - dat we spoedig zelf aan de slag ermee mochten. Maar eerst zou hij zelf laten zien hoe het moest, en hij kon er wat van hoor. De eerste minigame die we voorgeschoteld kregen was er één waarbij je moest rennen. De tweede rij knoppen op de mat bestaat uit vier inputs, waardoor je bij spelletjes als deze met je voeten naar links kunt uitwijken en ook naar rechts. Niet toevallig dat dat tevens de basis is voor de minigame: zo hard mogelijk rennen terwijl je de turbo's meepikt en de hindernissen ontwijkt. Hierbij wordt overigens direct helder dat de controller in Family Trainer nog een streepje voor heeft in vergelijking met Wii Fit. Het is in deze game namelijk mogelijk om in real life te springen, wat met de Wii Balance Board ten zeerste wordt afgeraden. Het aparte daaraan is dat ondanks de vele waarschuwingen je mensen tóch ziet springen op zo'n Balance Board, omdat ze zo erg in de game zitten. De remmen kunnen nu daarom écht los, want Family Trainer's mat kent geen grenzen.

Het spelletje zag er vermakelijk uit, los van de geweldige performance van onze Japanse vriend. Vervolgens werd ons nog een spel getoond uit dezelfde categorie, namelijk de categorie games waarbij je met je voeten moet 'tappen'. Deze game was een variant op Whack-A-Mole, waarbij de werking uiteraard voor zich spreekt. Interessanter werd het toen een zogenaamde sitting minigame werd getoond. Het was serieus de bedoeling om met beide billen in het midden van de mat te gaan zitten, terwijl je met je handen de inputs naast je bediende. Op deze manier was het mogelijk om kanovaren te simuleren. Een ingenieus idee en het leek nog te werken ook. De minigame die een buitenlandse collega-redacteur en ik samen mochten doen was iets minder spectaculair, maar daarom niet minder leuk. Terwijl we op een plateau stonden werden we uitgeput door een steeds sneller draaiende balk, die op een gegeven moment zelfs hulp kreeg van random verschijnende boomstronken! Wordt drie keer geraakt en het spelletje is voorbij. En het klinkt misschien makkelijk, maar vergis je niet in de pittigheid van de game.

Dat is wellicht ook de beste manier om Family Training te omschrijven: een verzameling minigames die onder de categorie 'easy to learn, hard to master' vallen. Ik zal nog niet alles verklappen wat over de game te vertellen is, maar het moge duidelijk zijn dat liefhebbers van laagdrempelige actieve games er een prima extra keuze bij hebben op de Wii. In vergelijking met Wii Fit is de game goedkoper (normale adviesprijs van 60 euro), biedt de game simultane multiplayer en een uitgebreide singleplayer in de vorm van een Adventure Mode. Meer daarover in de review eind deze maand. In de tussentijd neem ik mijn spreekwoordelijke hoed af voor Bandai Namco.

• login of registreer om te reageren