Het moment dat je één van je favoriete gamefranchises in een gloednieuwe jas ziet is onbeschrijfelijk. Zeker als Banjo-Kazooie één van die franchises is. Want hoewel het zeker te weten magisch aanvoelde, wisten we van tevoren al dat het niet alles van de klassiekers met zich meebracht.

Toen ik nog een klein mannetje was, bleef ik doorzeuren over dat ik wilde gamen. De Super Nintendo van mijn tante was zo fucking fantastisch! Damn moeders, wanneer gaan we weer een dagje richting Amsterdam? Daar hebben ze immers dat mooie speeltje staan waar Donkey Kong Country grijs gespeeld wordt!

Op het moment dat er zo'n prachtconsole in ons huis verscheen, was er echter al iets nieuws uit: de Nintendo 64 was zijn naam en 3D was zijn faam. Met twee games begonnen mijn virtuele avonturen. Mario Kart 64 in de multiplayer mode was magical, maar die platformtitel met die beer en die vogel was meer dan een klassieker!

Drie maal is scheepsrecht
Rare is er met haar derde consoleversie van Banjo-Kazooie dan ook in geslaagd om mijn fanboygehalte richting deze franchise wat omlaag te krikken. Banjo-Kazooie bevat veel van mijn beste gamemomenten en verdomme, wat heb ik gelachen om de briljante humor uit Banjo-Tooie. Drie maal is echter scheepsrecht, hoewel ik de franchise nog steeds briljant vind, is dit niet meteen een dikke negen á tien waard. Het spel wordt geteisterd door gameplay met voertuigen en een lage moeilijkheidsgraad.

De kwaliteit van het verhaal is echter gelukkig nog net zo slecht als voorgaande delen, wat echt gewoon ook MOEST. Banjo en Kazooie zitten na tien jaar inactiviteit lekker te gamen op de Xbox 360, wanneer er een stuiterende schedel voorbij komt. Dikzak Banjo gaat er met dikzak Kazooie op zijn rug naartoe, en het blijkt Gruntilda te zijn. Vervolgens duikt er een robot op die het drietal meeneemt naar een fictieve wereld, alwaar Banjo en Kazooie opnieuw tegen Gruntilda moeten strijden voor de eigendomsrechten van Spirtal Mountain. Niks origineels aan, en dat moet ook niet, want dat is typisch Banjo-Kazooie.

Brommen als een beer en vliegen als een vogel
De gameplay in dit nieuwe deel leunt hevig op het gebruik van voertuigen. De voertuigen hebben een motor nodig om te brommen als een beer, en met propellertjes kunnen ze vliegen als een vogel. Mooi, heb ik meteen mijn tussenkopje uitgelegd!

Dankzij de vele onderdelen die te vinden zijn kun je via Humba Wumba en Mumbo Jumbo voertuigen bouwen en gebruiken. Rijdende voertuigen, vliegende voertuigen, varende voertuigen, ze zijn er allemaal en ze worden gebruikt om de vele puzzelstukjes te verzamelen. Wat dat betreft maakt het ook eigenlijk niet veel uit. Of je nu snel moest rennen om een puzzelstukje te krijgen of snel moet racen: de challenges blijven leuk om te doen. Enkel het feit dat de vele moves, die Banjo en Kazooie verzameld hebben in de twee Nintendo 64 delen, vervangen zijn voor voertuigen is gewoon nep. Het neemt toch een stuk Banjo-Kazooie magie weg.

Puzzelstukjes en muzieknootjes
Challenges variëren van A naar B racen tot afval in een reuzenafvalbak gooien door het afval per vliegtuig erin te flikkeren, en zoals gezegd maakt het gebruik van voertuigen de vele challenges niet minder leuk. Het is nog steeds uitdagend en grappig genoeg om de vele puzzelstukjes die het spel rijk is te verzamelen door deze missies te voltooien. Sowieso is het weer verzamelmania in deze game. Puzzelstukken om nieuwe paden openen, muzieknoten om nieuwe onderdelen en blueprints kopen en T-Trophies verzamelen, waarmee je ook weer puzzelstukjes krijgt.

De T-Trophies hebben alles te maken met een nieuw character. Een tijger, die het nodig vindt dat je records vestigt bij de vele challenges. Als je een soort Triple A record hebt gevestigd bij een challenge, ontvang je naast muzieknootjes en het puzzelstukje ook de T-Trophy. Met een bepaald aantal T-Trophies krijg je weer een puzzelstuk.

Eekampbookamp!
Ik heb het dan specifiek over een nieuw character, want er wordt weer heftig gebaseerd op de characters die we al kenden, inclusief de superstemmen! Herinner je je nog de Mumbo Jumbo doodshoofdjes die je moest verzamelen in het originele Banjo-Kazooie? Die maakten zo'n tof "Eekampbookamp"-geluidje. Iedereen praatte ook zo ongeveer. Als voorbeeld volgt hier een zeer boeiend gesprek tussen Banjo en Kazooie: "Hohw hohw, hohw hohw hohw hohw!" "Krakakakra! Kra kra kra!"

Guess what?! Nog steeds geen voice acting te bekennen! Geniaal, fuck de 21ste eeuw en stick to the original. Ik vind het prachtig als ze dat doen. De vele bekende characters die terug zijn, zoals Bottles de mol, Mumbo Jumbo, Gruntilda en zelfs Jamjars als radio DJ ("JAPJAAAAAW!" (sorry)), zo mooi. En de humor waarin Rare altijd met zichzelf spotte? Ook dit is er weer in verwerkt. Kazooie maakte al een opmerking over Rare's Xbox titel, Grabbed by the Ghoulies. Ze was bang dat dit net zo'n verkoopflop zou worden als die game. Nou lieve vogelmevrouw, hopelijk hoeft u zich hierom geen zorgen te maken.

Bij de klauw genomen
De game is stukken minder dan Banjo-Kazooie en Banjo-Tooie, maar toch heeft het zo zijn charmes, waardoor ik hoop dat we straks meer games kunnen zien uit deze franchise. Wat mij zorgen baarde was de moeilijkheidsgraad. Niet langer ga je de vele spelwerelden af om op zoek te gaan naar puzzelstukjes. Nee, dit keer worden ze op de kaart al voor je aangegeven. Ga richting de juiste locatie, voltooi de challenge en scoor de Jiggy. Zonde, je haalt voor de gamer zo een stuk zoekwerk weg wat je met een glimlach op je gezicht bezighield. Als beer zijnde wordt je wel een beetje bij de klauw genomen. Zo, wéér een tussenkopje uitgelegd!

Grafisch ziet het er echter goed uit, de muziek en sounds zijn net zo vet als voorgaande delen en de game bevat een lollige multiplayer waar je vast niet al te lang aan vast zal kleven, maar die zeker leuk is om even uit te proberen. De game bevat by the way ook een fotomodus. De screenshots in dit artikel komen zelfs uit mijn savegame!

Eigenlijk mogen we niet zeuren. We vragen toch altijd om vernieuwing, of 'innovatie' zoals de diehard gamer het tegenwoordig graag noemt. Dít is herkenning van meesterlijke aspecten, gehusseld in een knotsgekke satésaus die deze game tot iets volledig nieuws maakt. I still love it, maar toch verlang ik terug naar het stenen tijdperk, alwaar de Nintendo 64 en revolutionaire 3D platform games nog hip waren.

• login of registreer om te reageren