Vroeger, lang lang geleden, nog voor het internet de kinderen als kasplantjes aan hun monitor kluisterde, werd er zowaar nog buiten gespeeld. Vlakbij mijn huis was er een groot speelplein met heuvels waar kampen in gemaakt werden , het was een oase van kinderlijke avonturen. De kinderen uit de buurt vulden hun vrije huiswerkloze momenten er hoofdzakelijk met wat je het beste kunt doen op zo een plek die gekenmerkt wordt door kampen, bos en zelfs een klein riviertje. Namelijk cowboy en indiaantje spelen.

Het enige vervelende aan die spelletjes was dat ik altijd als meisje bij de onschuldige slachtoffers werd onderverdeeld die de indianen probeerden te ontvoeren uit het kamp, een soort capture the flag met mij als vlag. Ook stiekem een beetje apart was dat de stoerste cowboygozer altijd rondliep met zo een lullig wc-tapijtje rond zijn schouders gedrapeerd. In retrospectieve is het eigenlijk gewoon niet cool te noemen dat ik een aantal jaren later in één van die kampen tot het tweede honk gegaan ben met een kerel die nog getooid met een babyblauw plee-tapijtje een speelgoed-winchester heeft staan afvuren. Goed, we zijn nu jaren verder en second base ligt ver achter me, tijd voor een soort revanche en dat in de vorm van de nieuwe Call of Juarez. Gedaan met het vrijwillige slachtoffer te spelen om gered te kunnen worden door Clint Pieswood met de vlugge vingers, deze keer neem ik de six-shooters in de hand voor de review van de beste westerngame van het jaar.

Call of Juarez: Bound in Blood is zonder enige twijfel de beste westerngame van het jaar, logisch ook als je in acht neemt dat het de enige wordt die we dit jaar in onze console kunnen duwen nu Red Dead Redemption een delay heeft opgelopen. Call of Juarez zou dus ongenadig hard kunnen zuigen als een saloonhoer en nog de beste westerngame zijn, maar gelukkig doet het dat niet. Integendeel zelfs, Bound in Blood is best een fijne titel geworden. In alle eerlijkheid moet ik toegeven dat ik toch een tikje verrast ben door deze nieuwe worp van het Poolse Techland. Voorganger Call of Juarez wist een leuke sfeer te scheppen en bood af en toe vette actie wanneer je met de helse dominee Ray echt los kon gaan, maar werd veel te vaak gefnuikt door duffe stealthstukken met het tweede personage Billy Candle en een resem aan foute designkeuzes om echt indruk te maken. Wat dit tweede deel betreft, voelt het geheel aan alsof Techland duidelijk naar de vele kritiek geluisterd heeft. Het voelt allemaal beter afgewerkt, beter gebalanceerd en bovenal leuker aan, exact wat je zou mogen verwachten van een sequel terwijl strikt gezien Bound in Blood er eigenlijk geen is. Call of Juarez: Bound in Blood is een heuse prequel geworden die de voorgeschiedenis van dominee Ray McCall en zijn broertje Thomas vertelt. Het leuke hieraan is dat veteranen van het eerste deel zo een voorgeschiedenis krijgen, wat die halvegare Bijbelspreuken rondslingerende bikkel betreft en dat nieuwkomertjes gewoon met een beginnend verhaal van start kunnen.

Het verhaal van Bound in Blood ontplooit zich ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog, anno 1865. We treffen de broertjes McCall aan bij het Confederatieleger. Wanneer hen ter ore komt dat vijandelijke Union-soldaten dreigen hun ouderlijke woning plat te branden, negeren ze prompt een bevel van hun commandant om hun ouders te redden. Jammer maar helaas, het leven is geen rozengeur en maneschijn na deze gebeurtenissen. De boerderij is zwaar beschadigd en het opknappen zal meer dan een stevige duit kosten. Als klap op de vuurpijl worden Thomas en Ray door hun voormalige commandant ook beschuldigd van deserteren, een vergrijp waar de doodstraf op staat. Een leven als outlaw dringt zich op en wat doe je in zo een geval? Inderdaad, een fortuin najagen. De broertjes vertrekken op zoek naar de mythische schat van Cortez. Jongens en meisjes die goed opgelet hebben tijdens de geschiedenisles, weten maar al te goed dat die schat bestaat uit bloedgeld. Het verbaast dan ook niet dat het pad dat volgt gekenmerkt wordt door intriges, verraad, een femme fatale en vooral erg veel bloedvergieten.

Op vlak van gameplay is deze nieuwe Call of Juarez erg simplistisch te omschrijven, Call of Duty in een westernmalletje. Het is geen verwijt, verre van dat zelfs. Laat ons eerlijk zijn, de missies uit de vorige game met Billy Candle waarin je platformend en sluipend je weg zocht door de omgeving waren zo stuntelig uitgewerkt dat het spelen met deze kaarsenkop te vaak als een frustrerend intermezzo tussen het knallen met Ray door aanvoelde. De opzet van Bound in Blood is rechtlijniger, namelijk dat van een verhaalgedreven knaller die dankzij een stevige dosis sfeer en een sporadische snuif afwisseling aanvoelt als net iets meer dan een doorslagje van COD met een cowboyhoedje. In tegenstelling tot de vorige game, waarin je verhaalsgewijs tussen personages geswitched werd, krijg je in deze nieuwe game grotendeels zelf de keuze. Kies je de stoere bad-ass Ray die eigenlijk gewoon aanvoelt als een menselijke tank of toch eerder de iets jongere en minder krachtige Thomas, die het meer van subtiliteit en een voorkeur voor kills op lange afstand moet hebben? De keuze is meestal aan jou en levert echt wel een verschil op in de manier waarop je de game speelt.

Vanwege het verschil tussen de beide personages kan ik wel begrijpen waarom Techland geopteerd heeft om geen co-op in de game te stoppen. Maar ik kan goed begrijpen dat vele andere gamers het zuur zullen vinden om dit avontuur niet met zijn tweetjes te kunnen doorlopen. Samen door stoffige straatjes kuieren en ondertussen bandieten onder vuur nemen, het had vast memorabele fun opgeleverd. Het kleine gemis van co-op kan echter niet wegnemen dat Bound in Blood als singleplayer shooter hoogst amusant is en een stevige verbetering ten opzichte van de voorganger. Nog steeds is het af en toe wat lastig om vijanden in de omgeving te spotten, maar daar tegenover staat dat je dit keer een coversysteem krijgt dat grotendeels zijn ding doet. Ook de Concentration mode maakt opnieuw zijn opwachting en is beter dan ooit. Het laat Ray toe om de tijd te stoppen en met de crosshair aan te duiden waar zijn zes kogels moeten belanden, wat volgt is een vliegensvlugge barrage van kogels die lelijk huis kan houden onder je tegenstanders. Ook Thomas kan natuurlijk de speciale mode gebruiken, maar bij hem gaat het er wederom ietsjes subtieler aan toe, met de mogelijkheid om snelle kills te maken als het je lukt met het juiste gevoel voor timing de haan van je wapen op te spannen. Tenslotte is het ook de moeite waar om te vermelden dat de AI van het broertje dat aan je zijde vecht meer dan zijn mannetje staat, soms zelfs ietsje te goed. Daar waar je in veel van dit soort games het gevoel hebt te moeten babysitten, begon ik me in dit game soms af te vragen of die gozer nog iets voor mij wou overlaten. De McCalls zijn duidelijk geen doetjes.

Er valt nog meer dan genoeg te vertellen over het avontuur dat je met de broertjes zal doormaken, maar het komt het spelplezier uiteindelijk maar ten goede om niet alle details te grabbel te gooien. De game is niet superlang en ook verre van perfect dankzij wederom wat kleine foutjes en het feit dat je constant vijanden met hetzelfde uiterlijk aan het afknallen bent, iets wat toch een beetje afbreuk doet aan het geheel. Ondanks die smetjes valt het echter niet te ontkennen dat Bound in Blood zijn voorganger op alle vlakken overtreft door een sterke westernshooter te bieden in een audiovisueel knap sfeervol jasje. Als slagroom op de taart krijg je ook nog een multiplayer luik voorgeschoteld dat verdomd leuk blijkt te zijn. Natuurlijk gaat wat je hier voorgeschoteld krijgt nooit een game als Call of Duty het vuur aan de schenen leggen, maar het blijkt toch een aardig doordacht geheel te vormen, die best wat uurtjes fun kan opleveren. Wat je krijgt zijn de klassieke modes die je in de meeste andere shooters terug vind, maar vanwege de unieke maps en wapens en het feit dat je in bepaalde modes bounty achter je naam kan verzamelen, blijft dit multiplayer luik toch verrassend langer boeien dan bij vele andere schietspellen.

Sequel of prequel, uiteindelijk doet Bound in Blood gewoon keihard wat het moet doen en dat is een heuse verbetering ten opzichte van de origineel game. De game is verre van perfect, maar de funfactor, sfeer en een leuke multiplayer maken hier toch een voorzichtige topper van.

• login of registreer om te reageren