Geen dik western-avontuur meer, geen uitgestrekte prairies, paarden en vrouwen in wijde jurken. Nee, Call of Juarez: The Cartel speelt zich af in Los 'motherfucking' Angeles, waar paarden zijn verruild voor vette SUV's, vrouwen in mooie jurken geen mooie vrouwen meer zijn, maar goedkope hoeren en waar gangsters zijn verwisseld voor…oh nee, dat zijn nog steeds gangsters.

Excuses voor het 'Los 'motherfucking' Angeles', maar dat heb ik expres zo geschreven. Zoals je uit de inleiding al wel hebt begrepen speelt Call of Juarez: The Cartel zich niet meer, zoals haar voorgangers, af in het Wilden Westen, maar in Los Angeles, tegenwoordige tijd. Dat betekent veel gescheld, van zowel de gangsters die je tegenkomt, maar ook van je eigen teamgenoten. Het is werkelijk waar 'fucking-dit' en 'fucking-dat', en vandaar mijn eerder gemaakte woordkeuze.

Je speelt Call of Juarez: The Cartel inderdaad met een aantal teamgenoten: twee om precies te zijn, waardoor je de verhaalmissies dus volbrengt met een team van in totaal drie personages. In de praktijk betekent dit dat je de campagne ook met álle drie de personages kunt spelen, maar echte veranderingen voor de game heeft dit niet. Deze drie personages komen pas goed uit de verf op het moment dat je de campaign in co-op met een aantal maten gaat spelen.

Lange tijd heb ik nagedacht over deze review. Verdient Call of Juarez: The Cartel nou een goed cijfer, of niet? Bij de wereldwijde pers scoort de game namelijk geen hoge scores en ook onvoldoendes komen voor. Maar ben ik het daar mee eens? Is de game dan onvoldoende, niet vermakelijk of te slecht afgewerkt? Ik denk het niet.

Natuurlijk, als je aan de game begint zul je merken dat The Cartel niet mooi is. Omgevingen zijn redelijk kaal, personages ietwat blokkerig en textures ogen ouderwets. Ook de wapens zien er niet speciaal uit en alles bij elkaar genomen kun je de game, qua graphics, wel aardig vergelijken met 007: Blood Stone. Dat wil dus zeggen: eigenlijk onvoldoende, maar net niet storend genoeg om je er écht aan te ergeren.

Ook qua gameplay kun je Call of Juarez: The Cartel wel vergelijken met Blood Stone. De game oogt niet alleen ouderwets, maar speelt ook redelijk achterhaald. Het is allemaal ontzettend arcade, vijanden komen iedere keer op hetzelfde punt tevoorschijn als je een bepaald stuk overnieuw moet spelen, je teamgenoten lopen altijd achter je aan en nooit eens voor je uit en je personage kan constant blijven sprinten zonder ook maar één moment moe te worden. Het zijn van die situaties die een game ouderwets doen aanvoelen.

Het zijn ook dit soort zaken waardoor de game in verschillende recensies wordt neergehaald. En ik zit te liegen als ik niet had toegegeven dat dit niet beter had gekund, en vooral ook had gemoeten. Maar fuck dat, ik kreeg wel keiharde actie voorgeschoteld en ondanks de arcadeachtige feeling vond ik het merendeel van de shootouts moddervet. Bijvoorbeeld die keer dat ik vanuit een auto op allemaal verschillende achtervolgende auto's moest schieten, terwijl ik links en rechts het verkeer probeerde te ontwijken omdat dit zich afspeelde op een drukke snelweg. Of die keer dat ik een disco bestormde waar ik er voor moest zorgen niet het dansende publiek te raken met mijn dodelijke kogels, maar slechts de criminelen. Of die keer dat…nou ja, zo kan ik dus nog wel even doorgaan.

De actie in deze game is dus aan, en wel in zo'n mate dat het me amper opviel dat de game er niet goed uitziet. Ik denk, serieus, dat er weinig shooters zijn die zo lekker wegschoten. In dat opzicht kan ik The Cartel ook wel goed vergelijken met F.E.A.R. 3, een game die ook geen goede graphics had, maar desalniettemin heerlijk wegknalde. Het is gewoon simpel Vermaak, met een hoofdletter V.

Call of Juarez: The Cartel kent ook nog eens een meer dan gemiddeld durende singleplayer. Je bent echt wel een flink aantal uren bezig voor je de credits voorbij ziet rollen en dat is in veel games van tegenwoordig toch wel anders. En dan moet je de game ook nog even met een paar maten gaan uitspelen, want dan komt The Cartel nog een stuk beter tot zijn recht. Zo zijn er een aantal zaken extra tof als je de game met 'echte' mensen speelt. Zo kun je, tijdens de singleplayer, bijvoorbeeld dingen uit de omgeving stelen. Dan kun je denken aan bijvoorbeeld mobiele telefoons of geld. Door deze spullen te stelen verdien je wat extra geld en voltooi je een aantal zijmissies. Maar dat je dingen steelt terwijl je voor de politie werkt, kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. En als je teamgenoten, in de co-op dus je vrienden, dit opmerken, is het nog maar de vraag of zij dit weten te waarderen.

Naast de lange en ook afwisselende singleplayer kun je tot slot ook nog aan de slag met de multiplayer. Erg speciaal is deze multiplayer niet, maar toch voegt deze mode zeker nog de nodige uren aan gameplay toe. Als je eens wat anders wilt dan een Call of Duty of Battlefield heb je aan de multiplayer van Call of Juarez: The Cartel zeker geen slechte variant.

Call of Juarez: The Cartel wordt in het merendeel van de recensies neergehaald. Slechte graphics, achterhaalde gameplay en niet goed afgewerkte elementen zijn daar debet aan. Ik ga niet mee in dat gedrag, want Call of Juarez: The Cartel heeft mij weten te betoveren. Ondanks de graphics, die weldegelijk slecht zijn, schotelde de game mij supervette shootouts en keiharde actie voor. The Cartel verdient dan wel geen schoonheidsprijs, maar knalde wel ontzettend heerlijk weg.

• login of registreer om te reageren