Toen Mario en Sonic voor het eerst hun krachten bundelden op de Olympische Spelen werd er eerst wat kritisch gereageerd: Sonic tegen Mario, het was nogal oneerlijk op de 100 meter en de echte fans konden er niet goed aan wennen. De eerste game pakte desalniettemin redelijk goed uit, hoewel je wel heel veel moest zwiepen en zwaaien. Maar goed, we hadden nog niet zo heel veel minigame collecties op de Wii gehad en eigenlijk was het toch ook wel grappig om met zowel Sonic als Mario te spelen. Ook Mario en Sonic op de Olympische Winterspelen was redelijk goed gelukt, met heel wat minder gezwiep. Twee jaar en heel wat meer minigame collecties verder zijn we dan aanbeland bij Mario en Sonic op de Olympische Spelen van 2012. Zal deze game weten te overtuigen, of zijn we onderhand wel een beetje ‘zwiepmoe’?

Deze game staat of valt met de evenementen. Eigenlijk alle evenementen uit de vorige game (die van 2008 dan) zijn weer terug, aangevuld door een paar nieuwe evenementen. Voetbal is een van die nieuwe evenementen. Dit werd ook meteen mijn favoriete evenement, simpelweg mdat het best grappig is om te doen, inclusief de vrije trappen en strafschoppen die je kunt nemen. Andere nieuwe evenementen zijn onder andere synchroon zwemmen en ritmisch turnen. Dit klinkt heel suf en achterlijk, maar het voegt wel degelijk iets toe. Het is even iets anders dan het standaard zwiepen en daarnaast is het ook nog eens redelijk goed uitgewerkt. De bewegingen die je met het lint of in het water maakt, moet je echt nadoen met je Wiimote . Alles wordt goed geregistreerd en om het maar eens zo te zeggen, ik had echt het idee dat ik niet voor niets voor lul stond. Het klinkt als een heel lullig en totaal nutteloos evenement, maar ik had zeker het idee dat het iets toevoegde aan het spelplezier.

So far, so good. Althans, dat zou je zeggen, maar nadat ik een aantal losse evenementen had gespeeld, kwam er een teleurstelling. En deze teleurstelling breekt de hele game, zorgt er voor dat de game in mijn ogen in ieder geval heel veel minpunten krijgt. Ik wilde even een toernooitje doen, of een missie spelen, zoals ik dat ook altijd deed in de game van de Spelen van 2008. Tactisch je personage kiezen om op die manier zo goed mogelijk te kunnen scoren op de verschillende evenementen. Of een missie spelen, die soms nog best lastig waren. Dit kan nu echter allemaal niet meer. Er valt niets te vinden. Er is niet eens een optie te vinden waarin je zelf een paar evenementen achter elkaar kunt spelen, om zo te kijken wie van je vrienden het beste is over een paar evenementen. Een zeer gemiste kans, want om steeds een nieuw evenement op te starten, daar had ik zelf niet zo’n zin in.

Het is gelukkig nog net niet zo dat er helemaal geen extra mode is te vinden. Er is een gloednieuwe mode, genaamd London Party. Deze wist mij echter totaal niet te overtuigen. In een soort variant op Mario Party, struin je met drie tegenstanders door de straten van Londen. De bezienswaardigheden zijn herkenbaar, maar hebben verder geen nut. Het doel is om stickers te verzamelen. Deze stickers verdien je door minigames te spelen. Naast de gewone evenementen zitten er ook nog wat ‘mini-mini-games’ bij. Denk hierbij aan een klein quizje over de Olympische Spelen. Zo’n evenement kies je door een bekend personage uit het Mario en Sonic-universum achterna te lopen en als het ware te vangen. Ook worden er om de zoveel minuten evenementen gestart omdat de Big Ben dan slaat. De essentie van deze mode ging compleet langs mij heen. Stickers verzamelen, allemaal heel erg leuk, maar laat mij maar gewoon een minitoernooitje spelen. Het is allemaal heel veel van hetzelfde en wordt ook nog eens heel snel saai. Het is een alternatief, maar dan wel een (in mijn ogen) heel slecht alternatief.

Gelukkig zijn de makers op bepaalde vlakken wel creatief geweest. De game bevat namelijk nog een paar droomevenementen. Eigenlijk alle droomevenementen zijn creatief en bevatten talrijke verwijzingen naar de games van Mario en Sonic. Voor de rest is het nog steeds een hele hoop gezwiep, ook in de droomevenementen, maar doordat het er zo leuk uitziet en er nog iets van creativiteit in zit, is dat iets vergefelijker. De game ziet er sowieso erg vrolijk uit, zoals we dat van Nintendo gewend zijn. Helaas bevat deze editie geen nieuwe personages en dat is toch wel een gemiste kans.

Mario en Sonic op de Olympische Spelen 2012 is een game geworden die bol staat van de teleurstellingen. Er zijn wel een paar leuke nieuwe evenementen, maar daar houdt het mee op. Geen nieuwe personages en de toernooien en de missies zijn er compleet uitgesloopt. Er is een alternatief, maar die verzadigd totaal niet. Een heel erg groot ‘seen it, done it’-gevoel oversteeg mij. Een game als Mario en Sonic is het leukst om met vrienden/familie te spelen, maar als je steeds opnieuw een evenement moet opstarten, is dat gewoon heel erg vervelend. Dit is een stap achteruit in de serie en dat mag natuurlijk nooit gebeuren, zeker niet als de voorganger vier jaar oud is! Is dit een haastklusje geworden vlak voor de feestdagen? Je zou bijna zeggen van wel. Feit is dat er gewoon veel betere partygames beschikbaar zijn!

• login of registreer om te reageren