Ik moet eerlijk toegeven dat ik de Wii ooit vol enthousiasme gekocht heb, maar dat hij sindsdien enigszins verloren tussen mijn Xbox 360 en PlayStation 3 staat te verstoffen. Nou ja, dat is ook niet helemaal waar. De Wii wordt nog regelmatig opgestart als er vrienden zijn, om gezellig samen een potje Mario Kart of Super Smash Bros. Brawl te doen, ff wanneer er een game op uitkomt die origineel lijkt en mijn nieuwsgierigheid genoeg weet te prikkelen. Dit was dus onlangs het geval bij Hudson’s nieuwste puzzle-platformer, A Shadow’s Tale.

Vanaf de eerste beelden die ik zag van A Shadow’s Tale, wist deze Wii-titel mijn aandacht te trekken en deze ook vast te houden. Ik houd wel van developers die niet bang zijn iets nieuws uit te proberen en games die originaliteit uitstralen. Vernieuwend en origineel zijn twee woorden die wel van toepassing zijn op A Shadow’s Tale. Zoals de naam stiekem al een beetje prijsgeeft, krijgen we in deze platformer niet de controle over één of andere dappere held, maar staan we letterlijk in zijn schaduw. Inderdaad, een schaduw neemt de hoofdrol in deze titel in.

De game start met een jongen die tussen twee pilaren vastgeketend hangt, helemaal boven in een gigantische toren. Langzaam nadert een duister, gemaskerd figuur die hem zijn schaduw ontneemt. De schaduw wordt helemaal beneden aan de toren gedropt, niet wetende wat hem gebeurd is en al helemaal geen idee heeft wat hem te wachten staat. Het enige dat hij weet, is dat hij boven in de toren moet zien te raken. En dit is het punt waar voor jou het avontuur begint, je staat niet langer in de schaduw van de jongen.

Als schaduw zijnde zul je al snel merken dat je totaal niks hebt aan balken, trappen en andere oppervlakken die in de fysieke wereld als handig of juist als obstakel gezien zouden worden. Waar je wel wat mee kunt, zijn de schaduwen die deze objecten in het juiste licht op muren projecteren. Je zult je dus voortbewegen over de achtergrond van de omgeving, de plaats waar de schaduwen zijn. Dit is even wennen, vooral omdat je dus continu in de verte, voorbij de fysieke wereld moet kijken. Je zult ook moeten spelen met lichtinvallen en de hoeken waarvandaan je de wereld bekijkt.

Heb je bijvoorbeeld een lange balk in de normale wereld, waar je dus zonder problemen overheen zou kunnen, stuit je op de schaduwwereld misschien wel op een irritant obstakel, omdat de muur waarop de schaduw geprojecteerd wordt, niet helemaal vlak is. Moet je aan de overkant van een gat zien te komen, maar is de balk waarop je staat daar eigenlijk net te kort voor? Dan heb je bijvoorbeeld de mogelijkheid om een soort van lantaarntje vast te houden, waardoor de schaduwen van objecten verder reiken en je wél zonder problemen naar de overkant kunt springen. Je krijgt overigens niet alleen de mogelijkheid om de schaduwjongen te besturen. Deze wordt namelijk bijgestaan door een elfje dat zich wél in de fysieke wereld kan voortbewegen. Hierdoor kun je in deze normale wereld dingen verplaatsen en aanpassen, zodat je obstakels uit de schaduwwereld uit de weg ruimt. Bijvoorbeeld het verschuiven van een verticale balk, zodat hij horizontaal komt te staan en je de schaduw ervan als loopoppervlak kunt gebruiken.

A Shadow’s Tale is eigenlijk een redelijke basic platformer met puzzel elementen, die door het spelen met licht en schaduw een origineel randje krijgt. Zou je dat erbij wegdenken, dan zou de game al snel eentonig aan gaan voelen. De puzzels weten bijvoorbeeld weinig nieuws te brengen, weinig dat we nog niet eerder hebben gezien en ze beginnen zichzelf al snel te herhalen. Zo zul je regelmatig dingen moet verplaatsen of verschuiven, hendels over moeten halen of balken in de juiste positie zetten. Maar zoals ik al zei, het schaduwconcept is erg origineel en maakt dat je toch blijft spelen. Je manipuleert als het ware zowel de fysieke wereld als de lichtinval die schaduwen produceert, om zo verder te raken in de wereld van A Shadow’s Tale en dat is iets dat we nog niet eerder zagen. Al komt dat ‘switchen’ tussen de normale 3D wereld en de 2D schaduwwereld natuurlijk wel bekend voor uit Super Paper Mario.

A Shadow’s Tale kent natuurlijk ook vijanden, die regelmatig hun opwachting maken tussen de vele puzzels en obstakels die je op je pad tegenkomt. Het vechtsysteem is echter niet heel diepgaand. Je kunt niet echt combo’s maken en er zit weinig variatie in de aanvallen. Wel verzamel je orbs door het doden van vijanden, deze voorzien de game van een licht RPG randje, doordat je de schaduwjongen hiermee sterker maakt en van krachtigere aanvallen voorziet. Maar dit is verder heel minimaal en biedt weinig diepgang.

Grafisch ziet A Shadow’s Tale er schitterend uit. De sfeer doet een beetje denken aan Ico, een klassiekertje op de PlayStation 2, en gezien de goede herinneringen die ik aan die game heb, is dat absoluut geen minpunt. De graphics doen lekker sprookjesachtig aan met lichte, rustige kleuren en je zou de game wat dat betreft bijna kunstig kunnen noemen.

A Shadow’s Tale is een leuke game met een erg origineel concept. Qua uitwerking had er echter net iets meer uitgehaald kunnen worden. Zo gaat de game na verloop van tijd een beetje eentonig aanvoelen en is het vechtsysteem erg minimalistisch. Grafisch weet de game wel weer erg hoog te scoren en het spelen met lichtinvallen en het switchen tussen de fysieke 3D wereld en de 2D schaduwwereld blijft leuk! Must have voor iedereen die op zoek is naar een leuke platformer voor de Wii of voor de mensen die hun Wii, net als mij, al enige tijd in de schaduw van hun andere console hebben staan.

• login of registreer om te reageren