Ladies and gentlemen, we’ve got him. De vreemde eend in de bijt van de najaarslineup toont zijn snoetje, en dat gezicht vertoont nog geen klein beetje gelijkenissen met dat van Harvey ‘Two Face’ Dent. Borderlands is een game geworden die twee genres tot eén geheel mengt en het resultaat is een unieke mix die beter verteerbaar blijkt dan wat je bekomt wanneer je een Mars en een kiwi in de blender stopt.

Analisten als Michael Pachter mogen nog zo uit hun nek lopen te lullen over deze game, over hoe het spel als rpg niet zou kunnen concurreren met Dragon Age en als shooter al helemaal niet met Modern Warfare 2 en zo geen publiek zou kunnen vinden, maar laat hen maar een eindje doormekkeren; Borderlands is geen rpg en geen shooter, maar een verdomde rps. Role Playing Shooter dus, een gegeven waarin de elementen zo door elkaar verweven lijken dat het haast een nieuw genre lijkt. Of deze frisse aanpak ook een leuke game oplevert kom je in deze review te weten.

Laat ons beginnen bij het begin, namelijk bij de hoofdrolspeelster van de game, Pandora. De verre planeet waar Borderlands zich afspeelt deelt zijn naam met de mythische Pandora en dat kan geen toeval zijn. De mensheid bezocht de planeet lange tijd geleden op zoek naar mineralen en rijkdom, maar vond er uiteindelijk vooral verschrikkelijke monsters en dood. De meeste mensen namen de biezen maar sommige bikkels bleven achter, vastbesloten om toch nog de rijkdom te vinden die Pandora verborgen houdt. Uiteindelijk draait alles rond die verdomde Vault, een laatste spoor van een oude Alien beschaving die binnenin ultieme krachten en onmetelijke rijkdom zou bevatten. De Vault is de absolute hoofdprijs die elke huurling, avonturier en megalomane goudzoeker op Pandora wil binnenrijven, en is uiteraard ook jouw doel als speler.

Voor je uiteindelijk de Vault kan bereiken heb je een lange trip voor de boeg, eentje die je alleen kan maken of samen met tot vier vrienden. Maar ik ga er geen doekjes om winden: Borderlands is gewoon een game die je samen met vrienden moet spelen. Je kan het gerust in je eentje doen en je zal er zelfs plezier aan beleven, maar de game bloeit gewoon zoveel meer open als je het met je maatjes speelt. Borderlands is gemaakt om samen te spelen met mensen die je kent en dat voel je gewoon tijdens het spelen.

Jullie weten allemaal vast wel al dat de kern van de game draait rond keihard knallen en vervolgens de gewonnen loot verzamelen om je personage sterker te kunnen maken, toch? Nou, sommige van die loot is nu eenmaal kostbaarder dan andere en de eerste die het pakt heeft het gewoon, pech voor de rest. Het is een systeem dat ervoor zorgt dat je echt het liefst wil spelen met mensen die je wat vertrouwt en waarmee je kan afspreken wie precies wat mag pakken in tegenstelling tot gewoon een random iemand te inviten die zich ontpopt tot een inhalig klootzakje die alle spul inpikt. Een andere manier waarop je echt voelt dat de game niet bedoeld is om soloslim te spelen is in de progressie die je maakt. Op je eentje ligt het tempo een stuk trager en moet je behoorlijk wat aan het grinden slaan om verder te komen. Op zich schuilt daar wel een zekere charme in, maar het eenzame karakter van ronddolen in de wereld van Pandora weegt een beetje in op lange speelsessies. Wanneer je echter met wat vrienden op verkenning gaat het tempo een stuk de hoogte in en is de ervaring amusanter. Een geniale zet wat co-op betreft is in elk geval dat die drop in / drop out is; als je op je eentje bezig bent kan je dus altijd je vrienden uitnodigen om je te vergezellen op de quest waar jij mee bezig bent. Het zorgt voor een leuke flow en maakt het bovendien handig om hulp in te roepen met dingen waarmee je het op je eentje lastig hebt. Krijg je die lastige eindbaas maar niet klein? Invite een paar vrienden die misschien al betere wapens dan jij hebben en je kan weer verder. Dolletjes.

Of je nu op je eentje speelt of in gezelschap, het gevoel dat de sfeer van de game soms verdacht veel op die van een mmorpg lijkt zal je soms niet kunnen afschudden. De wereld van Pandora is uiteraard desolaat in vergelijking met het echte spul, maar het spelmechanisme vertoont wel gelijkenissen. De Vault is de rode draad doorheen de game, maar uiteindelijk stelt het verhaal niks voor. De presentatie is minimaal en de uiteindelijke climax van het verhaal is zelfs gewoon ‘mweh’ te noemen. Wat Borderlands echt drijft en wat ervoor zorgt dat de game toch weet te boeien zijn je karakter en de manier waarop je die als in een mmorpg uitbouwt en sterker maakt. De vier personages die je aan het begin kan kiezen symboliseren elk een klasse en laten je bepalen of je met de nadruk op brute kracht, stealth of gewoon het betere knalwerk wil spelen. Allen hebben ze hun eigen skills en mogelijkheden die je netjes op kan waarderen door experience te verdienen en te levelen. De mogelijkheden om je speelstijl uit te bouwen en je te specialiseren in bepaalde aspecten zijn best uitgebreid, maar verbleken uiteraard bij het beloofde wapenarsenaal dat door Gearbox omschreven werd als 'het meest uitgebreide ever'. Op je tochten over Pandora zal je tonnen diverse wapens vinden die je stuk voor stuk kan aanpassen om er krachtige kanonnen van te maken die het de agressieve monsters lastiger maakt je met een borrelhapje te verwarren. Upgraden en sterker worden, vooral met vrienden, is het fundament van de game en het werkt voor het grootste deel erg leuk dus. Gewoon even door het grinden in het begin heen bijten als je op je eentje speelt en de wereld van Pandora begint snel zijn charme te tonen.

Borderlands is niet zonder gebreken en kan wanneer je op je eentje speelt wat traag en repetitief voelen, maar weet met zijn unieke mix toch te bekoren. De visuele stijl is kleurrijk en de spelwereld zo uitgebreid dat je er tientallen uren in kan gaan spelen. Zorg echter bij voorkeur dat je het zoveel mogelijk met vrienden doet.

• login of registreer om te reageren