Geen Assassin’s Creed III, maar een soort 2.5. Assassin’s Creed Brotherhood werd ineens aangekondigd en hoewel we altijd in zijn voor meer Assassin, vroegen we ons wel af of dit niet gewoon een excuus is om een aparte multiplayer-Assassin uit te brengen.

Om eerlijk te zijn vragen we ons dit nog steeds een beetje af, zelfs na het uitspelen van de singleplayer, die toch ook weer uitgebreid in elkaar zit. We gaan in dit deel opnieuw op pad met Ezio Auditore de Firenze, al bezoeken we dit keer vooral Rome. Ik wil niet teveel prijsgeven, maar de singleplayer heeft zowel verbeteringen als minderheden in vergelijking met Assassin’s Creed II. Qua verhaal is het boeltje namelijk wat minder. Het meest spannende uit Ezio’s leven hebben we immers al meegemaakt in deeltje twee, waardoor het niet meer zo’n grote impact heeft als voorheen. De gameplay is wel weer aangepakt, met nieuwe uitvindingen van Leonardo Da Vinci en het leiden van je gilde.

Een aantal gebieden zijn onder invloed van de vijand, en zodra je de wachttoren van een gebied in de fik weet te zetten, is de invloed van de vijand foetsie. Hoe meer invloed je af weet te snoepen, hoe meer mensen zich wel bij jou aan willen sluiten om met je mee te vechten. Je gilde wordt al vroeg in de game geïntroduceerd. Zodra je een aantal vechters hebt, kun je ze op missies sturen in allerlei verschillende landen, zoals Duitsland, Frankrijk, Italië, Engeland en Rusland. Je vechtersbazen stijgen in level, en als je bijvoorbeeld een rank 3-missie hebt, heb je vier level 2-vechters of twee level 4-vechters nodig om een slagingskans van honderd procent te hebben. Het is dus wat passen en meten en kiezen wie je op pad wil sturen, maar dit werkt allemaal erg leuk.

Wat mensen zich ongetwijfeld afvragen bij deze titel, is of het nu een spin-off is of niet. Het geniale aan de Assassin’s Creed serie vind ik dat je het als losse titels kunt spelen. In het eerste deel kreeg je het verhaal van Altaïr, in het tweede deel het verhaal van Ezio. Het verhaal van Desmond is het overkoepelende verhaal die de titels met elkaar verbindt. Desmond’s verhaal gaat in Brotherhood gewoon verder en er worden wat belangrijke details uit de doeken gedaan, waardoor deze titel gewoon bij de main serie van de franchise hoort. Dat is stiekem vrij apart, want hierdoor is de keus voor meer Ezio nog vreemder en had dit net zo goed Assassin’s Creed III kunnen zijn.

Maar goed, wat dat betreft is dit misschien ook wel een excuus voor de multiplayer, maar dat wil niet zeggen dat de singleplayer niet tof is. Echter, ik blijf wat met die rare keus zitten. Het voelt in zo’n serie, waar kwaliteit voorop staat, nogal cheap. Het geeft mij een beetje het gevoel dat ze een multiplayer hadden, maar nog niet toe waren aan het échte derde deel. Daarom dus het verhaal van Ezio maar wat uitrekken en vervolgens wat belangrijke Desmond-details uit de doeken doen zodat de fans van het overkoepelende verhaal het zeker weten kopen. Then again, die kopen het waarschijnlijk sowieso wel. Ik zei bij het eind van deel twee ook dat ik meer wilde, en snel ook! Laat ik er maar over ophouden. Het is raar, maar de game blijft tof genoeg in mijn ogen, dus ik kan zoiets wel door de vingers zien.

De multiplayer zelf is een erg leuke ervaring die vooral leuk is om te delen met de mensen in je vriendenlijst, oftewel de mensen die je als het goed is gewoon kent. De multiplayer is een soort ‘verstoppertje meets tikkertje’. Je krijgt een contract, bijvoorbeeld het vermoorden van Player X. Vervolgens zie je in een circel welke richting je op moet lopen. Hoe meer de circel zich vult, hoe dichter je bij je doel bent. Echter heeft ieder character een hoop dubbelgangers meegenomen, waardoor de kans bestaat dat je je mes in een door de computer bestuurde dubbelganger steekt. Goed om je heen kijken is dus belangrijk.

Om het spannend te maken, ben jij zelf ook het doelwit van één van de moordenaars in de game. Je zult dus naast het zoeken ook zo nu en dan even achterom moeten kijken. Zie je iemand die jou waarschijnlijk pijn gaat doen? Dan is het rennen voor je leven. De game kent een levelsysteem, waarbij je trucjes unlockt als bijvoorbeeld een vermomming. Je tegenstander zal dan op zoek zijn naar jou als dokter-character, maar hij vindt echter alleen maar een gek uitziende boer Harms.

De multiplayer is op zich fucking tof, maar nogmaals: ik denk dat het vooral leuk is om te doen met mensen die je kent. Sowieso vraag ik me de levensduur van de multiplayer af, al is het wel een welkome afwisseling tussen het mensjes knallen in Call of Duty: Black Ops door.

De multiplayer is tof, maar heb geen idee hoelang het ook daadwerkelijk cool blijft om te doen. Ezio’s verhaal is eigenlijk net niet interessant genoeg, het meeste van zijn mooie verhaal hadden we in Assassin’s Creed II al gezien. Desmond’s verhaal gaat echter wel op een goed tempo verder, waardoor je dit deel in de serie niet over kunt slaan. Het is sowieso al bij al een toffe titel, maar niet zo tof als Assassin’s Creed II.

• login of registreer om te reageren