Links en rechts vliegen de mitrailleurskogels aan me voorbij. Daar blijft het niet bij, want een paar seconden later word ik alweer achtervolgd door een hittezoekende raket. Dankzij een aantal afleidingsmanoeuvres weet ik me te ontdoen van dat projectiel, maar dan weet ik dat ik nog steeds op de hielen word gezeten door een vijandelijk vliegtuig. Een heftige dog-fight is het logische gevolg.

Ace Combat is terug en wel met het zoveelste deeltje in de serie: Assault Horizon. Dat betekent dat je je weer kunt gaan klaarmaken voor keiharde actie in de lucht en dit keer niet alleen met straaljagers, maar ook met helikopters. Keiharde actie krijg je absoluut, want het spektakel druipt werkelijk van deze game af. Bij alle acties die je maakt, alle manoeuvres die je uitvoert en bij alle bommen en raketten die je afvuurt, staat er voor de ontwikkelaar maar één ding centraal: hoe laten we dit zo tof mogelijk zien aan de speler.

De campagne die je speelt is voor het eerst voorzien van een verhaal. Dat betekent dus dat je niet zomaar een aantal missies achter elkaar speelt, maar dat jij als speler van Ace Combat: Assault Horizon wordt betrokken bij een spectaculair avontuur zoals je dat nog nooit eerder hebt gezien in een dergelijke game. Dit verhaal is dan ook niet geschreven door de eerste de beste scriptschrijver, maar door Jim DeFelice, schrijver voor onder andere de New York Times. Missies worden aan elkaar 'gepraat' door middel van een aantal toffe filmpjes en dat zorgt ervoor dat Assault Horizon net iets meer lading krijgt. En ik kan je vertellen: een aantal van die filmpjes zijn echt de moeite waard en zullen je nog een flinke tijd bijblijven. Zo ben je bijvoorbeeld getuige van een vliegtuigcrash terwijl je zelf nog op de landingsbaan staat en zonder al te veel in details te treden en daardoor veel te verklappen, kan ik je zeggen dat dit een van de vettere scènes is die ik ooit in een game tegenkwam.

Een goed verhaal dus, maar helaas ben ik minder tevreden over de graphics. Althans, over de omgevingen dan, want de vele vliegtuigen die Assault Horizon rijk is, zien er gedetailleerd en moddervet uit. Ook sommige effecten zijn echt geweldig, zoals het vliegen in de regen of het bekijken van de ondergaande zon terwijl je ondertussen druk bezig bent met het afschudden van vijandelijke vliegeniers. Dit zijn de momenten waarop je als gamer weer heel goed begrijpt waarom je vroeger, als klein jochie, straaljagerpiloot wilde worden. Mooie vliegtuigen en toffe effecten dus, maar de omgevingen die je aandoet zien er vaak ouderwets uit. Uitgestrekte vlaktes met meer gevoel voor detail dan een dode kikker en je begrijpt wat ik bedoel. Oké, af en toe vlieg je wel eens langs een aantal gebouwen en als je deze op het laatste moment kunt ontwijken is dat vet, maar over het algemeen voelen de omgevingen saai, eentonig en repetitief aan.

Niet alleen de omgevingen, maar ook de gameplay voelt geregeld een beetje herhalend aan. Ondanks nieuwe toevoegingen, zoals het vliegen met helikopters, het uitvoeren van gun support vanuit een helikopter zonder daarbij zelf te vliegen en het besturen van een stealth-bomber, valt Assault Horizon nogal eens in herhaling. Uiteindelijk komen de missies constant op hetzelfde neer: dood een groepje vijanden, vlieg even rond tot er een nieuw groepje vijanden opduikt, dood ze opnieuw en wacht, inderdaad, opnieuw op een volgend groepje. Als je geluk hebt mag je ondertussen nog wat gronddoelen aanvallen, maar dat is dan ook de enige variatie die de game rijk is. Fans van de serie zullen zich hier niet aan ergeren, maar mocht je geen ervaring hebben met eerdere Ace Combats, dan is het belangrijk dit goed te beseffen. De game voelt al snel, na een paar uurtjes spelen, repetitief aan.

Want, laten we eerlijk zijn, na een dog-fight of twintig, hoe vet deze ook zijn, heb je het wel weer even gehad. En in een gemiddelde missie, die toch al snel een ruim halfuur (!) in beslag neemt, ben je eigenlijk constant bezig met dit soort acties. Hoewel de actie keihard in beeld wordt gebracht, kogels worden gevolgd door de camera en in close-up te zien is hoe je vijanden kapot geknald worden, begint zelfs deze actie na een tijdje eentonig te worden. Ook niet zo gek, als je je bedenkt dat de animaties vaak exact hetzelfde zijn: als er drie verschillende animaties inzitten voor een ontploffend vliegtuig, is het veel. Hadden dit er meer geweest, had de game al heel anders en vooral veel minder eentonig aangevoeld.

Maar, voordat ik te negatief word: ik heb me wel vermaakt met Assault Horizon. Het blijft tof om een dikke straaljager onder je knoppen te hebben en je komt genoeg situaties tegen waarvan je denkt: wow, te vet! Een klein voorbeeldje: na een aantal dikke dog-fights lijkt het er op dat je je tegenstanders hebt verdreven. De gevechten bevonden zich boven een klein dorpje en op het moment dat je wordt teruggeroepen naar de basis, verschijnt er ineens een raket aan de horizon. Niet zomaar een raket: het is een atoombom, die regelrecht op het dorpje afkoerst. Aan jou de taak deze bom te onderscheppen voordat deze inslaat, en neem maar van mij aan dat dit soort momenten echt heel tof zijn om te bespelen.

Een toffe toevoeging is die van de multiplayer. Nadat je de singleplayer hebt uitgespeeld wacht er nog een online mode, waarin je een aantal verschillende gametypes kunt spelen. Zo kun je onder andere aan de slag met Deathmatch, waarin je met zestien spelers de strijd om leven en dood aangaat. Ook is er een tactischere variant aan toegevoegd: Capital Conquest. De naam zegt het al: in deze mode moet je een hoofdstad veroveren. In teams van maximaal acht spelers zorg je ervoor dat een bepaalde hoofdstad wordt aangevallen of juist verdedigd. Waar Deathmatch hersenloze actie biedt, zul je in Capital Conquest veel meer moeten nadenken en samenwerken met jouw teamgenoten. Als je ook bent uitgekeken op de multiplayer, kun je de game nog eens coöperatief gaan spelen met een vriend.

Ace Combat: Assault Horizon laat me achter met een dubbel gevoel. Enerzijds heb je de keiharde actie, de vette vliegtuigen en de spectaculaire ontploffingen, maar anderzijds heb je de eentonigheid van de game waardoor alles, na een aantal uurtjes, toch een beetje repetitief aan gaat voelen. Helaas is dat laatste gevoel een beetje overheersend en daarom vind ik dat deze game geen echte najaarstopper is geworden. Neemt niet weg dat ik me ontzettend heb vermaakt met alles dat Assault Horizon te bieden heeft, en dat kun jij natuurlijk ook!

• login of registreer om te reageren