Afgelopen zomer stond onze redactie een mooie trip te wachten richting Duitsland. De Games Convention was weer in aantocht en dat ging uiteraard gepaard met een lijst vol smakelijke games. Enkele daarvan zijn in de tussentijd gereleased en hebben hun visitekaartje absoluut afgegeven, zoals Fallout 3. Voor een ander spel met potentie, MadWorld, moeten we echter nog even geduld hebben.

Het lijkt een goede tijd voor SEGA te gaan worden. Men teert de laatste tijd nauwelijks op gevestigde franchises en dat lijkt het bedrijf geen windeieren te leggen. Kijk maar naar Alpha Protocol, Bayonetta en MadWorld, die stuk voor stuk uit lijken te draaien op uitstekende games. De laatstgenoemde mochten we laatst uittesten op SEGA's hoofdkantoor, een aanbod waar we uiteraard graag op ingingen. Want wat is het nu toch met de Wii? Het ding is enorm succesvol, er verschijnen ook goede games voor, maar kijkend naar de releases van de laatste maanden is het structureel gewoon te weinig. Nu kun je als echte liefhebber natuurlijk wel door die releases heen prikken om recente titels als Wario Land en Disaster: Day of Crisis mee te pikken, maar voor de rest blijft er weinig over. Voor mij persoonlijk is het niet erg, daar ik niet bijzonder veel tijd heb om te gamen en mede daarom lang zoet kan blijven met één game, maar dat geldt lang niet voor iedereen. Of daar straks verandering in komt met een dikke stroom aan puike games, weten we niet. Wél kunnen we vertellen dat je waarschijnlijk een nieuwe reden hebt om je Wii in de nabije toekomst ten minste eenmaal (opnieuw?) af te stoffen.

MadWorld kennen we natuurlijk als die brute game waar rood als enige de kleuren van de regenboog zal vertegenwoordigen. Dit in combinatie met de artistieke zwart-witte wereld, brengt een atmosfeer die we nog niet vaak in een game zijn tegengekomen. Niet in de laatste plaats vanwege de creatieve wijzen waarop je men het loodje kan laten leggen. Dat concept ziet er goed uit op papier en nog veel beter in de bewegende beelden, maar hoe lang blijft dit principe leuk? Doelloos mensen vermoorden gaat immers ooit vervelen. Laten we eens kijken hoeveel diepgang deze lijpe game heeft.

Al gauw werd duidelijk dat hoofdrolspeler Jack in elk geval een doel heeft. In het level dat ik speelde was mijn opdracht om met hem binnen 30 minuten ten minste één miljoen punten te laten vergaren. Punten… Dat zal sommige gamers ongetwijfeld afschrikken, maar een arcade foefje in een SEGA game zou standaard op prijs gesteld dienen te worden. Voorlopig overigens ook nog geen spoor van een meeslepend verhaal gevonden, dus ook de avonturiers onder ons raad ik aan om achter je oor te krabben voor je overgaat tot aanschaf. Wat is dan de kracht van MadWorld? Het brengen van een experience die staat als een huis. Je zal je absoluut verbazen over de hoeveelheid variatie en de bijbehorende charme die aanwezig zijn in het spel. Alles dat los en vast zit is te gebruiken om onrust te stichten op locatie. Een verkeersbord? Jas hem door die gast z'n hoofd heen! Ook een suïcidale container die random op straat staat, wil nog eens zorgen voor het nodige bloed. En wat dacht je van de heerlijk scherpe messen die rondzweven in de lokale sushibar? Kortom, het is men niet geraden om met je te fucken. Jij fuckt overigens met de bad guys met behulp van een Wii Remote plus Nunchuk. Met 'A' voer je contextgevoelige acties uit, zoals het oppikken van objecten en het gooien van dodelijke punches. De B-knop levert daarentegen altijd grof geweld, of het nu gebruik maakt van je kettingzaag of je net opgepikte samuraizwaard. Ook de motion-sensing controls bij het pakken en gooien van vijanden liet niets te wensen over, hulde!

De leukste momenten in het level waren echter de specials waar je naartoe werkte tijdens je missie en dan doel ik op activiteiten als Human Darts. In dit 'spelletje' krijg je één minuut de tijd om zoveel mogelijk debielen met je knots op het dartbord te slaan. Te recht door zee voor je? Wellicht dat de Death Press dan op meer sympathie van je kan rekenen. Men neme een gigantisch blok en een bescheiden aantal spikes en laat deze elementen om de x seconden zakken. Overigens gebeurt dit met een klap waar je u tegen zegt, laat dit duidelijk zijn. Het is vervolgens aan jou om de bad guys in die Death Press te krijgen in ruil voor een aardige bonus.

Bij semi-controversiële games als MadWorld is het altijd maar de vraag of ze waar kunnen maken wat men belooft. Het doet mij dan ook deugd om te stellen dat mijn speelsessie mijn nieuwsgierigheid naar de game nóg meer heeft aangewakkerd. De hele ervaring heeft eigenlijk wel wat weg van een maniakale variant op Double Dragon, uitgevoerd aan de hand van doeltreffende controls. Als bij de release in maart dan blijkt dat ze ook nog een co-op modus in de game hebben gestopt, zal werkelijk niets MadWorld kunnen stoppen. Heren van SEGA en Platinum Games: pak jullie verantwoordelijkheid en verras ons!

• login of registreer om te reageren