2010 is het jaar van de blauwe egel. Na jaren van aanklooien met belachelijk zwakke games die het nodig vonden om vuurwapens en weerwolven te hanteren, lijkt Sonicje eindelijk terug voor degelijke gameplay te kiezen. Gelukkig maar. Sonic All-Stars Racing wist dit voorjaar nog Mario Kart te overtreffen en het downloadbare Sonic The Hedgehog 4 bleek een aardige brok retro nouveau te zijn. Wat dit najaar betreft, zet SEGA met het rennende stekelvarken volledig in op Sonic Colours. De grote vraag is uiteraard, is dit ook een winner?

In eerste instantie stond ik niet bepaald te springen om deze game te gaan reviewen. De vorige Wii-exclusieve games met stekeltje in de hoofdrol teerden zo hard op gimicky motion sensing dat het gewoon niks nog met de traditionele gameplay te maken had. Beeld je dan ook even mijn verbazing in toen ik het doosje in handen kreeg en zag dat ik gewoon de GameCube-controller kon gebruiken. Sonic Colors ruilt het irritante gezwiep eindelijk in voor een normale besturing en dat is niet het enige dat traditioneel aanvoelt aan deze titel. Sonic Team heeft de voorbije jaren een storm van terechte kritiek over zich heen gekregen, maar lijkt daar nu ook eindelijk iets mee gedaan te hebben. Want net als Sonic The Hedgehog 4 grijpt deze Colours gretig terug naar het verleden door vooral op 2D gameplay te focussen.

Waar het grotendeels op neer komt is een uitgekiende mix van relatief goed uitgewerkte 3D stukjes en vooral veel van die vertrouwde 2D gameplay waar Sonic bekend mee geworden is. Rennen, overal tegenaan stuiteren,ringen verzamelen en door loops sjeezen, het zijn die dingen waar fans weer hun hartje mee op kunnen halen.

Het verhaal dat als kapstokje dient voor deze game is uiteraard een flinterdun excuus om Sonic naar verschillende locaties te brengen. Gelukkig staat het wel garant voor de nodige fun. Dr Robotnik, ik weiger hem Eggman te noemen, pakt uit spijt voor zijn vroegere slechte daden uit met een groots intergalactisch pretpark. Sonic vertrouwt het zaakje uiteraard niet en gaat een kijkje nemen. Hij ontdekt zo een nieuw duivels plan om via die dekmantel wezentjes genaamd de Wisps te ontvoeren. Opzienbarend is het allemaal niet, maar dankzij de Nickelodeon achtige tussenfilmpjes en de setting blijft het stukken beter boeien dan Sonic’s vorige avonturen. Het gegeven van een pretpark is sowieso een grote zegen voor de game. Naar het voorbeeld van Mario Galaxy 2 bestaat het spel uit een map met landen onderverdeeld in stages en omwille van het thema zijn die landen dus lekker gevarieerd en visueel erg aantrekkelijk. Met werelden als het in kleuren badende Starlight Carnival en een spelomgeving die uit fastfood en snoepgoed lijkt te bestaan, zorgt Sonic Team voor enkele van de mooiste beelden op de Wii.

Sonic Colours is eindelijk weer een terugkeer naar de oude vorm voor Sonic, maar tegelijk probeert Team Sonic ook nieuwe dingen te introduceren in de vorm van power ups. Dat Colours in de titel van de game, staat er niet zomaar om de vele kleuren in de spelwereld te benadrukken, maar om naar de vele speciale kleurkrachten te verwijzen. Het redden van de aliens levert gaandeweg nieuwe powers op die je steeds kunt aanvullen door meer wisps van het respectievelijke kleur te redden. Dankzij de gele wisps kan je razendsnel door zachte grond wroeten, en met groene kun je als een laserstraal door de omgeving schieten. Er zijn acht verschillende kleurkrachten en allemaal voegen ze iets geinigs toe aan de normale gameplay. Wat eveneens een erg grote meerwaarde aan dit gegeven is blijkt de herspeelbaarheid die het toevoegt. Sonic Colors is echt wel een uitgebreide game geworden, vooral omdat iedere stage een aantal rode sterren bevat die je moet verzamelen, en je aangemoedigd wordt stages te herspelen met nieuwe krachten om op de voorheen onbereikbare plekken in het level te komen.

Na wat ik tot dusver geschreven heb zou je een dikke 90 als reviewcijfer verwachten, maar zoals je uiteraard al gezien hebt gaat die vlieger niet op en dat ligt voor een groot deel aan Sonic zelf. Dit in ontegensprekelijk de beste game met de blauwe egel die ik in jaren heb gespeeld, waarschijnlijk het beste sinds de Megadrive tijd, maar het blijft Sonic. Sonic games zijn altijd al een kwestie geweest van rennen en rennen tot een stom beest dat je onmogelijk gezien kon hebben roet in het eten kwam gooien en yup, ook hier is het weer van dat. SEGA wist de game enkele maanden geleden nog te omschrijven als een Sonic game voor kinderen en casuals maar vergeet dat maar, dit is hardcore spul. De eerste werelden wisten me al geregeld leventjes af te snoepen maar naar het einde toe wordt de game gewoon simpelweg brutaal. Kijk,als het simpelweg een kwestie zou zijn van uitdagend leveldesign, zou ik de makers er nog een pluim voor durven geven. Maar dat is het niet. De laatste werelden zitten boordevol cheap geplaatste vijanden en het plotse gebrek aan checkpoints doet sterk vermoeden dat de makers je op die momenten ferm zitten te kloten. Sonic heeft altijd wel last gehad van dat soort probleempjes, maar hier loopt het naar het einde toe de spuigaten uit en er zijn gewoon momenten dat de game niet meer leuk om spelen is. Ook de co-op mode schiet volledig haar doel voorbij omdat de gameplay zich gewoon niet leent om twee Sonic’s over het scherm te laten rennen. Maar gelukkig kunnen de challenges ook solo gespeeld worden. Het zijn minpunten aan een overwegend erg positieve game, maar ze weerhouden Sonic ervan om echt die begeerde hoge score te halen.

Het is jammer dat de game naar het einde toe vaak frustrerend unfair begint aan te voelen, want voor de rest is dit een supergoeie comeback voor Sonic geworden. De oude vertrouwde gameplay gemengd met nieuwe invloeden en dat in een knap visueel jasje, er is veel om van te houden in Sonic Colours. Kun je best wat frustratie wegslikken of denk je dat je supergoeie reflexen hebt, dan is dit de Sonic waar je al jaren op zit te wachten.

• login of registreer om te reageren