Als Nathan Drake verdwalen in een onmetelijke woestijn of talloze avonturen beleven in de wereld van Skyrim. Het zijn twee dingen die ik stukken liever had gedaan voordat ik met deze review van de nieuwe Legend of Zelda aan de slag ging. Nu ben ik me er terdege van bewust dat dit voor sommigen bijna heiligschennend zal klinken, maar ik had toch het gevoel een beetje klaar te zijn met de reeks. Ligt dit aan het feit dat Ocarina of Time 3DS en Four Swords nog erg vers in mijn geheugen liggen of ben ik het echt een beetje zat om Zelda steeds te gaan redden? Het enige wat er op zit is om de game uit het plastic te halen en een dikke laag stof van de Wii te blazen om op onderzoek uit te trekken. Hoewel lichtjes schoorvoetend, gaat het avontuur toch weer van start.

Eigenlijk is het opvallend hoe bitter weinig ik op voorhand van de game had gezien. Natuurlijk wist ik wel dat de game gemaakt is om gespeeld te worden met de MotionPlus en dat het visueel nogal erg veel gebruik maakt van pasteltinten, maar daar houdt het ook op. Uiteraard wist ik ook wel dat de eerste dungeon een forest tempel zou zijn en mijn eerste speciale item een katapult, maar dat is nu eenmaal traditie in de franchise. Beeld je even mijn verbazing in toen ik de game opstartte en het avontuur hoog boven het wolkendek zag beginnen.

Je maakt kennis met Link als een slungelige tiener in het stadje Skyloft. In deze stad, die boven het wolkendek zweeft, vult Link zijn dagen met trainen voor een bestaan als ridder van Skyloft. Het is erg makkelijk om snel sympathie te voelen voor deze Link. Het is een tiener die constant gepest wordt en die ietwat het zelfvertrouwen mist voor de stevige verantwoordelijkheden die hem als ridder te wachten staan. Gelukkig is er Zelda, de dochter van de headmaster, die duidelijk wel in de jonge held gelooft. In deze game is Zelda geen prinses, maar gewoon het jeugdvriendinnetje van Link dat duidelijk een oogje op hem heeft. Het begin van de game krijgt hierdoor tonnen meer impact dan in voorgaande delen. In wezen is de lange tijd in Skyloft namelijk nog steeds een vermomde tutorial die als setup dient voor het avontuur, maar ik ging er alvast van smelten. De romance tussen de jonge geliefden wordt ongekunsteld opgebouwd tussen het leren vliegen met de grote Loftwings en het leren van de nieuwe controls in. Wanneer Zelda uiteindelijk verdwijnt in een mysterieuze tornado begrijp je meteen waarom Link de gekende groene outfit aantrekt en naar het gevaarlijke land onder de wolken genaamd Hyrule trekt. Dit is een tiener die alle gevaren van de wereld wil trotseren om zijn vriendinnetje terug te vinden. Skyward Sword ontpopt zich op die manier tot een warm liefdesverhaal.

De structuur die het avontuur volgt is ook een stukje anders dan je van de reeks gewend bent. Vergeet met Epona over de velden van Hyrule, van dungeon naar dungeon, te rijden: niks van dat in deze episode. Wel kun je regelmatig even met de Loftwing gaan vliegen boven het wolkendek en in de stad Skyloft items gaan kopen, maar de meeste tijd zul je toch, netjes te voet en dus op de grond, doorbrengen. Waar je dus bij de vorige grote delen nog echt dat verschil had tussen de rustige overworld en de vijandige dungeons, lijkt hier het volledige oppervlak wel een uitdagende plek. Om de tempels te bereiken moet je gaan navigeren door gebieden die vol zitten met gevaar en die typerende puzzels waar de reeks zo door geliefd is. Uiteraard is dit een slimme zet van Nintendo. Het is altijd duidelijk waar je heen moet en het tempo blijft er in zitten. Wanneer je dan uiteindelijk een tempel bereikt, heb je reeds het gevoel er een stevige reis op te hebben zitten.

De tempels zelf volgen nog steeds het klassieke patroon. Sleutels vinden in schatkisten om op nieuwe niveaus te komen. Een speciaal item vinden en dat dan gebruiken in unieke puzzels en tenslotte een stevige bossfight. Het voelt vertrouwd, maar tegelijk is het duidelijk dat Ninty ook hier wat heeft zitten tweaken. De dungeons voelen kleiner en toegankelijker aan, zonder daarbij hun uitdaging te verliezen. De makers reiken hierin duidelijk de hand naar nieuwkomers, zonder de fans van de reeks ook maar een moment te verwaarlozen.

Tijd voor de grote vraag nu. Hoe doet de game het op het vlak van MotionPlus controls? Sowieso valt al snel op dat Link een stuk vlotter is in zijn bewegingen dan voorheen, je hebt zelfs een knop om te sprinten nu. Het zwaardvechten met de MotionPlus werkt gelukkig erg goed. De remote vertaalt je bewegingen best goed naar het scherm, gelukkig. Tegenover vijanden die je slagen pareren worden gevechten op deze manier uitdagende duellen. Nagenoeg elke vijand die je tegenkomt in de game is ontworpen om slim gebruik te maken van de MotionPlus en dat levert voor het eerst in tijden erg leuke combat op in een Zelda game. Ook het vliegen met de Loftwing gaat beter dan verwacht met de MotionPlus en het is duidelijk dat Nintendo creatieve fun heeft gehad met het bedenken van items die gebruikmaken van de nieuwe mogelijkheden. Het enige echte nadeel is dat verdomde kalibreren steeds. Bij elk nieuw item moet je de MotionPlus even laten kalibreren, enkel dan werkt het netjes. Het duurt slechts enkele seconden, maar het gebeurt vaak en trekt je elke keer weer even uit de game. Het is een klein maar niet te verwaarlozen puntje van kritiek op een voor de rest leuke ervaring.

Want dat is het dus in een notendop hè: een leuke ervaring. Het is verdomd schandalig dat ik eerst tegen de game op zag, want uiteindelijk blijkt het weer één van de leukste spellen van de laatste jaren te zijn. Zeker en vast één van de mooiste games ook. Wat Nintendo hier brengt met de beperkte kracht van de Wii is imposant. Dromerige kleuren en prachtig artwork zorgen voor beelden die het best omschreven kunnen worden als schilderachtig. Gecombineerd met muziek die gevarieerd en bloedmooi is, van orchestraal episch tot subtiel ingetogen, krijg je audiovisuele heerlijkheid.

Ik zou nog tonnen kunnen vertellen over de game. Details over hoe het schild van Link nu slijt bij het gebruik ervan, zodat je het moet gaan repareren, of over hoe leuk het is om een beetle te gebruiken. Maar dat hoeft allemaal niet. Het belangrijkste is gezegd. Skyward Sword is zonder twijfel de mooiste Zelda ooit geworden. Audiovisueel een kunststukje en daarnaast biedt de game enorm leuke gameplay. Het is een game waarin je je gemakkelijk vijftig uur kan verliezen. Een avontuur dat elke Wii bezitter wil beleven.

• login of registreer om te reageren