Precies vier maanden na de release op de consoles, krijgt nu ook de PC te maken met Assassin's Creed: Brotherhood. Pak dus maar weer die geografische kaart van Rome, want het is opnieuw Ezio Auditore die op pad gaat in deze Italiaanse hoofdstad.

Normaal heb ik weinig moeite om te bepalen wat ik van een game vind, maar bij Assassin's Creed: Brotherhood ligt dat net even wat anders. Althans, als ik het over de PC-versie heb, want de consoleversies waren natuurlijk erg goed, waardoor ze ook erg hoog werden beoordeeld. Is de PC-versie dan niet goed? Jawel, maar hij is ook nagenoeg exact hetzelfde als haar vier maanden oudere broertjes voor de PS3 en Xbox 360. Dus waarom is de game niet gewoon tegelijkertijd met de andere twee versies uitgebracht?

Niet dat dat de game minder maakt natuurlijk, want het is nog steeds een dijk van een game. Op de PC ziet alles er, mits je de settings lekker hoog opschroeft, haarscherp uit en zelfs nóg beter dan op de consoles. Dat betekent een grote, levendige stad om in te vertoeven en de sightseeings die je op bepaalde momenten voorgeschoteld krijgt, bijvoorbeeld vanaf hoge torens en gebouwen, zijn adembenemend. Het blijft een groot spektakel en keer op keer tof om te doen: met Ezio een hoog gebouw beklimmen om vanaf een dak het bruisende Rome te aanschouwen. Liefst met een laaghangende zon aan de horizon, vertoefde ik geregeld op de verschillende daken die de Italiaanse hoofdstad mij te bieden had.

De game speelt, net als de consoleversies, vlot en soepel. Terwijl Ezio op de consoles al lekker te besturen was, is hij nog makkelijker te bedienen met toetsenbord en muis. Daar ligt dan ook de grootste kracht van de PC-versie, want andere verschillen zijn er niet. Deze versie moet het hebben van de superieure graphics en de makkelijkere besturing (al was deze op de consoles ook meer dan prima).

Het verhaal is dus precies hetzelfde en dat betekent dat je ook nu weer een gilde moet oprichten om samen vijandelijke gebieden te veroveren. Dit doe je bijvoorbeeld door het in brand steken van wachttorens, zodat de vijandelijke invloed in die gebieden afneemt. Hoe meer invloed jij van de tegenstanders weet weg te halen, hoe meer mensen zich aansluiten bij jouw gilde en hoe meer invloed je hebt over de gebieden in kwestie. Het leuke is dat alle mensen uit jouw gilde een eigen rank hebben, en dat je daarbij rekening moet houden met wanneer je jouw leden op pad stuurt voor bepaalde missies.

De multiplayer maakt deze Assassin's Creed uniek. Ik kan niet anders stellen dan dat de multiplayer erg leuk is om te doen en dat het de speelduur van de game aanzienlijk verlengt. Er zijn verschillende modes te spelen en dit is vooral erg tof om te doen met een groepje bekende vrienden. Want hoe vet is het om sneaky rond te sluipen door de verschillende maps om plotseling, uit het niets, een mes in de rug van je vrienden te steken? Toegegeven, het klinkt wat creepy, maar in een virtuele wereld kan ik er wel van genieten om mijn vrienden op brute wijze en het liefst op niet voorziene wijze, om te brengen. En, hoe kan het tegenwoordig ook anders, ook de multiplayer van Broterhood maakt gebruik van een levelsysteem waarbij je allerlei verschillende zaken kunt vrijspelen die jouw personage beter en krachtiger maken. Natuurlijk, je koopt Brotherhood niet omdat je een vette multiplayergame wil spelen, maar toch wist de multiplayer mij aardig te boeien. Je moet deze mode zien als een extraatje die verrassend goed uitpakt en waar je je zeker de nodige uurtjes mee zult vermaken.

Het is moeilijk om een oordeel te vellen over de PC-versie van Assassin's Creed: Brotherhood. Het is een toffe game met goede gameplay, goede graphics en een leuke multiplayer, maar tegelijkertijd is Brotherhood nagenoeg gelijk aan de vier maanden eerder verschenen consoleversie. Waarom dan zo lang wachten tot het uitkomt? Maar goed, eigenlijk hoef je niet te twijfelen, want met de aankoop van Assassin's Creed: Broterhood ben je verzekerd van een pareltje.

• login of registreer om te reageren