Dansen, springen, feesten. Drie facetten uit het alledaagse leven die eind jaren '90 vanuit het niets gecombineerd werden om samen in een game te schitteren. Dit is mede te danken aan Naoki Maeda, de man die Dance Dance Revolution op de kaart zette. Zelf werkt hij met DDR nog altijd toe naar zijn droom, maar ondertussen ziet hij geduldig vanaf de zijlijn hoe Konami Pop'n Music in het westen introduceert.

Pop 'n Music is eigenlijk even oud als de Dance Dance Revolution franchise, heeft net zo goed een enorme fanbase achter zich, maar verschijnt toch nu pas voor het eerst buiten Japan. En dat terwijl we hier, zo lijkt het, al sinds mensenheugenis staan te springen op vlot bewegende pijltjes. Waarom is het op deze manier verlopen? Een legitieme vraag waar we zowaar antwoord op hebben gekregen, Konami wist ons op de Gamescom namelijk last-minute te plaatsen in het gaatje dat was ontstaan in het interviewschema met de producers van beide series. Een geweldige kans natuurlijk die we met beide handen aangrepen, de samenvatting van het leuke gesprek volgt hieronder.

Allereerst vroegen we naar hoe beide series in eerste instantie ontvangen werden in Japan zelf, ten behoeve van een geschiedenisles. Na een enthousiast verhaal opgehangen te hebben gekregen, vertelde de tolk hoe langzaam het succes ontstond van de Bemani games. Er ontstond een rage zoals we die vaker hebben gezien in het land van de rijzende zon en het duurde niet lang voordat de eerste console-ports werden uitgebracht. Maar zoals jullie wellicht weten hebben veel Japanse huizen een houten fundament, wat men deed vrezen voor burenruzies. Immers heb je als buur meer last van muzikale games dan enig ander soort, maar dat probleem heeft zich in no time zelf opgelost. De games waren namelijk zo populair dat ook jouw buren het speelden!

Dat was dus een kopzorg minder. Maar dan speelt zich het volgende af: Dance Dance Revolution wordt voorzichtig gebracht in Europa en Noord-Amerika, terwijl games als Pop 'n Music achter de hand worden gehouden. Er blijkt een simpele gedachte achter deze zet te zitten, namelijk dat dansen universeel is en Konami zodoende met DDR een grotere kans van slagen zou hebben. Geen speld tussen te krijgen natuurlijk.

Inmiddels acht men Pop'n Music wél klaar voor de grote stap over zowel de Grote als de Atlantische Oceaan. De serie viel voorheen buiten de westerse boot vanwege de mierzoete presentatie vol kleurtjes en typisch Japanse characters, maar Japanse producten zijn tegenwoordig zó populair hier dat dat geen drempel meer vormt. Een mooie move, maar we zetten wel een kleine kanttekening bij de versimpelde gameplay van deze release. Pop 'n Music laat zich normaal spelen als een ritmische game waarbij je op de corresponderende grote knoppen moet drukken op het juiste moment. Je paneel bestaat uit negen knoppen verdeeld over twee rijen, maar de Wii-versie houdt het op slechts vijf inputs. Een aderlating denk je, maar enige research verklaart waarom. Check bijvoorbeeld eens deze vid en laat hieronder in een reactie weten of je denkt dat dat überhaupt na te bootsen is op de Wii. Ik zeg in elk geval NO WAY! Laten we daarom eerst eens met z'n allen kijken hoe de 'basic' gameplay bevalt, met de hoop dat we later de volledige experience voorgeschoteld krijgen inclusief peripheral.

Onze laatste vraag wijdden wij logischerwijs toe aan de toekomst. We vroegen Naoki Maeda om terug te blikken op de innoverende stappen binnen de DDR-franchise en om ons een vooruitblik te geven op wat nog komen moet. Allereerst liet de beste man weten erg blij te zijn met de Wii, omdat het ervoor heeft gezorgd dat de armen gebruikt konden worden bij het dansen. Het is namelijk zijn ultieme doel om een game te kunnen maken waarbij het dansen identiek is aan real-life dansen. Daarbij is hij natuurlijk afhankelijk van de technologische ontwikkelingen, waardoor het nog even kan duren voordat zijn droom werkelijkheid wordt.

Maar het recente nieuws stemt hem tevreden en biedt zelfs stof tot nadenken, want - zo liet hij tussen neus en lippen door weten - Microsofts Project Natal wordt met veel nieuwsgierigheid gevolgd. Hij zei nog veel meer zelfs, net als zijn collega van Pop 'n Music, maar dat bleek info die zich niet door de taalbarrière heen konden worstelen. Desalniettemin waren we erg gelukkig met de openheid van de heren, met als hoogtepunt het onbegrensde enthousiasme van hen beiden. Het maakt ons erg benieuwd naar wat Konami in de toekomst voor ons in petto heeft, dus Microsoft en je Project Natal: laat maar komen!