Spelen met Tetris is als spelen met LEGO. Je graait bouwstenen uit een schier onuitputtelijke bron en zet vervolgens instinctief het een en ander in elkaar, terwijl de uren je om de oren vliegen. Zo'n twintig jaar geleden noemden we het vermaak voor jong en oud en mede dankzij Tetris Party Deluxe is het dat nog steeds.

Het grootste verschil echter met LEGO is een zeker gebrek aan vrijheid. Geen gepronk dus met prachtige kunstwerken in Tetris, want in dat spel gebeurt niets anders dan het zakelijk uitlijnen van blokjes met het doel om rijen weg te spelen. En dat instinct dan? Dat heb je nodig om het vol te houden tijdens het heetst van de strijd. De bouwstenen, Tetrimino's genaamd, vallen namelijk continu naar beneden in een matrix van tien steentjes breed en wanneer jij het allemaal niet meer kan bolwerken, zal de matrix zich vullen met maar één regel: vol is vol. Game over dus.

De uitdaging zit hem in het gegeven dat de speelsnelheid geleidelijk stijgt en natuurlijk ook in de vorm van de Tetrimino's, die het lastig maakt om de blokjes uit te lijnen. Elk van de Tetrimino's bestaat uit vier aaneengeregen blokjes, waarbij alle variaties worden aangedaan. Zodoende komen we uit op een totaal van zeven verschillende bouwstenen die allemaal aangeduid kunnen met behulp van een letter: O, S, Z, T, J, L en I. Wellicht dat je de link niet direct legt, maar bij het oppakken van Tetris wordt het al gauw duidelijk.

De kans is groot dat deze spelomschrijving je enigszins bekend in de oren klinkt. Misschien was jij wel één van de velen die in de jaren '90 stoer Tetris speelde op de Game Boy, losgaand op de hippe Russische soundtrack. Maar dit geldt natuurlijk niet voor iedereen. Zo is er een nieuwe generatie jongeren die voor het eerst in aanraking met games is gekomen dankzij de Wii en Nintendo DS. Met die groep in het achterhoofd is voor beide platformen Tetris Party Deluxe gemaakt, terwijl men tegelijkertijd de oudere garde probeert aan te spreken met meer dan 20 spelvormen.

Op papier moet dat in ieder geval moeiteloos lukken, aangezien we het vroeger moesten doen met slechts één spelvorm. Maar in de loop van de jaren zijn al de nodige variaties op Tetris voorbij gekomen, dus in zekere zin zijn ze niet allemaal nieuw. Bovendien kun je het aantal van twintig sowieso met een korreltje zout nemen, aangezien men voor het gemak het in- en uitschakelen van de Endless-optie telt als twee spelvormen. Wanneer we hier echter rekening mee houden, komen we uit een op een totaal van zeven modes, wat overigens nog steeds vrij indrukwekkend is.

Over de standaardmode is eigenlijk al genoeg gezegd, met de aantekening dat er een speciale Tetris voor beginners is ontworpen. Dit spel wordt gespeeld in een twee keer zo smalle matrix (vijf blokjes breed) en bevat alleen relatief simpele Tetrimino's. Inderdaad, ideaal voor beginners, maar wij gaan door naar de meer spannende modes zoals Veldklimmer. Dit is een abstracte mode waarbij het de bedoeling is om een mannetje van één blok hoog naar de bovenkant van het scherm te leiden. Dit doe je door hem als het ware een platform aan te bieden van maximaal één blok hoger dan hij, zodat hij erop kan klauteren. Erg zorgvuldig met blokken schuiven dus, ook omdat je het mannetje niet mag pletten. Moeilijker dan het lijkt!

Schaduw is te beschouwen als de meest ontspannende mode van Tetris Party Deluxe. Dit omdat je de kans krijgt om met Tetrimino's leuke objecten in elkaar te zetten, zoals een hamburger. Jazeker, dichter bij LEGO zul je niet komen! Eén nadeel: men heeft een aflopende timer aan Schaduw gekoppeld in plaats van een oplopende, waardoor het ontspannende er gauw af is. Relaxen doen we trouwens al helemaal niet in Levelracer, want daar staan hindernissen op je te wachten die een enorm hoge handelingssnelheid van je kunnen vragen tijdens het manoeuvreren. En omdat juist die manoeuvres een belangrijke rol spelen in dit spel, zijn de O-units afwezig. De overige Tetrimino's zijn er wel en hebben allemaal hun eigen 'circuits'. De vijfde speloptie is de Bombariemodus, Tetris met bomblokken. Hier verdwijnen de blokken pas wanneer je een rij maakt met tenminste één bom erin, die de blokjes om zich heen in stof doet veranderen.

De laatste twee spelmodi brengen ons bij de multiplayerstand, wat overigens niet betekent dat ze niet in je eentje speelbaar zijn. De computer zal namelijk de plek overnemen van de tegenstander indien nodig. Zo tellen in Hete Lijnen alleen de rijen die gemaakt zijn op random gemarkeerde hoogten, waardoor je op slordig doch gecontroleerde wijze je weg naar boven probeert te vinden. De eerste die alle hete lijnen klaart, wint. Strijdvelden daarentegen laat twee spelers om de beurt Tetrimino's plaatsen, waarbij degene die het grootste gebied weet te omsluiten wint. Een verrassende mode die iets weg heeft van kamertjeverhuur en zelfs vier op een rij: één moment van onoplettendheid is genoeg om de winnaar aan te wijzen in een spel met verder eenvoudige regels. De overige modes in multiplayer zijn variaties op eerder besproken spelopties, waarbij alleen de co-op mode nog een speciale vermelding verdient. Ik bedoel, co-op Tetris? Geniaal! Helaas is het niet online te spelen; sterker nog, alleen de klassieke versusmode is speelbaar via Nintendo WiFi Connection. Zonde.

En dan nu de hamvraag: waar zitten de verschillen tussen de DS- en Wii-versies? Beide edities zijn - los van de audiovisuele presentatie, die uiteraard iets sterker is op de Wii - vrijwel identiek op een aantal details na. Zo ontbreekt de Nederlandse taaloptie op de DS evenals de mogelijkheid om je data te beheren; data wissen en het creëren van meerdere accounts is er dus niet bij. Ook is de interface op de Wii op sommige plekken effectiever, terwijl dit juist op de Nintendo DS het meest op zijn plek is gezien de kleinere schermen. De Wii genoot dus duidelijk de hoogste prioriteit tijdens het ontwikkelproces, maar desalniettemin is Tetris Party Deluxe voor de DS een favoriet in de crew. De vrijheid om overal ter wereld Tetris te spelen zolang je accu niet leeg is, is nu eenmaal niet te kloppen.

Ook de ondersteuning van het Wii Wheel en Wii Balance Board kunnen daar weinig aan veranderen. Het is grappig, maar bestuurt lang niet secuur genoeg om van meerwaarde te zijn in de wereld van Tetris. Wat wel een meerwaarde was geweest: de optie om scores te synchroniseren tussen de Nintendo DS en de Wii. Waarom zit dat er niet in, Nintendo? Er wordt al zo weinig gebruik gemaakt van de communicatiemogelijkheden tussen beide apparaten, dit had daarom zomaar de (voor de hand liggende) eye-opener kunnen zijn voor zowel bedrijf als consument. Een positieve noot ter afsluiting dan maar: de muziek is geweldig funky en divers, wat al te horen is vanaf het hoofdscherm waar de blazers en bongo's ons als muziek in de oren klinken. Bovendien is er ook nog goed nieuws voor de nostalgici onder ons: de originele theme song zit in de soundtrack verwerkt!

Tetris Party Deluxe brengt een ietwat dubbel gevoel met zich mee. Enerzijds is het te prijzen dat er opnieuw geëxperimenteerd wordt met originele spelopties gebaseerd op het aloude concept, maar tegelijkertijd worden we nergens echt verrast door de game. Eigenlijk is het zelfs de mindere van Tetris Party voor WiiWare (vooral vanwege de hogere prijs en het kleine verschil in content) en Tetris DS, die met supertoffe nieuwe modes op de proppen kwam. Tetris Party Deluxe is zodoende geen must-have, maar een vermakelijk wiel dat opnieuw is uitgevonden.

• login of registreer om te reageren