Dag en nacht. Water en vuur. Need for Speed: Shift en Nitro. Alle drie zijn het werelden van verschil, wij verdiepen ons in de laatste.

Electronic Arts verraste de gaming industrie toen het aankondigde de Need for Speed franchise te splitten in een simulatie- (Shift) en een arcade game (Nitro). Het zal je niet verbazen dat Shift voor de technisch superieure systemen verschijnt en Nitro voor de Wii en Nintendo DS. Dat lijkt in eerste instantie niet zo gunstig voor bezitters van de laatstgenoemde platformen, gezien de matige kwaliteit van de NFS-games die daarop zijn verschenen. Maar dankzij de echtscheiding is er hoe dan ook een doelgroep gecreëerd voor Nitro: een slimme zet. Want waar de Xbox 360 en PlayStation 3 capabel zijn om real-life driving te simuleren en zodoende EA's nieuwe weg te supporten, zullen de vastgeroeste fans hun heil zoeken bij Need for Speed: Nitro. Fast-paced en actiegericht racen, inclusief cop-chasing!

Na een korte introductie kregen mijn collega en ik een Wii Remote in de handen gedrukt, waarna we konden gassen! Daarbij werden we verrast, want de controller hoeft niet zoals een stuur te worden vastgehouden. In plaats daarvan gebruik je hem als een afstandsbediening om vanuit je pols te draaien om bochten te nemen. Een ietwat vreemde keuze, zo lijkt het in eerste instnatie, maar het werkt verrassend goed. Al was dat niet direct te merken aan mijn prestaties, maar dat zou te maken kunnen hebben met dat ik zo stom was om op het verkeerde scherm te kijken. Het voordeel was wel dat ik de cop-chasing modus uit kon proberen. We speelden namelijk Elimination en zodra je als speler bent uitgeschakeld in die modus, kun je terugkomen als de politie om de rest van de auto's te irriteren - of natuurlijk om je driving skills bij te spijkeren, het is maar waar je prioriteiten liggen.

Need for Speed: Nitro laat zich enigszins besturen als de OutRun games, daarmee het arcade karakter nog eens extra bestempelend. Vooral bij het driften is dit het geval, de auto's glijden namelijk op exact dezelfde fictieve wijze van de weg. Niets mis mee verder, want OutRun is natuurlijk een raceserie van formaat. Bovendien verschilt de gameplay significant van Outrun, want een game met de naam Nitro moet natuurlijk iets van een turbo-meter hebben. Het liefst met de naam Nitro gauge, dus bij deze. Deze meter vul je door l33t te sturen en capriolen uit te halen zoals het driften en het maken van airs. Schud vervolgens met de controller en een snelheidsboost van jewelste is het gevolg. Wanneer je de politie bestuurt (zoals in Elimination) heb je overigens de beschikking over oneindig veel nitro, dus zo vervelend is verliezen nog niet. Bijkomend nadeel is wel dat je niet zo van de omgevingen kunt genieten. Het is daarom goed te weten dat de game vijftien tracks bevat die verdeeld zijn over Rio de Janeiro, Singapore, Madrid en Cairo.

Nitro draait ook om het pimpen en customizen van je bak, wat als muziek in de oren moet klinken voor velen. Je ziet al aan de graffiti stijl in de menu's dat ze dat stoere imago hebben willen behouden. Er is veel aandacht uitgegaan naar deze opties en dat zie je er wel aan af. Het customizen gaat zeer gebruiksvriendelijk, of je je nu wilt verdiepen in het airbrushen of je auto met random decals wil gaan versieren, en uiteraard kun je ook zelf pixel voor pixel kunstwerken in elkaar flansen. Je kan tot acht gepimpte auto's saven, al raden we aan om enige ruimte te bewaren. De Volkswagen Beetle als starter is lachen hoor, maar die zal uiteindelijk net wat meer garage-uurtjes maken dan de vergrendelde Mitsubishi Lancer Evolution.

Old-skool Need for Speed met een grotere nadruk op snelheid en driften, dat is waar Nitro om draait. Het wordt lang niet zo breed gepromoot als het meer vernieuwende Shift (voor NFS-begrippen uiteraard), maar misschien weten ze achter de schermen dat dat helemaal niet nodig zal zijn. Want als je niet houdt van dat realistische gedoe, kom je uiteindelijk altijd terug bij het cop-chasen. Need for Speed kan nu eenmaal niet zonder.