Kom op balletje doe maar rolle, rolle
Kom op balletje doe maar rolle, rolle
Doe maar rolle alsof je in Japan bent.

Het is een verademing om te zien dat er tussen al het traditionele race, sport en schietwerk nog ruimte is voor leuke, originele concepten. Of het nu gaat om diepzee duiken of gezellig zingende krijgertjes op het juiste ritme op monsters afsturen, zo lang een idee leuk uitgewerkt wordt is er een publiek dat het liefdevol omhelst als hun eigen lieve cult-gamepje.

We Love Katamari en zijn sequel waren van die cult-gamepjes. Een verfrissend simpel idee dat zo aanstekelijk en gek werd uitgewerkt dat duizenden gamers enthousiast overstag gingen. Het probleem met kleine dingen die populair worden is echter dat ze gaandeweg, net als de ballen in de games, de neiging hebben te groeien. Veel fans van het eerste uur trokken de neus op toen er een PSP variant verscheen en er werd zelfs resoluut schande gesproken toen aan het licht kwam dat het nieuwe deel enkel op 360 zou gaan verschijnen. De kleine game, ontstaan op de goede ouwe PS2, is een grote titel geworden. Doet Namco aan uitmelken en gaan ze puur voor het grote geld door voor Xbox 360 te kiezen? Who cares? Het enige wat telt is de game en de vragen die aan dit deel verbonden zijn. Blijft het rollen van de bal leuk en wat exact zijn de mooie vernieuwingen aan Beautiful Katamari? Tijd om er even dieper op in te gaan.

Het verhaaltje dat als achtergrond gebruikt wordt kun je vergelijken met een Braziliaans fotomodel op een dieet van xtc, dunnetjes en behoorlijk geschift. De King of Cosmos presteerde het om tijdens een partijtje tennis de bal Federer gewijs door de laag rond het universum te knallen. Die Federer imitatie resulteerde in een boosaardig zwart gat dat letterlijk en figuurlijk verschrikkelijk zoog. Het voortbestaan van de wereld hing aan een zijden draadje. Wie had ooit gedacht dat een backhand als weapon of mass destruction gecategoriseerd zou kunnen worden? Gelukkig wist de King het zwarte gat te stoppen, eind goed al goed, thank you very much. Ware het niet dat al dat gezuig behoorlijk wat schade aan het universum heeft aangericht. Er zit niks anders op dan de hele boel weer op te bouwen en dat is de taak die voor de speler is weggelegd. Je neemt de rol aan van de Prince of Cosmos en moet als braaf zoontje in ruil voor extra zakgeld alle elementen van de wereld samen rollen in grote ballen, zodat paps makkelijk het universum terug in een goede vorm kan scheppen. Klinkt lekker bizar, en dat is net een van de charmes van de game. Een heerlijk doorgedreven weirdheid, die ook tot uiting komt in de foute Japanse Synthpop die de game begeleid.

De gameplay van Beautiful Katamari is eenvoudig en toegankelijk en valt erg simpel te beschrijven. Rol als de prins je katamaribal over tal van items die aan je bal blijven kleven en maak zo binnen de tijdslimiet een zo groot mogelijke katamari. Meer komt er echt niet bij kijken. Je begint met kleine spulletjes zoals snoepgoed en muntjes en je blijft rollen om je bal te laten groeien. Hoe groter de bal, hoe groter de spullen die je kunt verzamelen, tot walvissen, een reuzenrad en sterrenstelsels toe. Het mag dan wel simpel klinken en ook zijn, in praktijk bewijst die toegankelijkheid zijn verslavende nut te bewijzen.

Ook op vlak van controls is Katamari even makkelijk te besturen als de plaatselijke breezerslet op zaterdagavond. Het enige wat je gebruikt zijn de twee analoge stickjes, waarmee je je katamari bestuurt. De game vergt geen ingewikkelde knoppen-combinaties, de weinige extra mogelijkheden zoals versnellingen en de mogelijkheid om vlug 180 graden te draaien gebeuren eveneens via de sticks, je kunt ze ook indrukken weet je wel.

Simpele maar verslavende fun, daar draait Katamari om, en daarmee lijkt beautiful op een mooie score af te stevenen. Die krijgt de game ook, maar niet zo hoog als ik eerst gehoopt had. Dat komt vooral omdat je de missies eigenlijk snel kunt uitspelen. Een paar uurtjes en je kunt door de game heen rollen. Hihihi. Sorry, die was te fout om te laten liggen.

Gelukkig valt er voor doordrijvers en achievementjagers nog wat replay te beleven. Je kunt alle missies herspelen om je highscore op te krikken en de allergrootste katamari's te maken en je kunt items unlocken, zoals andere mannetjes om mee te spelen, of andere kleren voor Prince, een purper pakje of zo. Daarnaast heb je ook de kans om je scores te uploaden naar het online leaderboard om je scores te vergelijken met de rest van de wereld.

Tenslotte is er nog een multiplayer mode. In de co-op mode is het samenwerken tot een bizarre vorm verheven. De ene speler bestuurt de linker en de ander de rechterkant van de katamari. Goed samenwerken en constant elkaar op de hoogte houden is de sleutel om iets van deze mode te maken. Het is een mode die exact speelt zoals hij klinkt. Af en toe een beetje gevloek op elkaar, nog meer gelach en een behoorlijk grote dosis fun als het hele zaakje werkt. De versus mode valt zowel off- als online te spelen en is leuk, maar ietsje te beperkt om erg lang te blijven boeien. Het komt er uiteindelijk op neer dat je samen met tot drie andere tegenstanders in een kleine omgeving gedropt wordt en van de King of Cosmos de opdracht krijgt om zo snel mogelijk de meeste items te verzamelen. Het leukste aspect van deze multiplayer mode is dat je elkaar lekker kunt pesten door tegen elkaar aan te botsen waardoor items verloren gaan. Het is wel fijn om snel zoveel mogelijk items te scoren, maar nog fijner om gewoon maniakaal tegen de anderen aan te botsen terwijl je je meest evil lachje naar boven haalt.

Op grafisch vlak is deze Katamari niet bepaald beautiful, maar dat hoeft ook niet. Het feit dat de game er min of meer nog steeds uitziet als de PS2 games op hogere resolutie mag dan voor sommige mensen een stevige tegenvaller zijn die te begrijpen valt, voor mij was het niet echt een beperkende factor. De gekke artstyle blijft nog steeds intact en uiterst genietbaar, uiteindelijk is het nog steeds dat wat Katamari definieert op audiovisueel vlak. Dat en die van de pot gerukte Japanse popliedjes dan toch. Het klinkt allemaal erg happy en o zo slecht, maar het past vooral ook bij de toon van de game en bracht vaak een stevige smile op mijn snoet. Het klinkt gewoon grappig. Met de camera kon ik iets minder lachen, omdat die in nauwere plekken behoorlijk moeite krijgt om de dingen aardig in beeld te krijgen. Al met al is het echter niet onoverkomelijk. Hoe hard de game dan ook mag aanvoelen als een opgepoetste PS2 port op visueel vlak, de stijl en het zachtere prijskaartje maken veel goed.

Beautiful Katamari is een game die iedereen met een voorliefde voor leuke, originele concepten gespeeld moet hebben. Er is op zich niet veel veranderd ten opzichte van Katamari Damacy op PS2, maar dat is een kritiek die ik voor deze beautiful niet zwaar zal laten wegen. Het belangrijkste is dat dit deel voor veel gamers op 360 een eerste kennismaking zal zijn met het fenomeen dat ondanks de minpunten ook dit maal weer verdomd aanstekelijk om spelen is.

• login of registreer om te reageren