Al jaren ken ik Asterix en Obelix. De één als een tenger ventje met een verentooi op zijn kop, de ander als onhandige dikzak gehesen in een blauw-wit gestreepte circustent. Met dit olijke duo maakte ik natuurlijk voor het eerst kennis via de Asterix stripboeken, maar ik ben de twee ook al eens tegengekomen in een game genaamd Asterix & Obelix XXL. Ja, sinds jaar en dag verschijnen er ook spellen met de figuren bedacht door Albert Uderzo en René Goscinny in de hoofdrol, en afgelopen maand was het daar opnieuw tijd voor. Op negen november verscheen namelijk Asterix en de Olympische Spelen, een game gebaseerd op de gelijknamige film die binnenkort zal uitkomen. Het geval wilde dat ik de Wii-versie van de game kortgeleden in mijn brievenbus ontving, dus bij dezen de review.

Na het opstarten van het spel veranderde mijn kamer al gauw in een bos vlakbij het Gallische dorp waar Asterix en Obelix vertoeven, waar ik terechtkwam in een wilde everzwijnenjacht. Nadat ik Asterix en Obelix geholpen had de beesten te vangen, spoedden de twee mannen zich huiswaarts om zich aan de zwijnen te goed te doen, maar in het dorp bleek niet alles koek en ei. De Gallische spion Sam Fichaure bericht hen daarvan een sleutel, die toegang geeft tot parallelle werelden, en vertelt dat deze in handen is van Brutus, zoon van Caesar. De wijsgeer Panoramix is het levende bewijs van de sleutel: zijn uiterlijk is gelijk aan dat in de Asterix strip. Het gevolg van de sleutel is namelijk dat elementen uit zowel de Asterix film als de strip als de game uitgewisseld kunnen worden, en daarmee is het evenwicht tussen de parallelle werelden in gevaar. Panoramix, Asterix en Obelix vertrekken samen met hun vriend Hartstochtelix naar Olympia, waar Brutus zal meedoen aan een grote wagenrace in het kader van de Olympische Spelen. Hij, en de maker van de sleutel genaamd Docteurmabus moeten gestopt worden! Hartstochtelix wil overigens meedoen aan dezelfde wagenrace als Brutus, want de winnaar van deze race krijgt de hand van ene prinses Irina, op wie Hartstochtelix smoorverliefd is.

Na deze lange inleiding in het verhaal komt de speler terecht in het Griekse dorpje Olympia, waar zoals je vast weet de eerste Olympische Spelen werden gehouden. Het is niet direct mogelijk het dorp te betreden: eerst moeten er een aantal opdrachten uitgevoerd worden die de speler bekend maken met de besturing van de game. Gedurende deze opdrachten, merkte ik al snel op dat het spel op grafisch gebied geen uitblinker is. De characters verdwenen gemakkelijk voor de helft in muren, en als er tijdens het spelen gesproken werd door Asterix of Obelix, dan vielen flinke framedrops te bemerken. Jammer, maar ik liet me er niet door ontmoedigen. Al snel bevond ik mij in het Olympisch dorp en begon het echte werk. Ik kon me gaan wagen aan een drietal wedstrijden: verspringen, hardlopen en touwtrekken. Na deze wedstrijden gewonnen te hebben en een aantal andere opdrachten te hebben voltooid, vocht ik me letterlijk verder naar het volgende deel van het dorp. Niet zelden kwamen er namelijk Romeinen op mijn pad, die lekker in elkaar gemept mochten worden. Zoals je misschien weet, is Romeinen meppen Asterix' en Obelix' favoriete bezigheid, en dat is gelukkig goed uitgewerkt door de ontwikkelaars van de game. In gevechten met Romeinen vallen er namelijk vele combo's te maken, die ik met de Wii Remote en Nunchuk zeer prettig vond werken. Bijvoorbeeld: sla een Romein tot hij duizelig is, pak hem vast met de Z-knop, en draai hem vervolgens boven je hoofd rond door nog een keer op Z te drukken. Met deze Romein is het weer mogelijk andere Romeinen neer te meppen, die overigens in drommen op je af komen rennen. Mocht je het nog mooier willen maken, dan koop je de 'Zweep' aanval bij de winkelier in Olympia, die je de mogelijkheid geeft de vastgepakte Romeinen als zweep in te zetten in gevechten. Deze en allerlei andere combo's geven een heerlijk gevoel, en vooral wanneer het vuur van je handen afspat na een aantal hits op een rij.

Na de framedrops van het uur ervoor waren deze gevechten met Romeinen voor mij een positieve verrassing, maar helaas bleek de game meer vervelende eigenschappen te hebben. Zo draaide de camera niet altijd even prettig mee met de characters, en was het af en toe moeilijk in te schatten of je ergens nu wel of niet af kon springen. Een echte doorn in het oog was het niet, aangezien de camera met de vierpuntstoets vaak toch wel in de goede positie kon worden gedraaid, maar wat me af en toe wel flink kon irriteren is de moeilijkheidsgraad van het spel. Nu vind ik het niet vervelend wanneer een spel moeilijk is, maar in Asterix en de Olympische Spelen kwam het relatief vaak voor dat het echt heel onduidelijk was wat de bedoeling precies was in een level. Iets meer aanwijzingen waren wat mij betreft welkom geweest, hoewel het in zekere zin wel uitdagend was sommige levels na een tijdje toch op te lossen. En toegegeven, toen ik eenmaal een beetje doorkreeg hoe bepaalde dingen werkten in de game, begon de uitdaging toch iets meer de boventoon te voeren. Verderop in het spel hoefde ik minder lang te zoeken naar manieren om verder te komen, en gingen de levels me gemakkelijker af. De vele verschuifbare blokken, randen waaraan je moet hangen en knoppen begonnen me steeds meer op te vallen, en na een tijdje liet ik Asterix en Obelix vlot samenwerken in diverse omgevingen. Samenwerken inderdaad, want heel vaak kunnen levels niet uitgespeeld worden zonder dat je Asterix en Obelix beiden benut. De één staat op een knop, terwijl de ander door een deur loopt die door het drukken op de knop geopend is, om maar een simpel voorbeeld te noemen.

Nadat ik Asterix en Obelix op dergelijke wijzen diverse opdrachten had laten voltooien, was het tijd voor de eerste grote confrontatie, en wel met de criminele Docteurmabus. De strijd werd beslecht in de vorm van een wagenrace, die ik direct won, ondanks een zeer onduidelijke besturing. Alleen al op grond hiervan kan ik stellen dat de (weinige) eindbazen in deze game gemakkelijker zijn dan het uitspelen van een gemiddeld level en dat hoort natuurlijk niet. De belangrijkste schurk Brutus was nog niet verslagen en Harstochtelix had Irina nog niet veroverd, dus ik speelde op mijn gemak verder. Tijdens mijn verdere avonturen werd ik vermaakt met de aparte Gallische humor van Asterix en Obelix, die om de zoveel tijd weer met een of andere random grap kwamen aanzetten. Zo slaat Asterix een Romein die zijn zus beledigt en zegt hij tegelijkertijd: "Ik heb dan geen zus, maar dat betekent niet dat je haar mag beledigen!" en maakt Obelix de aan ieder zo wel bekende opmerking "Rare jongens die Romeinen...", naast natuurlijk de constante toespelingen op het intellect van Obelix, dat niet zo groot is. Met de humor uit de strip zit het in de game dus wel goed, en ik vond het geklets van Asterix en Obelix zeker iets toevoegen aan de sfeer. Ook de omgevingen voegen iets toe aan de sfeer, want die zijn zoals je ze in de oudheid zou verwachten: Griekse gebouwen, met daartussen allerlei steegjes, fonteinen en poorten. Jammer was wel dat zelfs in 480p het spel er niet heel mooi uitziet, en omgevingselementen zagen er dan ook veelal pixelachtig en kartelig uit. De omgevingen en leveldesigns zijn te vergelijken met die in Asterix & Obelix XXL en XXL 2, hoewel ik blij ben dat Asterix en de Olympische Spelen zich afspeelt in een klassieke setting, en niet zoals XXL 2 in een Las Vegas "klassieke oudheid-style". Een ander sfeermakend element is uiteraard de muziek, maar die is in deze game niet zeer noemenswaardig. De achtergrondmuziek wordt voornamelijk gevormd door trommels en blaasinstrumenten en past dus redelijk bij de setting, maar valt verder niet erg op. Vaak is er zelfs niet eens muziek aanwezig tijdens het spelen en hoor je slechts wat wind en andere achtergrondgeluiden.

Hoe het verhaal van Asterix en de Olympische Spelen afloopt, ga ik je niet vertellen, maar ik kan je wel zeggen dat ik na iets meer dan zes uurtjes klaar was met de story mode. Te kort naar mijn mening, zeker als je het in verhouding ziet tot de XXL games, waarmee je toch zeker de helft langer bezig was. Desalniettemin is er in het hoofdmenu ook een zogenaamde "Olympische modus" te vinden, die je in staat stelt de Olympische sporten uit de story mode opnieuw te spelen om je oude records te breken. Dit zijn slechts negen sporten, dus voor de sporten alleen hoef je de game niet aan te schaffen. Bij het uitoefenen van de onderdelen maak je voornamelijk gebruik van de bewegingsgevoelige sensoren in de Wii Remote en Nunchuk, maar niet alle bewegingen werken even makkelijk, en meestal zijn de bewegingen bij verschillende sporten hetzelfde. Het door de ontwikkelaars tot Olympische sport gebombardeerde "de koning van de arena" onderdeel was mijn favoriet, wat inhoudt dat je binnen een bepaalde tijd meer Romeinen moet meppen dan je tegenstander, door gebruik te maken van alle combo's die je kent. Erg vermakelijk, maar nogmaals: je koopt deze game echt niet voor de sportonderdelen, zoals je dat bijvoorbeeld wel bij Mario & Sonic at the Olympic Games doet. Naast de Olympische modus, kun je vanuit het hoofdmenu ook terecht bij bonus content, die je kan kopen met in de story mode verzamelde Romeinse helmen. Deze content betreft voornamelijk fragmenten van de filmversie van Asterix en de Olympische Spelen en interviews met de acteurs in deze film. Leuk, maar niet voor mij. Leuker is de mogelijkheid stukken van de game opnieuw te spelen onder 'Hoofdstukken'. Vooral deze mogelijkheid en de Olympische modus verlengen de levensduur van het spel. Tot slot is het wellicht de moeite waard te vermelden dat het spel volledig in het Nederlands te spelen is, dus met Nederlands gesproken dialogen en menu's.

Asterix en de Olympische Spelen is een sfeervolle game in een leuke setting, die de humor en kenmerkende aspecten van de stripverhalen goed weet over te brengen. Helaas zijn de ontwikkelaars minder geslaagd in het neerzetten van een goede game in de zin van gameplay en graphics. Vooral in het begin is het vaak erg onduidelijk wat precies de bedoeling is en loop je een behoorlijke tijd te zoeken voordat je weet wat je moet doen. Na een tijdje heb je de levels wel sneller door, maar toch kan het af en toe flink wat irritaties opleveren. Ook de graphics laten te wensen over: omgevingen zien er vaak kartelig uit, characters verdwijnen voor de helft in muren en de framedrops zijn gewoon zonde. Wanneer ik echter de positieve en negatieve aspecten tegen elkaar afweeg, kan ik toch stellen dat ik best plezier heb gehad met Asterix en de Olympische Spelen, alleen al om de gevechten met de Romeinse soldaten, die net zo leuk zijn als in de strips.

• login of registreer om te reageren