Waarom zou je een game willen spelen die slechts een singleplayer mode te bieden heeft? Online is toch de toekomst? Nou, ik dacht het niet.

Stel je voor: je zit in een vliegtuig. Plotseling begin het vliegtuig ontzettend te bewegen en je voelt dat het aan een duikvlucht begint. Dan wordt alles zwart. Het volgende moment bevind je je ineens onder water. Je voelt je hart in je keel kloppen. Je moet zo snel mogelijk naar de oppervlakte voordat je luchtvoorraad op is. Het is nog zo'n lang eind. Haal je het wel? Je overlevingsinstinct zorgt ervoor dat je zo hard als je kan naar de oppervlakte zwemt, terwijl je de ademnood op voelt komen. In flitsen zie je voorwerpen van je medepassagiers voorbij drijven. Langzaam realiseer je wat er gebeurd is. En dan, eindelijk bij de oppervlakte! Je longen vullen zich met de zilte zeelucht, en je hebt even een paar seconden nodig om bij te komen. Wat je vervolgens ziet is een brandende zee, het zinkende vliegtuigwrak en een mysterieuze toren. Je zwemt tussen de vlammen door richting het vliegtuigwrak, waar jij je iets beter kunt oriënteren, aangezien je dan niet meer tussen de vlammen zwemt. Om je heen is weinig meer te zien dan de mysterieuze toren, dus besluit je daar maar heen te zwemmen. Je loopt de vochtige trap op, en komt aan bij twee grote deuren. Concluderend dat je weinig anders kan, besluit je de toren te betreden. Welcome to Rapture…

Maar wat is Rapture nou eigenlijk? Maak kennis met Andrew Ryan, de bedenker, maker en eigenaar van Rapture. Deze meneer wijkt een beetje af van de doorsnee mens. Je zou kunnen zeggen dat hij iets heeft van de hedendaagse Paris Hilton: hij wil van alles het beste. Maar dan ook echt alles. Variërend van het beste eten, het beste servies, de beste stoel tot het beste huis, de beste stad en de beste wereld. En vergeet bovenal de beste mensen niet. Al dit mooie spul moest natuurlijk samengebracht worden in één stad: de beste stad. Deze stad moest onbereikbaar worden voor de 'minderen'. Daarom kwam Ryan op het idee om zijn ideale stad, Rapture, op de bodem van de oceaan te bouwen. Na dit plan gesmeed te hebben, besluit Andrew Ryan over te gaan tot het echte werk: Rapture wordt werkelijkheid.

Eventjes gaat het goed met Rapture, maar dan ontdekken de bewoners een goedje met de naam Adam. Dit stelt hen in staat om zichzelf genetisch te manipuleren, zodat ze nog beter worden dan dat ze al zijn. Je kunt natuurlijk raden dat het op een gegeven moment misgaat. Dit heeft tot gevolg dat ze transformeren in kwaadaardige moordmachines, die heel Rapture kort en klein meppen. Weg perfecte droomstad.

Op het moment dat je in Rapture terecht komt, is het kwaad al geschiedt; Rapture is een echte spookstad geworden. Andrew Ryan, die nog wel 'normaal' gebleven is, denkt dat jij een spion voor de CIA bent en wil je het liefst zo snel mogelijk uit de weg geruimd hebben. Dankzij de hulp van Rapture-bewoner Atlas, die je instructies geeft via een gevonden radio, vind je de plasmid Electric Bolt. Deze plasmid zorgt ervoor dat je zo genetisch gemanipuleerd wordt, dat je bliksemschichten af kunt schieten. Dit kan niet ongelimiteerd; je plasmids raken namelijk op. Je kunt ze weer opladen door jezelf in de spuiten met Eve, een goedje dat je door de game heen kunt vinden of kopen.

De plasmids zijn één van de twee dingen waarmee je de genetisch gemanipuleerde inwoners van Rapture kunt bevechten. Je hebt namelijk ook nog normale geweren. De munitie voor deze wapens is evenals de Eve redelijk schaars, dus je moet echt goede tactieken bedenken om je tegenstanders te verslaan. Daarnaast is de AI in BioShock ontzettend sterk, wat de game nog eens extra moeilijk maakt. Hoogtepunt zijn echter de Big Daddy gevechten. Big Daddy's zijn de beschermers van Little Sisters. Deze Little Sisters dragen grote hoeveelheden Adam met zich mee, het goedje dat elke bewoner van Rapture dus zeer graag in zijn bezit wil krijgen en er niet voor terug zal deinzen om geweld te gebruiken. Om deze reden zijn Big Daddy's oersterk, en zeker niet makkelijk te verslaan. Is het je echter toch gelukt, dan kun je ervoor kiezen om de Little Sister te laten leven, of haar (en dus het Adam) te absorberen. Afhankelijk van welke van de twee opties je kiest, zal BioShock een ander einde kennen.

Het kan misschien allemaal wat complex klinken, maar ondanks dat is BioShock toch een heel toegankelijke game. Hardcore gamers kunnen de hele omgeving verkennen en ieder klein hoekje uitpluizen, maar aan de casual gamer wordt ook gedacht. Je hebt namelijk de mogelijkheid om bovenin beeld een pijl neer te zetten die wijst naar de richting die je op moet. Zo heb je voor ieder wat wils.

Nog een knalstuk van BioShock: het audiovisuele gedeelte. Zowel op PC als de Xbox 360 ziet de game er geweldig uit. De graphics zelf zien er al zeer slick uit, maar het hele sfeertje dat de game uitademt is echt subliem. De audio heeft hier ook een aardige bijdrage in: op de achtergrond is constant een soort van bass-toon te horen, die een zekere spanning aan de game toevoegt. Er zitten ook zeker momenten in BioShock waar je even uit je stoel of vanaf je bank opveert, om daarna een zucht van verlichting te slaken omdat je die vijand die plotseling opdoemt toch af hebt kunnen maken.

BioShock is echt een game die iedere zichzelf respecterende gamer op zijn minst gespeeld moet hebben, zoniet uitgespeeld. De gameplay, de graphics, de sfeer, alles klopt gewoon. Perfect is een game natuurlijk nooit, maar BioShock komt aardig dicht in de buurt.

• login of registreer om te reageren