Menig gamer heeft sinds het commerciële succes van Mario & Sonic op de Olympische Spelen een beetje een hekel gekregen aan de game. Het mag dan wel goed in elkaar steken en garant staan voor op zijn minst één lijpe avond met vrienden, echt veel maakt het niet meer los. Echter staat deze mensen een aangename verrassing te wachten zodra Mario & Sonic aan de start staan van de winterspelen in Vancouver.

Dat Mario & Sonic het bij de befaamde oudere groep gamers iets minder doet, is mijns inziens eenvoudig te verklaren. De mate van repetitiviteit is namelijk gelinkt aan datgene dat gesimuleerd wordt. En dit is geen simulatiepoging van zomaar wat sporten, maar van veelal individuele Olympische sporten! Sporten die al van oudsher worden beoefend, sporten waarmee je ver kunt komen mits je het benodigde talent bij je draagt. Talent dat zich vooral uit in bepaalde essentiële eigenschappen. Zo zijn er mensen die gewoon sneller rennen dan gemiddeld, terwijl anderen buitenaards ver kunnen springen. Bij de uitvoering van deze activiteiten komt verder geen hoog wiskunde bij kijken, doorgaans heb je snelheid nodig en combineer je dit met een techniek of simpelweg uithoudingsvermogen. Deze samensmelting van aspecten die een rol spelen op de Spelen zien we één op één terug in Mario & Sonic op de Olympische Spelen, reden genoeg om te stellen dat er op de gameplay weinig aan te merken valt. Dat deze tak van sport je niet ligt, dát is natuurlijk een ander verhaal.

Als je je door het bovenstaande aangesproken voelt, heb ik mogelijk goed nieuws voor je. De Olympische wintersporten zijn stukken diverser dan hun zomervarianten, dit omdat basale snelheid niet genoeg is om een deuk in een pak boter te slaan in Vancouver. Dus sporten met meer diepgang en gameplay met meer diepgang. Wanneer daar de geslaagde hoofdmode van de zomerspelen aan toegevoegd zal worden, kijken wij absoluut uit naar het eindproduct!

Maar nemen we ook genoeg met een tussenproduct, want SEGA gaf ons de mogelijkheid om nu al te testen of de nieuwe Mario & Sonic aan enige verwachtingen voldoet. Vijf sporten waren speelbaar: drie voor op de Wii en twee voor de Nintendo DS, wat meteen bevestigt dat er wederom twee versies uit zullen komen. De eerste sport die ons werd voorgeschoteld was bobsleeën, dat opviel vanwege de multiplayeropties - er kunnen immers tot vier man plaatsnemen in een bobslee. Nadat je met het team op snelheid bent gekomen en in de bob bent gestapt, wordt er gestuurd met de Wii Remote. Houd de controller omhoog en tilt naar links dan wel rechts, waarbij uiteraard geldt dat hoe verder je tilt, des te scherper de te nemen bocht. Een typische skillgame, want bobsleeën is allesbehalve een makkelijke sport in real life. Naast het voorkomen van onnodige botsingen tegen de wand is vooral het volgen van een ideale lijn de sleutel tot succes. Ook in Mario & Sonic, waar het volgen van de ideale lijn je een snelheidsboost oplevert. Een hogere snelheid maakt het echter lastiger om je bochten in te schatten, dus er zal veel geoefend moeten worden voor je echt scherpe tijden kunt neerzetten, helemaal met meerdere spelers. Bijkomend voordeel: Vancouver heeft maar één bobsleebaan.

De tweede activiteit was schaatsen, de sport waarvan wij Nederlanders geloven dat we nog altijd de beste zijn. Goed zijn we nog steeds, maar alleenheersers al lang niet meer en al zeker niet op de 500 meter sprint. Kans om het zelf beter te doen dus, maar dat bleek minder makkelijk dan gezegd. Slagen maak je door met de controller van links te zwaaien en het liefst op een regelmatig tempo. De game geeft aan wanneer je het ideale ritme te pakken hebt, maar let op: het ritme verandert in de bochten, dus je kunt na je draai te hebben gevonden niet blind gaan lopen zwaaien. Een leuk concept, zeker als blijkt dat het forceren van een eindsprint mogelijk is, maar toch wist het schaatsen ons niet helemaal te overtuigen. Bij het zwaaien leek de game niet helemaal goed je ritme te registreren, met als gevolg dat je eigenlijk meer aan het kalibreren bent dan het wereldrecord te verbreken. De motion sensing in de zomer was echter dik in orde, dus hopelijk weten ze dit voor het eind van het jaar te tweaken.

De laatste sport op de Wii die we te zien kregen was alpineskiën en was misschien wel het vetst van allemaal. In dit spel gebruik je zowel de Wii Remote als de Nunchuk, welke beide rechtop moeten worden gehouden. Verder is het uiteraard de bedoeling om zo snel mogelijk door de poortjes naar beneden te razen, dus stuur bij waar nodig en ga ervoor! Hoe scherper je racet, des te harder je zult gaan uiteindelijk. Het was met name de snelheid in combinatie met het uitdagende parcours dat het alpineskiën maakte tot een leuke ervaring.

Op de Nintendo DS treffen we varianten van bovenstaande sporten. Activiteiten met een meer underground uitstraling, die om die reden geweldig bij de DS passen Neem nu bijvoorbeeld skeleton, die van je vraagt om liggend op een slee op je buik de baan af te dalen. Waar je op de Wii nog kantelt met de controller om te sturen, zul je datzelfde nabootsen op het touchscreen. Hoe verder je je met de stylus aan de buitenkant van het scherm bevindt, des te scherper de bocht zal zijn die je character zal nemen.
Snowboardcross daarentegen heeft meer weg van alpineskiën, met het grote verschil dat het zich min of meer afspeelt op een hindernisbaan vol hoogteverschillen en uiteraard schansen. Ook goed om te vermelden is dat je tijdens het boarden gewoon de knopjes gebruikt op de DS. Er is dus niet geprobeerd om per sé voor elk spel aanrakingsgevoelige controls te introduceren, een gegeven dat wij immer toejuichen. Het gemene van snowboardcross is dat je veel eerder de bochten in moet zetten dan je in eerste instantie zou denken om niet in aanraking te komen met de rand van de baan. Dit proces kun je versoepelen met de R-knop, wat een soort driftmechanisme in stelling brengt. Het mooie is ook dat wanneer je lang genoeg drift, dit een miniturbo oplevert en een zelfde soort systeem zit ook in skeleton. Vooralsnog lijkt de Nintendo DS dus meer de arcade kant op te gaan dan de Wii-versie, wat de spellen in elk geval van elkaar onderscheidt.

Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen mag dan misschien niet direct tot ieders verbeelding spreken, maar het grappige is dat dat des te meer aanleiding geeft om verrast te worden door deze game. Diversiteit lijkt een beetje het nieuwe toverwoord te zijn en hopelijk zetten ze die trend door wanneer de vijf games van nu flink aangevuld zullen worden. Zo zou het een heldendaad zijn om een knotsgekke 4 vs. 4 ijshockeyvariant in de game te stoppen, maar te verwachten is dat niet. Wat ze uiteindelijk wel voor ons in petto hebben, zien we later dit jaar!

• login of registreer om te reageren