Er waren eens, nog niet zo lang geleden, twee zusjes die telkens rond Halloween een kunstje mochten doen voor de kinderen uit de buurt. Het ene jaar zorgde het oudere zusje voor de stunt, het jaar daarop het jongere en zo wisselden ze elkaar steevast af. Leuk en aardig, ware het niet dat de oudste zus steevast geroemd werd omwille van haar sexy snoetje en indrukwekkende spektakelshows, terwijl het jongere zusje nooit aan haar kon tippen. Het begon echt sneu te worden toen het kleintje na de grote vuurwerkshow van vorig jaar gewoon met een kampvuur op de proppen kwam, maar gelukkig veranderen de tijden. Oudste zus werd gedumpt door haar vriendje en probeert nog altijd de zenuwinzinking te verwerken en jonge zus? Die zint al jaren op wraak en haar kans om eindelijk te schitteren en blijkt, kijk eens aan, ondertussen ook over een mooi snoetje te beschikken.

Vergeet alle hype of de dramatiek rond de ‘Infinity Ward is beter, maar ligt momenteel in de lappenmand’-soap. Waar het echt om gaat is dat dit de laatste Call of Duty game van Treyarch is. De ontwikkelaar heeft eindelijk genoeg tijd en budget gekregen om er een knaller van te maken en dat Treyarch meer mogelijkheden had, wordt al snel duidelijk bij het opstarten van de campaign. Het verhaal gaat duister en eng van start, met een man in een folterstoel die gedrogeerd wordt en ruw ondervraagd wordt over mysterieuze cijfers. Maak kennis met het hoofdpersonage van de game, Alex Mason. In tegenstelling tot vroeger, waar de reeks opteerde voor een paar inwisselbare soldaten, neem je nu hoofdzakelijk Alex Mason onder de knoppen en dat is zeker één van de dingetjes die zorgt voor meer narratieve focus.

Mason is een stoere bikkel van een Black Ops soldaat, de beste van de besten, maar zit nu dus in nauwe schoentjes. Vastgebonden in een stoel met ondervragers om zich heen die de kietelmarteling te soft vinden en eerder teren op chemische substanties om iemand te breken. Mason heeft het weleens beter gehad en begint dan ook dingen prijs te geven aan de ondervragers: hij vertelt aan welke missies hij zoal heeft deelgenomen. Uiteraard mag jij als speler deze flashbacks gaan spelen en daar schuilt de fun van de verhaallijn in. Hoe cliché de missies soms ook mogen zijn, je hebt altijd dat overhangende narratief van de folterstoel die de boel spanning bezorgt. Wat missies betreft kiest deze Black Ops wederom voor de Bruckheimer-aanpak die beide Modern Warfare’s al hanteerden. Waar dit op neerkomt, is dat de clichés nooit geschuwd worden en je dus schimmige basissen zal infiltreren, wederom op een vrachtship je ding mag doen of muziek van de Stones zal horen terwijl je in Vietnam bootje vaart, maar dat dus in de gekende stijl waar setpiece na setpiece erdoor geknald wordt. Dit is het soort Koude Oorlog waar Michael Bay een harde plasser van zou krijgen.

De gameplay is nog steeds zoals je ze zou verwachten van Call of Duty, met de toevoeging van een move die je snel naar de grond laat duiken. Jammer genoeg laat Treyarch echter nog steeds wat steken vallen als het op leveldesign aankomt en dat zorgt in combinatie met respawnende vijanden af en toe voor wat frustrerende momentjes. Ook de AI van friendly’s en vijanden voelt deze keer een stukje minder sterk aan dan waar we de laatste jaren aan zijn gewend geraakt. Los van die smetjes en de momentjes van déjà vu tijdens bepaalde missies, heeft Treyarch echter zonder twijfel haar sterkste campaign tot op heden afgeleverd. De verhaallijn doet veel met het gegeven van de man in de stoel, maar bouwt daar gelukkig ook op verder met enkele twists en een bevredigende finale. Treyarch mag dan wel het niveau van Infinity Ward’s tweeluik niet halen op vlak van gameplay, wat het verhaal betreft zijn ze duidelijk de betere, want zij hebben tenminste een einde. Wat ik tenslotte nog wil meegeven over de campaign, is dat ze gelukkig weer wat uitgebreider is dan in de vorige Modern Warfare. Op normal zal je er ongeveer zeven uurtjes over doen en in die tijd kan je dus genieten van het stemmenwerk van Sam Worthington en Gary Oldmann, referenties naar Apocalypse Now, tal van ontploffingen en meer. Fans van de reeks zullen hun hartje wederom kunnen ophalen.

Op het vlak van multiplayer is Call of Duty de laatste jaren uitgegroeid tot de meest toonaangevende multiplayerreeks, op zowel PC als console, en ook dit keer is de aanpak meer dan solide. De gekende modes zijn verdeeld over veertien mappen, die op locaties uit de campaign gebaseerd zijn. De balans tussen fun en speelbaarheid lijkt goed te zitten. Killstreaks zijn vernieuwd en hier springen vooral de irritante maar grappige attack dogs en het explosieve autootje in het oog. Dingen unlocken in de multiplayer gebeurt in dit nieuwe deel anders dan dat we gewend zijn, namelijk met CoD Points. Deze fungeren als cash en je verdient ze met het behalen van experience en challenges in multiplayer. Het voordeel van dit systeem is dat jij zelf bepaalt wat je wil unlocken. Wil je liever niet die sniper rifle, maar wel een stoere scope op je assault rifle? Wil je camouflage paint op je smoel of liever een hippe clantag? De keuze ligt volledig bij jou en dat is wel lekker, want zo kun je net zolang sparen tot je de gear hebt die je echt wil.

De nieuwe CoD Points maken ook een belangrijk onderdeel uit van de nieuwe Wager Matches. Het komt er simpel gezegd op neer dat je points inzet en dat enkel de bovenste drie van de zes deelnemers winst boeken aan het eind van een free for all match. Deze matches brengen steeds varianten op het gekende deathmatch concept, zoals one in the chamber, die iedereen één dodelijke kogel geeft of sticks and stones, die deelnemers explosieve kruisbogen en werpmessen biedt. Er zijn nog wel dingen te melden over de multiplayer, zoals de mogelijkheid om zelf je eigen logo te ontwerpen of de simpele video editor, maar zoals gebruikelijk bij dit soort games is dit uitgebreide aspect het lastigst om te beoordelen. De structuur is ijzersterk en de mogelijkheden zijn zeker en vast aanwezig, maar het zal van de community en de support afhangen hoe goed de game de komende maanden online uitpakt.

Het is jammer dat de game niet langer een spec ops co-op mode bevat, maar daar tegenover staat natuurlijk de terugkeer van de Nazi Zombies. Natuurlijk lijkt deze mode volledig los te staan van de rest van het pakket, maar samen met vrienden hordes zombies van je af knallen blijft gewoon een heerlijk uitgewerkt tussendoortje, met de op het Pentagon geïnspireerde map als geniale uitschieter. Tenslotte valt er nog een niet meer zo geheime arcadegame te unlocken genaamd Dead Ops, een volwaardig aanvoelende twin-stick shooter die een leuk kersje vormt op een grote taart.

Call of Duty: Black Ops maskeert de minpunten in de campaign met setpieces en een snel explosief tempo. De production value is hoog en het verhaal is zonder twijfel het beste dat de reeks al gezien heeft. Koppel dat alles aan een wederom uitgebreide multiplayer en een stelletje zombies en je krijgt een uitgebreid pakket waar je als fan van het genre niet omheen kan.

• login of registreer om te reageren