Gore shit, daar is Clive Barker goed in. Helemaal wanneer zijn verhalen de basis vormen voor videogames. Maar het is in het geval van Jericho wel verdomd goeie shit!

Gezien het hele "heaven & hell" verhaal achter Jericho, is het misschien een geschikt moment om wat op te biechten. Ik heb nog nooit wat gelezen van onze beste man Clive Barker. Ja, ik weet het. Wat een schok, hè. Denk alleen dan niet dat zijn naam mij niks zegt. Ik bedoel, welke zelfrespecterende shooterfan kan immers zeggen dat hij nog nooit gehoord heeft van Clive Barker's Undying? Een vette shooter, met destijds prima graphics, die een lekker duister sfeertje over zich heen had. Was Undying echter nog gewoon duister te noemen, dan kun je Jericho omschrijven als ziekelijk goor. Meer goor dan ziek nog. Heb jij dus moeite met het idee van zwembaden gevuld met een mengsel van bloed en uitwerpselen, of vijanden die hun buik openrukken om je te besproeien met dodelijke shit uit hun ingewanden? Dan kun je nu stoppen met lezen.

Goed, je bent er nog. Fijn om te weten dat er toch nog mensen met een ijzeren maag zijn. Zal ik dan maar eens beginnen aan het verhaal? Ok, mooi. Kijk, het zit zo, vergeet het hele Adam en Eva verhaal even, want bij de creatie van de mens was God eigenlijk pas goed op dreef. Daarvoor zat hij gewoon nog wat te klooien, en ging hij enthousiast aan de slag om een wezen in zijn evenbeeld te creëren. Ziedaar, de Firstborn was geboren. Dit wezen kende geen goed of kwaad en was zo krachtig dat God er een beetje bang van werd. Vreemd genoeg was hij dan niet in staat om zijn creatie te vernietigen, dus sloot hij hem maar op in een aparte dimensie (yeah I know, so much for the Almighty). De tweede poging beviel God wat beter, en is beter bekend komen te staan als de mensheid. Natuurlijk was de Firstborn niet al te blij met dit alles, en probeerde het regelmatig zijn dimensie te verlaten. Gelukkig waren daar echter zeven Sumerische priesters die er een stokje voor staken, en een broederschap oprichtten om te voorkomen dat de vuilak het nog een keer zou proberen. Oftewel, de Jericho squad was geboren! Iedere keer dat de Firstborn weer een tripje naar onze dimensie plande, waren daar zeven krijgers met magische krachten die hun leven gaven om te voorkomen dat de Firstborn met meer dan een klein stukje van onze dimensie ervandoor ging. Jammer genoeg blijft de cyclus zich tot op de dag van vandaag herhalen en ben jij als één van de Jericho leden de pineut. Aan jou de taak om immer dieper te gaan door de verschillende schillen van de dimensie van de Firstborn, waarbij iedere schil je verder terugbrengt in de tijd, steeds dichterbij komend bij de oorsprong van de Firstborn.

Jouw avontuur begint echter als de teamleider Ross, die na een nachtmerrie opgebeld wordt over dat er een serieuze doorbraak van onze dimensie dreigt plaats te gaan vinden. Bij aankomst lijkt de situatie nog te behappen, maar na een aanvaring met een zekere ass**** die WEL wilt dat de Firstborn vrijgelaten wordt, leg je al het loodje. Geen game over voor Ross, want zijn ziel leeft door, zolang hij een ander lichaam kan bezetten. Gelukkig heb je nog zes man tot je beschikking om vrij tussen te switchen, ook al zijn zij niet bepaald blij met de ongevraagde bezetting van hun lichaam. Voor ons als spelers is het echter goud! Je kunt namelijk heerlijk switchen tussen:

Delgado, de spierbundel met een chaingun, die ook beschikt over een vuurdemoon die op heerlijke wijze je vijanden verslindt.

Rawlings, de 'priester' die beschikt over verschillende soorten pistoolammunitie (lang leve de explosive rounds!) en genezende krachten.

Jones, de middelmatige commando die buiten zijn lichaam kan treden om zo zijn telekinetische krachten te gebruiken.

Black, de bitchy sniper die haar kogels door meerdere vijanden kan sturen met haar telekinetische krachten.

Church, de sneaky heks van het stel die rake klappen uit kan delen met haar katana, maar vooral met haar bloedspreuken erg nuttig kan zijn.

Cole, de angstige, soms bijna neurotische dame van het stel, die naast wat middelmatige wapens beschikt over de mogelijkheid om tijdelijk de aanvallen van de groep te boosten.

Dit levert zeker de nodige afwisseling in gameplay op. Ook de teamleden die je eigenlijk nooit gebruikt, zul je zo nu en dan verplicht moeten inzetten om omstakels te omzeilen. Niet zomaar een gimmick kan ik je vertellen, maar echt iets wat de nodige verfrissing biedt. Wat je daarnaast kunt verwachten van de game, is een hoop actie, een hoop gore shit, nogmaals heel veel actie en nog meer gore shit! Niet alleen zul je de nodige hordes aan monsters moeten afslachten, maar zul je soms ook wel opkijken van de gore shit die je tegenkomt. Alleen moet ik wel zeggen dat hoe sadistisch en goor Jericho ook is, je eigenlijk zelden de game ook als eng zult ervaren. Kijk Bioshock is bijvoorbeeld gewoon ziek, en bij tijden eng te noemen. Je hebt daar tenslotte met psychopaten, voorheen doodnormale mensen te maken. In Jericho krijg je je persoonlijke stukje hell voorgeschotelt, dus dan verwacht je ook niet bepaald rozengeur en maneschijn. Het feit dat je daarnaast (bijna) nooit zonder je teamleden zult zijn, maakt dat je je ook niet snel onveilig voelt.

Wat overigens zeker gezegd mag worden, is dat Jericho het niet alleen van zijn gameplay moet hebben. Het samenspel van controls, graphics en geluid is een ware orgie te noemen, ook op de PlayStation 3. Voor wat betreft de controls heb ik niks te klagen gehad, en ook het switchen tussen de verschillende teamleden was gemakkelijk en verliep zelfs in het heetst van de strijd zonder problemen. De graphics zijn daarnaast, net zoals op de PC, meer dan goed te pruimen en verrijken de ervaring erg goed met de soms indrukwekkende omgevingen en de fijne details van de gore vijanden en omgevingen. Zo nu en dan valt het leveldesign hooguit een beetje eentonig te noemen, maar dat geldt gelukkig absoluut niet voor de game in zijn geheel te zeggen. Vooral later in de game kom je wat indrukwekkende omgevingen tegen, maar ook je eerste speelmomenten zijn memorabel. Het geluid is goed, en de muziek is soms huiveringwekkend goed te noemen. Alleen een beetje jammer dat je die soms niet kunt horen boven het geluid van al die geweren uit. Vind je echter eens een rustig moment, neem dan de tijd om de muziek ook even te beluisteren.

Ik kijk met een warm gevoel terug op mijn ervaring met Jericho. Ik heb er bijzonder van genoten en zat eigenlijk constant op het puntje van mijn stoel. Of het nu de intense actie, de mooie visuals of de (bijzonder lastige) quick-time events waren, genoten heb ik de hele rit door. Mijn enige puntje van kritiek is dan ook dat de game wat mij betreft een beetje aan de korte kant was. Ook al was het einde wel bevredigend, toch snakte ik nog naar meer. Desalniettemin verdomd goeie shit? Jazeker!

• login of registreer om te reageren