Het lijkt de laatste tijd wel of ik alleen nog games krijg met middelmatige graphics. In een tijd waar de meeste games zijn voorzien van dikke HD-graphics, moet ik het doen met titels die ver onder deze standaard liggen. Dit hoeft overigens niks over het niveau van het spel te zeggen, maar het oog wil uiteraard ook wat. Na F.E.A.R. 3 en Call of Juarez: The Cartel heb ik in ieder geval weer een game te pakken die zeker geen moeders mooiste is: Bodycount.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik, als ik games speel, flink kan genieten van mooie graphics. In dat opzicht ben ik de laatste tijd een beetje tekort gekomen met de games die ik moest reviewen. Ondanks het feit dat ik me prima vermaakte met F.E.A.R. 3 en The Cartel, kon ik niet om de slechte graphics heen. Toen ik Bodycount op de mat zag liggen, had ik hogere verwachtingen. In trailers die ik eerder van de game had gezien, vond ik de game redelijk tot goed ogen en een eigen gezicht hebben. Toen ik met de game aan de slag ging, bleken mijn verwachtingen, helaas, redelijk ongegrond.

Bodycount heeft wel degelijk een eigen gezicht. De game oogt een beetje cartoony en maakt gebruik van veel en vooral ook felle kleuren. Dit kan echter niet verbloemen dat de graphics ondermaats zijn. Personages zijn eentonig, objecten zijn plat en hoekig en omgevingen lijken eigenlijk allemaal op elkaar. Het kleurengebruik zorgt er dan wel voor dat Bodycount lekker fris oogt, maar toch hadden de graphics een stuk beter gekund en ook gemoeten.

De games die ik eerder aanhaalde (F.E.A.R. 3 en The Cartel dus), hebben mij wel geleerd dat spellen alsnog prima aan kunnen voelen, ondanks de slechte graphics. Maar ook op dat gebied moest ik even slikken toen ik me een weg schoot door de eerste levels van Bodycount. Het eerste wat me bijvoorbeeld opviel (en stoorde) was het feit dat je niet kunt lopen tijdens het zoomen. Dat betekent dus dat als je gebruik wilt maken van je vizier, je stil zult moeten blijven staan. Inderdaad, net als in de Resident Evil-games dus. Dat zijn echter veel oudere games en ook die serie kan tegenwoordig op de nodige kritiek rekenen als het aankomt op dat verouderde principe van bewegen. Dat een spel als Bodycount dit principe ook hanteert, is dan ook onbegrijpelijk.

Dat punt van kritiek even daar gelaten, voelt het spelen van Bodycount in het begin ook redelijk stroef aan. Het is lastig om nauwkeurig te richten en het bewegen van je personage voelt soms redelijk beperkt. Na een aantal levels, een stuk of vier, wilde ik eigenlijk stoppen met het spel en deze review voorzien van een dikke onvoldoende. Maar net op dat moment begon de game me wat meer te pakken en uiteindelijk ben ik toch (een beetje) anders over de game gaan denken.

Dat ik ineens gegrepen werd door Bodycount heeft in ieder geval niks te maken met het verhaal. Dit is namelijk te verwaarlozen en heeft niks om het lijf. Daarnaast wordt het hele verhaal ook nog eens op een saaie en onduidelijke manier aan elkaar gepraat, dus voor een verhalende belevenis kun je deze titel rustig laten liggen. Nee, het was de snelle, arcade-achtige actie die me uiteindelijk wist te betoveren. Nouja, betoveren is misschien een groot woord, maar dit was wel de reden dat ik uiteindelijk toch nog plezier beleefde aan Bodycount.

Als je een beetje gewend bent aan de manier van spelen, wordt Bodycount namelijk toch nog een redelijke game. Als speler heb je de beschikking over een flink aantal wapens en deze kun je allemaal gebruiken om totale destructie aan te richten. In de omgeving zijn allerlei explosieven te vinden (in de vorm van de bekende rode tonnen bijvoorbeeld), waardoor je met een paar kogels hele gebouwen kunt vernietigen. Gebouwen waarin soms wel tientallen vijanden verscholen zitten, dus het vernietigen hiervan is vaak een effectieve manier om je te ontdoen van de vele vijanden die je tegenkomt. Deze vijanden kun je overigens bestoken vanaf elke positie, want de bewegingsvrijheid die je in Bodycount hebt is enorm. Je krijgt altijd een punt toegewezen op de map waar je een bepaalde objective moet vervullen en je ziet vervolgens zelf maar hoe je daar komt. Je kunt dus via links, rechts, voor en achter en daarbij kun je vaak ook nog kiezen uit verschillende etages. Zo kun je heel goed via een ondergrondse tunnel aanvallen, maar tegelijkertijd kun je er voor kiezen om je intrede te maken via het dak van een gebouw.

Destructie staat, bij alle acties die je maakt, centraal in Bodycount. Tijdens het spelen van een level wordt je score constant bijgehouden en dat betekent dat het loont om zo snel mogelijk en ook zoveel mogelijk tegenstanders uit te schakelen. Maak je een headshot? Extra punten. Maak je een paar headshots achter elkaar? Nog meer punten. Zorg je er hoogstpersoonlijk voor dat een gebouw met daarin een handvol vijanden instort? Ook dan kun je rekenen op een flinke bonus. Na ieder level wordt je score berekend, krijg je een bepaalde rank toegewezen en kun je je scores ook vergelijken met andere spelers. Op die manier wordt het interessant om een level vaker te spelen om zodoende jouw, maar ook andermans scores te verbeteren.

Bodycount is een vrij pittige game. Er zijn vier moeilijkheidsstanden en vanaf de tweede (Normal) voel je al een flinke uitdaging. Vijanden komen soms in hele groepen op je af en dan is het echt zaak goed en snel te reageren op alles wat er om je heen gebeurt, zodat je niet zelf het loodje legt. Om het de speler iets makkelijker te maken speel je gaandeweg de campaign wel de nodige upgrades vrij, waardoor je iets sterker en/of beter wordt, maar erg veel heeft dit RPG-tintje niet om het lijf.

Het is moeilijk om Bodycount te beoordelen. Het is geen hele goede game, dat is duidelijk. De graphics zijn matig, de gameplay voelt meer dan eens verouderd aan en de omgevingen worden vrij snel eentonig. Een spel als dit kan zich dan ook niet meten met de najaarstoppers die ons nog te wachten staan. Toch heb ik me, nadat ik even had doorgebeten, vermaakt met de game. Sterker nog, na deze review zal ik Bodycount zeker nog wel eens in mijn Xbox 360 stoppen. De combinatie van de vrolijke kleuren en de snelle en arcade-achtige actie zorgen er voor dat Bodycount een eigen gezicht heeft. Alleen daarom al zal ik nog wel de nodige potjes gaan spelen, zowel in de single- als meer dan redelijke multiplayer.

• login of registreer om te reageren