Tijd voor een raadseltje! Het is roze, het zuigt en het luistert niet naar de naam Kimberly? Iemand? Ok, het is misschien wel een beetje flauw, maar het is tekenend voor de manier waarop er tegen Kirby aangekeken wordt. De roze zuigblob heeft niet de stoerheid van een Kong of de diepgang van een Link en al zeker niet de pornosnor van Mario. Kirby is het figuurtje bij Nintendo waar vaak nogal lacherig over gedaan wordt. Waarom doen veel jongens lacherig over Kirby? Komt het omdat hij met zijn aaibaarheid en toegankelijkheid zoveel meisjes verleidt om met hem te spelen? Is hij simpelweg te ‘kjoet’ voor de grote stoere kerels? Kirby is in elk geval de Justin Bieber van de Nintendo-familie.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik best fan ben van de Kirby die we de jongste jaren hebben gezien. De Kirby die creatieve dingen deed met een verfborstel of door een wereld van garen bewoog in Epic Yarn, de Kirby uit Mass Attack. Het grote probleem voor mij is dat dit niet de Kirby is die ik heb leren kennen als inventief, maar de roze fluffy van vele jaren geleden. Grotendeels is dit te wijten aan de ontstaansgeschiedenis van deze game. Mij moet niemand wijs gaan maken dat dit een game is die ontwikkeld werd voor de Wii. Dit is simpelweg die ooit aangekondigde game voor de Gamecube die ze nu eindelijk afgewerkt hebben. Je voelt het aan de manier waarop de gameplay zo hard teruggrijpt naar de basis dat het haast retro aanvoelt. Of aan de manier waarop de motion features van de Wii er achteraf opgeplakt lijken. Ik kan me vergissen, maar mij lijkt het alsof ze dit bij Nintendo nog ergens hadden liggen en dan maar afgewerkt hebben om de leegte in de releaselijst op te vullen.

Qua kritiek kan het tellen. Na de visuele creatieve spielerei van Epic Yarn of de inventieve gameplay van de games op handheld voelt dit aan als een stap terug. Is de game daarom slecht? Zo zwart-wit is de situatie natuurlijk zelden bij Nintendo. Je kan developer Hal Laboratories een gebrek aan ambitie verwijten, maar de ervaring op vlak van platformers blijven ze wel etaleren.

Tegelijk kan het teruggrijpen naar de oude waarden die voor velen ook echt een selling point zijn wat deze game betreft. In de Verenigde Staten gaat Kirby’s Adventure door het leven als Return to Dreamland en die titel past echt stukken beter bij het spel. Voor gamers die Kirby’s Dreamland 3 gespeeld hebben voelt dit echt als een opvolger aan. De omgevingen en vijandjes roepen een soort nostalgie op die velen als prettig zullen ervaren. Het is dus weer als vanouds rennen, springen en zuigen geblazen met Kirby en uiteraard komen ook daar weer de nodige powers bij kijken. Die powers zijn best gevarieerd en leuk en laten je het ene moment een zwaard gebruiken om het volgende in een stenen standbeeld te transformeren. Een groot deel van de fun in de game schuilt in het ontdekken van die power ups, zelfs al heb je ze niet echt nodig. Zoals gewoonlijk is Kirby’s Adventure weer aardig makkelijk. Een zachte tik op je billen vergeleken met de schop in je maag die Donkey Kong Country Returns was. Ik vind het prima zo. Kirby mikt overduidelijk op de jongere gamertjes en balanceert de moeilijkheidsgraad behoorlijk aardig. De game evolueert netjes van spotgemakkelijk tot een beetje uitdagend in de latere stages. In je eentje is Kirby’s Adventure dus een platformer volgens het boekje dat de Big N jaren geleden al geschreven heeft.

In gezelschap van anderen daarentegen? Kirby’s Adventure tovert zichzelf bijna om tot een volledig andere game zodra je in co-op gaat spelen. Je kan als ouder heerlijk met je kind spelen en het zelfs voorbij moeilijkere stukjes dragen. Dat is best elegant en slim als je er even bij stilstaat. Maar zodra je het met drie of vier gaat spelen ontpopt het spel zich tot nog een ander beestje. Dan krijg je kleurrijke chaos op het scherm die best wat fun en zelfs extra uitdaging oplevert. Als je in je eentje speelt is de game echt enorm gemakkelijk. Je hebt nauwelijks tegenstand en verzamelt leventjes bij de vleet. In co-op is de grap echter dat vooral het leven van de roze Kirby belangrijk is. Zodra die sterft legt iedereen het loodje. Wanneer een andere speler in een valkuil dondert, wat met de visuele chaos niet ondenkbaar is, dan verliest roze Kirby eveneens wat levenskracht. Wanneer vier spelers over het scherm stuiteren ga je echt wel sneller door de leventjes heen. Dit gaat geheid heerlijke ruzietjes opleveren in menig kinderkamer.

Uiteraard is het ook mooi meegenomen dat de game er visueel behoorlijk charmant uitziet. De vele transformaties van Kirby zitten vol kleine details en de vele kleuren spatten van het scherm. Ook de jazzy muziek is prettig. Een onafgewerkt product kun je Kirby’s Adventure in elk geval niet noemen.

Kirby’s Adventure is een degelijke game om in je eentje te spelen, maar van Nintendo verwacht je gewoon meer dan simpelweg degelijk. De game grijpt te makkelijk terug naar de beproefde gameplay van een decennium geleden om echt indruk te maken. De goeie visuals en chaotische multiplayer maken gelukkig veel goed. Een lichte teleurstelling of een voorzichtige aanrader? Het kan beide zijn in het geval van Kirby’s Adventure.

• login of registreer om te reageren