Op de Ubidays, die eerder dit jaar zijn gehouden in het hartje van Parijs, had ik de mogelijkheid om voor het eerst oog in oog te staan met de line-up die Ubisoft langzaam maar zeker los gaat laten op de planeet die we zo liefkozend de Aarde hebben genoemd. Ik zag potentiële topgames voorbij komen zoals Assassins Creed, EndWar en de nieuwe Splinter Cell. Ook Blazing Angels 2: Secret Missions of World War 2 was te spelen. Maar ik houd helemaal niet zo van vliegspelletjes. Toch vloog de reviewcode van deze game mijn huis binnen.

Nee, deze jongeman, die toch heel wat vliegspelletjes heeft gespeeld, houdt daar niet zo van. Ik weet nog goed dat ik Air Combat kreeg van mijn ouders toen ik mijn allereerste Playstation kocht. Air Combat, nu beter bekend als Ace Combat, boeide me toen al niet veel. Ik vond het vliegtuigje-neerhaal principe gewoon niet spannend genoeg. Nee, ik speelde liever Tekken, een spel waarin ik allerlei characters tegen elkaar kon laten vechten. Door simpele knoppencombinaties toverde ik de meest gave moves uit mijn vechtersbaasje. Elke keer wanneer ik dat spel speelde, leerde ik weer een nieuwe move. Cool, dacht ik dan. Weer wat nieuws. Niet zoals bij Air Combat, waar elke missie zowat hetzelfde was. Steeds haalde ik andere vliegtuigjes neer met mijn vliegtuig. Pixels veranderden van vliegtuigen in explosies. Weer een missie gehaald. Nee, het bood me niet wat ik zocht in een videogame.

Het was pas enkele jaren later dat ik me echt ging vermaken met een vliegtuigenspel. Geen realistisch spel was dit. Nee, deze vliegtuigjes vlogen niet in de normale lucht op onze planeet. Ik vloog door de ruimte en in de wolken van diverse planeten. Samen met mijn rebellenvrienden vocht ik tegen het kwaadaardige Empire. Het Empire van Darth Vader. Jawel, het was op de Nintendo speelkubus, waar ik verliefd werd op Star Wars Rogue Squadron II. Voor het eerst zag ik in hoe een vliegtuigenspel ook kon zijn. In principe deed het hetzelfde als Air Combat, want ook nu schoot ik steeds andere vliegtuigen neer. Soms maakte ik een groter vliegtuig, een Star Destroyer kapot. Goede momenten waren dat. De opzwepende muziek, de mooie beelden en het Star Wars gevoel, maakte van mij een blij mannetje. Het vliegtuigengenre ging opnieuw voor mij open.

Toch besloot ik niet met Ace Combat verder te gaan. Nee, ik bleef weer lange tijd vliegtuigspel loos. Het boeide me eigenlijk toch niet zo heel erg veel. Was het het Star Wars-fanbloed wat door mijn lichaam stroomt waardoor ik Rogue Squadron zo goed vond? Ik waagde het erop met het eerste deel van Blazing Angels. Het spel was niet slecht, maar toch boeide het mij niet echt. Daarom was ik ook een beetje huiverig toen ik in Parijs die 360 controller oppakte en mezelf schrap zette voor het avontuur dat Blazing Angels 2 zou zijn. Maar dat was toen, en toen schreef ik een preview. Nu is nu, en nu schrijf ik een review. Nu heb ik meer gespeeld dan toen op de Ubidays. Onderuitgezakt starend naar m´n HDTV, terwijl het geluid uit mijn Dolby setje knalt. Veel beter dan op zo´n beursvloer.

Blazing Angels probeert je een verhaal te vertellen. Veel games doen dit. Het spel wil dat jij een band gaat voelen tussen jezelf en de piloten die jij onder je vleugels behoedt. Jammerlijk genoeg faalt de game hierin. Mijn piloten konden me gestolen worden, laat staan dat het verhaal me echt bezighield. Verwacht echt geen episch verhaal zoals een Halo game je dat zou kunnen geven, want dan word je toch echt teleurgesteld. Tussen de missies door wordt het verhaal uit de doeken gedaan door middel van een soort digitaal stripboekje. Erg saai, nutteloos, en de briljante voice-overs (ja, dat is sarcasme) houd je erg wakker. Maar dit is nog altijd beter dan de tijden dat je naar een neppe landkaart zit te kijken, met diezelfde briljante voice-over. Samenhang is niet iets waar de makers van gehoord hebben volgens mij. Die is er namelijk niet.

Stop niet met lezen! Dit is niet weer een afkraakreview zoals ik al enkele keren heb geschreven voor GameParty. Nee, want deze game is niet slecht. Tijdens het vliegen, tijdens een missie, is hij namelijk best vermakelijk. Die missies zijn namelijk best afwisselend. We gaan niet alleen maar andere vliegtuigen neerschieten! Ik heb zelfs enkele spionnen op een trein neergezet. Dit deed ik door erg laag boven de trein te gaan vliegen. Ook tanks heb ik kapotgeschoten trouwens. Maar dat voelde dan weer als vliegtuigen zonder vleugels neerhalen. Maar geloof me: zonder te veel te verklappen: je bent niet constant bezig met dogfights. Gelukkig. Maar toch is het spel op zijn best als je wel in dogfights bezig bent. Het is niet voor niets een vliegtuigje-neerhaal-knal game. De game zakt een beetje in tijdens andere missies. Tijdens die spionnenmissie duurde het gewoon veel te lang. En wanneer de game zegt dat je niet geheel in positie hangt, terwijl je dat toch echt wel doet, raak je best gefrustreerd.

Het leuke is dat ik deze game voor het eerst speelde in Parijs, en een missie boven dezelfde stad afspeelde. Ik zag de Eiffeltoren in de verte en de stad onder me. Ziet er goed uit, bedacht ik me nog. Dogfights boven steden zijn leuk. Dogfights in steden een stuk minder. Wanneer je bijvoorbeeld een rijdende tank in de straten van Parijs mag veranderen in een hoopje kapotheid, verandert jouw vliegtuig hier ook iets te vaak in. Je moet namelijk, om je doel te kunnen raken, erg laag vliegen. En nu zijn die straatjes van Parijs niet al te breed. Hierdoor vloog ik te vaak tegen een gebouw aan. Kapot vliegtuig. Terug naar de vorige checkpoint. Nu is die nooit echt ver terug, maar het is niet leuk om op deze manieren te sterven. Alsof het spel je bijna dood wil hebben. Vreemde zaak is dat.

Maar goed, zoals ik al aangaf, de game is zeker niet slecht. Een topper zal het niet worden, maar hij is niet slecht. Spectaculaire luchtgevechten zorgen voor een hoop glimlach-achtige verschijningen op je gezicht. Het is erg indrukwekkend om vliegtuigen neer te knallen boven die grote, gedetailleerde steden. Jawel, het spel ziet er grafisch netjes uit. De kracht van de consoles wordt goed benut. De brandende stukken kapotheid vliegen van je neergeschoten tegenstanders af, terwijl jouw vliegtuig een spoor van rook achterlaat omdat jij ook geraakt bent. Jawel, dat doen ze dan toch goed.

Wat ik het allerleukste vond in dit spel, was de mogelijkheid om samen met mijn vrienden de game te spelen. De coöperatieve mode vooral. Met maximaal 3 andere vrienden kun je de missies opnieuw spelen. Met de nadruk op opnieuw, want je zult hem eerst gehaald moeten hebben om hem hier te kunnen herspelen. De Skirmish mode was ook vrij vermakelijk. Gewoon hersenloos met een vriend op andere vliegtuigen invliegen en ze de kapotheid toebrengen. Toch had Duel mijn voorkeur. Duel is een ander woord voor Deathmatch. Deathmatch kennen we allemaal. Schieten op alles wat beweegt en de hoogste score halen. Niets leuker dan die vriend die naast je zit na een heftig luchtduel neer te halen en de woede op zijn gezicht te zien. Heerlijk! Ja, we kunnen stellen dat het spel met meerdere personen leuker is dan in je eentje.

Stiekem heb ik me wel vermaakt met het tweede deel in de Blazing Angels franchise. Vliegen is stiekem toch best leuk. Het spel ziet er goed uit en speelt best lekker. Vooral met vrienden kan dit spel je uren plezier geven. Toch gaat mijn voorkeur uit naar Star Wars Rogue Squadron II. Daar is het pas echt cool. Daar voelt het pas echt episch. Heb je niets met de Star Wars wereld en gaat je voorkeur uit naar de Tweede Wereldoorlog, en wil je met vele vliegtuigen uit die tijd vliegen, dan is dit jouw game. Een lekkere vliegtuigengame die lekker speelt, maar waar veel meer in had kunnen zitten.

• login of registreer om te reageren