Battlefield: Bad Company is die game van twee jaar geleden waarin je met een zootje ongeregeld op zoek ging naar goudstaven en waarin tussen al het knallen door ook best wat afgelachen kon worden. Battlefield: Bad Company is ook die game waarin je voor het eerst de karakteristieke gameplay van de franchise op succesvolle wijze naar een singleplayer avontuur vertaald zag. Je zou verwachten dat het vervolg op dat spel vooral meer van hetzelfde zou brengen, maar op dat vlak zou je het mis kunnen hebben.

Het zit namelijk zo: Battlefield: Bad Company 2 is een behoorlijk ander beestje geworden dan zijn voorganger. De algemene toon van het narratief ligt heel wat serieuzer dan die van het vorige spel en logischerwijs heeft dat zo zijn gevolgen voor de gameplay. Die is namelijk een stuk harder dan we gewend zijn van Bad Company. Daar waar je in het vorige deel nog min of meer fluitend door de vijandelijke linies kon breken, voelt het nu alsof er een grote bulls-eye op je kont geschilderd staat en iedereen er maar wat graag zijn volledige lader op afknalt. Het lachen heeft duidelijk plaats gemaakt voor heftige ernst.

De hernieuwde ambitie van DICE om de zaken anders te pakken met BC2 worden al heel snel duidelijk aan het begin van het verhaal. De game gaat van start met een proloog die de kaarten op tafel gooit op een tropisch eiland in het jaar 1944. Je bevindt je als speler middenin Operation Aurora en het doel van je missie bestaat erin om samen met je squad de Japanse wetenschapper Dr. Watanabe te vinden op het eiland en hem het land uit te smokkelen. De inzet achter deze operatie is meteen torenhoog, omdat de man één van de breinen is achter een Japans massavernietigingswapen dat de atoombom doet verbleken qua destructieve kracht. Uiteraard loopt niet alles van een leien dakje, dat doet het zelden in een proloog, en uiteindelijk valt de technologie achter het gevreesde wapen in de verkeerde handen, namelijk die van de Russen. Na dat voorsmaakje word je richting het heden gekatapulteerd om het vertrouwde Bad Company te vervoegen op wat in eerste instantie een routinemissie lijkt. De zaken in het ijzige Alaska lopen echter al snel volledig uit de hand wanneer Marlowe en zijn bende te maken krijgen met een Russisch leger dat druk bezig is een invasie van de V.S op touw te zetten. Vergeet de jolige jacht op goudstaven maar, dit keer is het bittere ernst voor Bad Company. De focus van Bad Company 2 leunt deze keer veel meer op het verhaal. Het verhaal wordt constant via dialogen en veelvuldig gebruik van cutscenes van de ene plotwending naar de andere gestuwd en wat je uiteindelijk krijgt op die manier is het soort entertainende nonsens waar filmmakers als Michael Bay zo graag mee uitpakken.

De nieuwe verhaalgedreven aanpak is een mes dat aan twee kanten snijdt. Enerzijds draagt het wel bij aan de focus en inleving, anderzijds betekent het ook wel dat een deel van de charme uit de voorganger verdwenen is. Het gevoel van vrijheid die het vorige spel je bood om tactieken uit te voeren is nu ingeruild voor een ietwat meer lineaire aanpak en ondanks wat leuke dialogen die verwijzen naar films als Predator of pussies met heartbeat sensoren is de humor wat verdwenen nu er mensenlevens op het spel staan. Bad Company is nog steeds Bad Company, maar DICE heeft hen deze keer gewoon ondergebracht in een game die lijkt te willen meesurfen op het succes van Call of Duty: Modern Warfare. Situaties die je in Infinty Ward haar games tegen bent gekomen zal je ook hier aantreffen en het opmerkelijke van dat leentjebuur spelen is dat het zelden tot nooit aan gaat voelen als schaamteloos copy/paste werk. DICE pompt genoeg variatie in de game door te switchen tussen omgevingen en je op tijd even achter het stuur van een voertuig of minigun te plaatsen.

Op zich klinkt dat niet opmerkelijk, het is ondertussen bijna verplichte kost voor dit soort shooters, maar link het aan het Battlefield concept en je krijgt iets heftigs. Over heel de map ronddolen en een reuze omweg maken naar je objective zit er dit keer niet meer in, maar dat betekent niet dat je volledig het opgelegde paadje moet volgen naar je doel en dat, gelinkt aan het verwoestende schademodel, maakt de game. Maarliefst 92 procent van de infrastructuur op de maps kan stuk. Waarom zou je de moeite nemen om een geschutskoepel te flanken om hen onder vuur te kunnen nemen als je gewoon een bazooka kunt gebruiken en waarom zou je de voordeur nemen als je een zijmuur kan opblazen? Tegenkant van de destructieve medaille is uiteraard dat ook jij nergens veilig kan schuilen omdat zelfs volledige gebouwen in een mum van tijd tot puin herleid kunnen worden door de vijand, die in dit spel wel erg driftig uit de hoek komt. In het begin van de review zei ik al dat de gameplay van Bad Company 2 een stuk harder is dan je gewend bent uit de voorganger en dat komt voor een groot deel door die venijnige AI van de vijand in combinatie met nieuwe designkeuzes. Herinneren jullie nog hoe je, wanneer je het loodje legde in de voorganger, gewoon een paar meter terug werd geplaatst en elke kill die je gemaakt had bij deze nieuwe poging nog van tel bleek? Ging je net toen je een vijandelijke tank liet exploderen dood, dan respawnde je op vijf meter van het smeulende wrak. Dit gedoe is niet meer aan de orde. Wanneer je sterft, word je soms behoorlijk ver teruggeplaatst naar het laatste checkpoint, en mag je terug gaan bikkelen. Ook het healthsysteem is op de schop gegaan nu je gezondheid zichzelf weer aanvult wanneer je een tijdje geen kogels kopt. Dat je constant beschoten lijkt te worden en niet rustig kan gaan liggen, wil dan wel eens voor wat frustratie zorgen, zeker wanneer je onkwetsbare vriendjes weinig doen om je te helpen.

De campagne van Bad Company 2 is duidelijk niet zonder gebreken, maar toch durf ik van een verbetering ten opzichte van de voorganger te spreken. De vrijheid en humor werden wat ingeruild voor een stevigere aandacht voor het verhaal en grotendeels pakt dat goed uit. Ondanks de frustratie die de AI soms met zich meebrengt zit het met de variatie, actie en verbeterde audiovisuele presentatie in de game zo goed dat je de volledige acht uur als meer dan het obligate opstapje voor de multiplayer gaat beschouwen.

Bad Company 2 heeft in tegenstelling tot de voorganger een volwaardig multiplayerluik onder de motorkap die de naam Battlefield waardig is. De aandacht gaat in de multiplayer vooral naar strategische acti, gekoppeld met de kenmerkende elementen uit de singleplayer, zoals het gebruik van voertuigen en schade om je doel te bereiken. Dit komt online goed tot zijn recht. Naast de gekende modes, zoals Conquest (capture the flag) of Rush, is vooral de toevoeging van squad modes hier de grootste nieuwigheid. Je kan squads maken van maximaal vier spelers en zo krijg je bijvoorbeeld een deathmatch waarbij vier teams van vier elkaar bekampen of Squad Rush, waarbij je echt tactisch samen kan gaan werken om satellietstations te veroveren. Om al die diverse modes netjes te overkoepelen krijg je ook nog eens de keuze tussen vier diverse classes die je elk kan upgraden met verzamelde experience punten, om betere wapens en gadgets te verkrijgen en uiteraard ook de nodige perks. Met zesenveertig wapens, vijftien gadgets en dertien perks per klasse valt er voor fans van online gaming genoeg uit deze game te halen om vele maanden zoet te zijn.

Puur als singleplayergame laat Bad Company 2 net iets teveel steekjes vallen om het als een grote topper te beschouwen. Desalniettemin is het ondanks het gemis van de humor uit de voorganger het beste singleplayerluik in de Battlefield franchise tot op heden geworden. Koppel dit alles aan een multiplayer die het strategische karakter van Battlefield eindelijk uitgebreid naar de consoles brengt en je krijgt een shooter die fans van het genre niet mogen missen.

• login of registreer om te reageren