Fighting games als BlazBlue maken iets wilds in mij los. Vreemd en prachtig tegelijk, zo zie je ze zelden.

BlazBlue mag gezien worden als de spirituele opvolger van de Guilty Gear serie. De game bevat weliswaar een originele verhaallijn met verse characters en een opgeknapt combatsysteem, maar dat alles past qua stijl nog altijd geheel in het kader dat Guilty Gear heeft gevormd. En laten we eerlijk zijn: stijl is 50% van Guilty Gear en BlazBlue trekt die lijn mooi door.

Dat gezegd hebbende is de game misschien niet voor iedereen weggelegd. Iedereen met een grafhekel aan Japanse creaties dient met een grote boog om de BlazBlue-schappen heen te lopen. Een slechte reden om een topper mis te lopen natuurlijk, maar feit blijft dat de game zo Japans is als maar zijn kan. Zo lijken we midden in een (overigens schitterende) HD anime te zijn beland en dan wel één met de meest bizarre characters die je voorlopig zult zien. Maar ook verwende gamers zullen huiverig zijn, want er is weinig 3D aan deze game en soepel verloopt het al helemaal niet. Sterker nog, de personages in BlazBlue bewegen zich als sprites voort! Lame of stijlvol? Wij houden het op het laatste, temeer omdat je de game stijl simpelweg niet kan ontzeggen. Alleen de manier al waarop de ontwikkelaar middeleeuwse elementen heeft weten te combineren met futuristische mafheid getuigt hiervan.

Het is een gegeven dat vechtspellen niet zo briljant uit de verf komen op de Xbox 360. De D-pad bestaat puur om designtechnische redenen, want om dat ding nou te gebruiken gaat me normaal gesproken te ver. Het ding schommelt namelijk alle kanten op en dat is wel het laatste dat je kunt gebruiken bij een genre dat vraagt om precisie en reflexen. Vandaar dat wij in principe de PS3-versie aanraden, maar niet voordat er gezegd is dat de responsiviteit van de Xbox-versie alleraardigst is. Wat dat betreft is BlazBlue meer vergevingsgezind op gebied van de besturing dan bijvoorbeeld Street Fighter IV. Wat me echter het meest aansprak aan de controls waren de zogenaamde back-ups. De Xbox D-pad maakt het bijvoorbeeld moeilijk om dubbele 'kwartslagen' te maken, wat vrij jammer is als dit een handeling betreft die vereist is bij het maken van een dikke move. Speciaal voor dit soort gevallen zijn er vier snelkoppelingen gereserveerd op de rechterstick (één in elke richting) die corresponderen met speciale aanvallen. Het beoogde nadeel is dan natuurlijk dat je gemakkelijk kunt cheaten, maar daar valt wat tegen te zeggen. Zo wordt de game er niet beduidend makkelijker op en met vrienden kun je natuurlijk afspreken om er bijvoorbeeld geen gebruik van te maken. Maar dit spreekt wat mij betreft voor zich, want iedereen met een beetje eergevoel zal zo ver mogelijk van deze stick verwijderd blijven indien overbodig.

BlazBlue doet er wat dat betreft goed aan om de zwaktes van huidige consoles te erkennen en vervolgens daarop in te spelen. Dat werkt drempelverlagend en op diezelfde wijze zijn ook de basiscontrols opgebouwd. De X-, Y- en B-knop zijn respectievelijk verantwoordelijk voor een zwakke, medium en sterke aanval. De overgebleven A-knop is gereserveerd voor de zogenaamde Drive Attack. Dit is een bijzondere move die voor elk personage uniek is. Oppervlakkig? Nee. Het combineren van deze knoppen met verschillende richtingen levert allerlei varianten op waarbij bijvoorbeeld gespeeld wordt met de range of er gewoonweg geheel nieuwe aanvallen uit de hoed worden getoverd. Maar wat is er dan zo bijzonder aan de Drive Attack? Neem nu Ragna, de verbitterde crimineel die eens zo'n gelukkig leven leidde. Zijn Drive is in staat health points te jatten bij elke rake klap aan de tegenstander, terwijl het vampiermeisje Rachel een wind laat waaien over het beeldscherm waarvan zij perfect gebruik kan maken. Natuurlijk zijn er hiernaast de echte Special Attacks die een onuitwisbare indruk op je zullen maken, met als hoogtepunt de Astral Finishes. Deze zijn alleen in de laatste ronde te gebruiken en daarbovenop moet je tegenstander minder dan 20% HP over hebben, maar dan krijg je ook een geweldige kill voorgeschoteld.

Met de modes in BlazBlue zit het meer dan snor; alles wat je verwacht van een hedendaagse fighting game zit erin, van trainingsopties tot een heuse Arcade Mode. Het meest tot de verbeelding spreekt echter de Story Mode, want zo vaak zien we dat niet in 'brawlers'. De bedoeling van deze speloptie is om de verhoudingen binnen het BlazBlue-universum te verduidelijken; leer je meteen waar de subtitel Calamity Trigger vandaan komt, want die gasten hebben me toch een partij persoonlijke problemen. Er is zichtbaar veel tijd gestoken in de mode, want het zit vol gesproken cut-scenes (zowel in het Japans als Engels) en tekst. En dan ook echt vol, dus bereid je voor op minutenlange intermezzo's voordat je eindelijk aan de bak kunt. Maar wanneer jij en je character elkaar beter willen leren kennen, is dat absoluut geen bezwaar. Bovendien is dit dé motivatie om aan de slag te gaan met alle twaalf characters. De besturing is weliswaar niet lastig in BlazBlue, maar de game is wel zodanig opgebouwd dat zodra je een charachter hebt gemasterd, je blind elke vechter kunt kiezen. Het gaat er namelijk niet om dat je de moves kunt gebruiken, maar hoe je ze gebruikt! En dat is logisch wanneer je te maken hebt met personen die letterlijk een tweede krijger achter de hand hebben of denken onoverwinnelijk te zijn, zij aan zij met een gigantische knuffel. Genoeg stof om je in te verdiepen dus.

Ook niet onbelangrijk: de game is vrij pittig, al is er met zes niveaus voor ieder wat wils. Opvallend is dat de Story Mode lastiger lijkt te zijn dan Arcade. Dat leidt tot leuke taferelen, omdat elk personage verschillende routes kent in deze modus. Verliezen hoeft zodoende geen ramp te zijn op bepaalde punten in je avontuur, je leert simpelweg een nieuwe vertakking kennen uit het verhaal en van Japanners weten we dat ze niet vies zijn van een plotwending of twee.

Wat overigens net zo lastig is, is het bloksysteem. Een simpele blok voer je uit door naar achteren te bewegen, terwijl je met behulp van knoppencombinaties gebruik kunt maken van geavanceerde verdedigingstechnieken. Technieken, zoals het inzetten van een tegenaanval, die gebruik maken van verschillende meters - waarbij een lege meter vanzelfsprekend je bescherming verzwakt. Een hoop mogelijkheden en het is in het begin zeker overweldigend, dus zaak om hier goed mee te oefenen zodat je in staat bent te bepalen op welk moment welke techniek het meest loont. Vooral in de multiplayer kun je daar je voordeel mee doen, en dat is waar de online mode om de hoek komt kijken. Veel opties en lagvrij gaming, altijd fijn. Wel zijn er regelmatig verbindingsproblemen bij het zoeken van tegenstanders of het enteren van hubs, een minpuntje. Maar wie doorzet, komt uiteindelijk altijd goed terecht.

BlazBlue is een bijzondere fighting game met een eigenzinnig karakter. Minstens zo toegankelijk als Street Fighter IV, terwijl het daar meer diepgang tegenover weet te zetten. Ben je ook nog liefhebber van bizarre doch schitterende Japanse producties? Dan zit je met deze game gebakken, een pracht van een game.

• login of registreer om te reageren