Als vijfjarig jochie zag ik per ongeluk de film Alien op tv. Ik weet nog hoe de reclame op tv me een spannend avontuur voorschotelde, maar natuurlijk mocht ik de film niet kijken van mijn ouders. Stiekem, op mijn slaapkamer en terwijl ik allang in bed moest liggen, stond de tv nog steeds aan en keek ik naar de overlevingsdrang van Ripley. Wat was ik bang!

Nooit eerder zag ik een film die bedoeld was voor een leeftijd van zestien jaar en ouder. De meest spannende en enge film die ik tot dat moment gezien had was de Kleine Zeemeermin. Alien bracht een grof en gebruikt universum, ver in de toekomst. Een toekomst die helemaal niet zo tof was en waar hoofdkarakter Ripley en de mensen op het grote ruimteschip vochten om niet ten prooi te vallen aan een alien. Perfecte benaming voor de film dus ook. De Alien, een Xenomorph, is sindsdien altijd in mijn leven gebleven. Toen vooral als nachtmerrie, nu als hoofdrolspeler in enkele van mijn favoriete films en behoorlijk wat games.

Waarom ik de film zo eng vond als jong mannetje werd me opnieuw duidelijk tijdens mijn afspraak bij Sega. Buiten de deur hing een wit T-shirt met het Sega-logo erop. Dit keer kwam er echter een Alien door de buik naar buiten met flink wat bloedresten op het shirt. De toon is meteen gezet. Een zogenaamde ‘Facehugger’ stond op sterk water en kon ik van alle kanten bekijken. Met één stap verliet ik de normale wereld zoals ik hem ken en liep ik het Alien-universum binnen. Ben ik net zo moedig als Ripley?

Voordat de presentatie van Colonial Marines begint, spreek ik met één van de aanwezige ontwikkelaars van Gearbox. Snel merk ik dat het team al jarenlang met een grote liefde voor de Alien-serie aan deze game zit te werken. De man kon hele scènes uit de film napraten, omdat hij ze zo vaak heeft gezien. Niet alleen als liefhebber, maar ook als research voor deze game. De originele regisseur van de eerste Alien-film, Ridley Scott, heeft ook flink wat inbreng gehad tijdens de creatie van het spel. De man die aan het roer stond van de eerste Alien-film en de tweede voorzag van een script, schreef ook het verhaal voor Colonial Marines.

Het spel start vlak na het einde van de tweede film, Aliens. We zien de Colonial Marines die in diezelfde film als versterking zouden dienen. Echter, die versterking is nooit gekomen en de game gaat je laten zien waarom. Bradley’s Hope, de plek waar de Aliens afspeelde, is inmiddels veranderd in een verwoest gebied waar veel doden zijn gevallen. De Colonial Marines laten het hier niet bij zitten; ze gaan op onderzoek uit en besluiten dat ze de gebeurtenissen van Bradley’s Hope tot op de bodem gaan onderzoeken. Maar, zoals het vaak gaat in dit genre, blijken deze plannen niet helemaal goed ten uitvoer te komen wanneer het schip waar ze in vlogen crasht bovenop een oude, buitenaardse kolonie.

Het is donker. Lampen zijn kapot, elektriciteit lijkt er niet te zijn. Je enige lichtbron is een zaklamp. De dreiging is meteen te voelen. Je weet dat je niet alleen bent, maar gelukkig heb je de bewegingsradar uit de film bij je. Na een korte tocht vind je een controlecentrum welke een exacte kopie lijkt uit Aliens. Nostalgische gevoelens moeten echter onderdrukt worden wanneer die bewegingsradar begint te piepen. Je bent niet alleen. Je radar staat vol met bewegende stippen, veel te veel om waar te zijn. De Marines doen het af als een foutje, want de radar heeft ook een klap gehad tijdens de crash. Tot het moment dat één Marine de dood vindt en overal Aliens vandaan lijken te komen. De Xenomorphs zien er prachtig uit dankzij sterke animaties. Ze zijn niet alleen mooi, maar ook een dodelijke vijand. De dreiging is wederom te voelen. Dit gevecht valt niet te overleven, de enige optie die je hebt is vluchten.

Tijdens je vluchtpoging komen de vijanden van alle kanten. Van voor, achter, onder en boven. Ze kruipen door luchtschachten, trekken deuren ineens open of komen uit de vloer. Een heuse hel is losgebarsten en het gevecht begint. Niet veel later treffen we een verlichte loods met een hele stevige, metalen deur welke meteen gesloten kan worden. De deuken vliegen er in wanneer de Aliens (de Xenomorphs hebben versterking in sterkere, nieuwe rasgenoten) aan de andere kant met volle kracht tegen de deur aanbeuken. De loods ligt vol met wapens, ammunitie en versterking. Je bent blij, je hebt de aanval weten te overleven. Totdat je radar wederom begint te piepen: er komen opnieuw heel veel stippen, via een andere weg, jouw kant op…

De demonstratie die ik zag was vlug, indrukwekkend en heerlijk creepy. Vanaf de eerste seconde wist de game dat typische gevoel over te brengen zoals de films dat ook deden. Grafisch (maar ook de audio was top) zag het er allemaal likkebaardend uit. Een snelle shooter met vette vijanden én een vleugje horror. Het vijfjarige kind in me poept bang in zijn broek.