I gave you blood, blood, gallons of the stuff
I gave you all that you can drink ,
and it has never been enough.

Sommige mensen denken dat ik een vampiertje ben, maar ik wil voor eens en altijd duidelijk stellen dat dat niet klopt. Oke, ik heb lang donkerzwart haar en heb vooral in de winter last van een bleke huid, maar ik barst heus niet in vlammen uit in het zonlicht. Ik glinster soms wel eens wat in het licht, maar dat komt omdat er glitters in mijn bodylotion zitten. Het klopt dat ik ‘s nachts altijd wakker ben en overdag zelden te bespeuren ben, maar ik lig dan heus niet in een doodskist maar in een gewoon bedje met Mickey Mouse donsdekentje. Ik geef wel toe dat ik soms wel eens zuig maar verder dan lolly’s en ander spul gaat het dus echt niet. Ook op het plaagbijten was ik niet zo happig (see what i did there?), dus heb ik maar gedaan wat hoorde, hem naar een asiel brengen.

Eigenlijk is het stiekem jammer dat ik geen vampier kan zijn. Stel je voor dat je er altijd jong en knap blijft uitzien en alles gedaan kan krijgen van mannen, gewoon met je blik. Het zou gewoon zijn zoals het nu is, maar dan voorgoed. Lijkt me best stoer. Vampiers zijn tegenwoordig sowieso gewoon weer hot, wat lichtjes ironisch is voor wezens zonder lichaamswarmte. Komt natuurlijk vooral dankzij de sexy rakkers uit True Blood en Twilight. Eerlijk is eerlijk, als er een echte vampier op me af zou komen die er uit ziet als Edward Cullen of Bill Compton? Vampiergroupie-time! Wacht, dat was niet sletterig bedoeld of zo he. Jullie weten toch dat vamps kunnen hypnotizeren met hun blik om meiden om te toveren tot fangbangers?

Eigenlijk is het wat bizar dat die hernieuwde populariteit van de bloedzuiger geen navolging vindt in de gamesindustrie, los van nu en dan een retro Castlevania. Tot nu dus jongens en meisjes, dankzij de komst van een heuse Castlevania nouveau, tot op zekere hoogte dan toch. Officieel mag Castlevania Lords of Shadow dan wel door Konami bestempeld worden als een heuse reboot voor de franchise, stiekem is het dat eigenlijk niet. Developer MercurySteam was Lords of Shadow oorspronkelijk gestart als een nieuwe ip maar werd na een indrukwekkende presentatie door uitgever Konami gevraagd te game om te toveren tot een Castlevania game. Gezien het gamesguru Hideo Kojima was die op het idee kwam mocht hij het spaanse devteam een handje helpen en de rest is zoals we zeggen, geschiedenis.

Wat levert deze zet op? In elk geval waarschijnlijk niet de heilige graal waar fans van de reeks al jaren op zitten te wachten. Lords of Shadow is niet wat Metroid Prime was voor die andere oude franchise. Om heel eerlijk te zijn kon ik persoonlijk buiten het feit dat het hoofdpersonage Belmont heet en hij af en toe een vampier op zijn pad treft, weinig raakvlakken met de vorige Castlevania’s vinden. Je zou denken dat zo een identiteitscrisis een rommeltje oplevert, maar dat valt gelukkig goed mee. Castlevania is altijd al een 2D game geweest die zich niet goed naar 3D liet vertalen en dat heeft MercurySteam dan ook niet geprobeerd. Lords of Shadow is in feite het soort game dat je netjes naast God of War en Darksiders kan plaatsen. De combat is onmiskenbaar enorm beïnvloed door het vechtsysteem dat Kratos hanteert, er zitten klauter en spring stukjes in met een Uncharted vibe en ook Shadow of the Colossus maakt zijn opwachting. Originaliteitprijzen gaat de game niet krijgen, maar als je gaat lenen bij de besten en als je het met enthousiasme doet, dan krijg je dus wel een goed game.

Laat me even beginnen bij het belangrijkste aspect van een spel als dit, de combat. Tussen het oplossen van puzzels en het exploreren en klauteren zijn er altijd vijanden die je al lunch willen gebruiken, vaak tot op het overdreven af. Gelukkig laat het combatsysteem de game in dit geval niet in de steek en is het zelfs leuk om doen, zodat het niet als een sleur voelt wanneer er weer een weerwolf je been probeert te humpen. Gabriel Belmont’s wapen van voorkeur is een groot kruis dat er niet alleen stoer uitziet maar ook nog eens aardig heftig is. Het gebruik ervan doet uiteraard meteen aan de chainblades van Kratos denken, maar er zijn genoeg kleine nuances om te boeien. Je kan op tijd nieuwe moves aan je uitgebreide arsenaal combo’s toevoegen en je cross verder uitbreiden met een spies of grapling hook. Tenslotte is er nog magic die je kan gebruiken in een lichte of duistere variant, defensief of agressief, en ook dat levert weer een extra laagje diepgang aan de spelmechaniek op. Belmont mag dan misschien iets teveel naar Kratos gekeken hebben, het is wel een vechtersbaasje geworden en gelukkig maar.

Van weerwolven tot goblins, vampiers en meer, je zal erg divers gespuis op je pad treffen en geloof me als ik zeg dat er nasty spul tussen zit, vooral sommige van de eindbazen zijn op een goede manier grotesk. Geregeld voelt het dan wel aan alsof vijanden geplaatst zijn om je even te jennen tijdens een puzzel, zelfs op voorspelbare wijze (als je aan die hendel komt, breekt de hel los). Heel af en toe werkt de vaste camera ook wat tegen tijdens het platformen, maar het zijn foutjes die een overwegend toffe game niet nekken.

Rest ons uiteraard nog de presentatie van de game. De quest van Gabriel draait om de zoektocht naar een artefact dat de doden tot leven kan brengen, handig voor een weduwnaar die zijn vermoorde vrouw terug wil. Het markeert het begin van een epische, lange verhaallijn waarin Patrick Stewart en Robert Carlyle goed acteerwerk brengen, maar waar halverwege toch wat dode momenten de kop opsteken wat verhalende progressie betreft.

Wat het visuele aspect van de game betreft, kan ik enkel maar positief afsluiten. Het spel bied je twaalf levels die je rond de twintig uur moeten gaan entertainen en dat is naar hedendaagse maatstaven gewoon lekker lang. Dat het spel je in die tijd niet zal vervelen wat omgevingen betreft en zelfs vaak zal verbazen is een pluim die de art department van Mercury op haar hoed mag steken. Elk level heeft een eigen look en weet te imponeren met vergezichten, architectuur en andere eyecandy. Ondanks problemen met de framerate nu en dan, is Lords of Shadow een visueel erg sterke game geworden die gelukkig een stevige dosis gameplay heeft meegekregen om dat te complementeren.

Castlevania Lords of Shadow mag dan wel meer een samenraapsel van populaire games lijken dan een echte Castlevania game, MercurySteam brengt het met zo veel enthousiasme en vakmanschap dat je niet anders dan fun kan hebben ermee. Stevige gameplay, een lange speelduur en visueel uitmuntende plaatjes doen je het gebrek aan originaliteit en andere gebreken zoals tempo in het verhaal graag vergeten. Een bescheiden toppertje.

• login of registreer om te reageren