Een belangrijk gegeven uit de bioscoopwereld lijkt zijn intrede op onze consoles te doen met Conan, de vrolijke foutheid. Films als Snakes on a Plane en Shoot'em up die gewoon lekker over the top de grenzen van de goede smaak overschrijden, zijn films die je bezwaarlijk goede cinema kunt noemen. Hun foute trekjes nemen echter niet weg dat ze verdomd entertainend uit de hoek kunnen komen. Het zelfde kan geopperd worden bij deze Conan.

Conan is hersenloze bloederige grofheid met een seksistisch tintje, en een stevige dosis fun tegelijk op een schijfje. Een hack and slasher. Denk aan een iets ruwere versie van God Of War met lang vettig haar en steroïden en je komt redelijk dicht bij waar de game voor staat.
Gabbers hebben geen excuus nodig om te hakken en Conan al zeker niet, toch is er een verhaaltje aanwezig dat dienst doet als motivatie om op krijgstocht te trekken. Weliswaar is die dunner dan een lendendoekje, maar het kon erger, het plot draait ten minste niet rond vermoedelijke kernwapens.

Waar het wel om draait in het prille begin van het avontuur, is datgene waar elk ouderwets jongetjesverhaal rond draait: schattenjacht. In een oude graftombe is onze gespierde barbaar op zoek naar rijkdom, maar vindt uiteindelijk de grootste persoonlijke teleurstelling sinds de ontdekking dat Anabolen de geslachtsdelen laten krimpen. Geen fabelachtige schat, maar een gemene krachtige tovenaar die per ongeluk terug tot leven gewekt wordt vindt onze barbaar op zijn pad, die om de zaken nog even erger te maken onze vriend aan pulp slaat en zijn magische gevechtsuitrusting steelt. Klote hè? Het hek gaat helemaal van de dam als de tovenaar het magische harnas van ons gespierde alfamannetje gebruikt om een groot en best gevaarlijk legertje van afzichtelijk allooi over het land te laten spoelen. Aan Mr. Universe de taak om zijn eigen blunder terug recht te zetten en een tovenaar terug zijn graftombe in te kloppen en zijn rechtmatige eigendom terug te eisen. Dat er een legertje op zijn pad ligt, dat is maar een formaliteit te noemen voor zijne stoerheid. Oh, yes. There wil be blood.

Waar de game in uitblinkt, is in het vechtsysteem dat best wel veelzijdig en uitdagend uit de hoek komt. Je hebt drie soorten aanvallen tot je beschikking. Snelle, maar niet al te sterke moves kun je afwisselen met loggere die je vijanden een pak meer pijn kunnen bezorgen. Als je helemaal de lefgozer uit wilt hangen, kun je natuurlijk ook gewoon een baddie vastpakken en hem even het luchtruim laten verkennen. Gaandeweg krijg je steeds meer moves tot je beschikking en worden de vijanden een stuk uitdagender. In het begin kun je dus misschien nog weg komen met simpel button-bashen, al snel zul je echter diepgaander aan de bak moeten gaan. Je aanvallen doeltreffend afwisselen en combineren, daar draait het vechtsysteem van Conan om en het werkt voortreffelijk. Het feit dat de gameplay je haast dwingt om creatief met je moves om te gaan maakt het zaakje een stuk veelzijdiger en leuker dan gevreesd werd toen de game werd aangekondigd. Met simpel button-bashend dezelfde move te herhalen red je het gewoon niet in deze game. De keuze qua verschillende moves komt aan het begin van de game weliswaar nog ietwat beperkt over, dat verandert al snel als je verder vordert. Ieder afgemaakt vijandje levert experience-points op die je in een submenuutje kunt gebruiken om steeds brutere moves te unlocken tot je op een punt komt dat je werkelijk tientallen gevechtsbewegingen onder de knoppen hebt.

Echt geniaal en hilarisch op een o-zo-foute manier zijn de counter-attacks die je kunt doen. Wanneer je een vijandelijke aanval succesvol kunt blocken, krijg je als je snel bent de kans om een verwoestende tegenaanval te doen. Dit is het moment waarop je lekker luid "fuck yeah" kunt uitroepen en genieten van een lekkere brute, directe kill. Deze counteraanvallen zijn zo goor en over the top dat je gewoon zin krijgt om dat Mortal Kombat stemmetje te imiteren, Fatality! Eerst iemands armen afhakken en dan zijn hoofd, of gewoonweg iemands kloppende hart uit zijn borstkas rukken? De moves zijn best tricky om uit te voeren en zijn daarom des te bevredigender om te doen.

Het vechten in Conan is leuk om doen, zeker omdat de omgevingen gewoon bezaaid worden met lijken, wapens en bloedspatten. Wapens kun je natuurlijk van de grond oprapen en zelf gebruiken, en ook in dat aspect komt een zekere diepgang aan bod. Kleine snellere wapens of trage grote hakbijlen, je kiest gewoon wat je het beste ligt. Waarom niet gewoon twee zwaarden oprapen, in elke hand eentje, en door de omgeving dartelen als een menselijke mixer?

Naast het gewone vechtwerk krijg je af en toe een simpele puzzel, geeneens die naam waardig, voor je kiezen en heuse bossfights die het stramien van God of War volgen. Voor de twee mensen die God of War's bossfight-systeem niet kennen: jij staat tegenover een grotesk monster en hakt er duchtig op loos om het te verzwakken tot je de kans krijgt om via quicktime events het beest echt pijn te doen en het uiteindelijk af te maken. Het voelt een tikje als imiteren aan, maar ah, laat ons eerlijk zijn, dat indrukken van icoontjes is gewoon een excuus om erg mooi in beeld gebrachte en originele afmaakmoves op je scherm te toveren. Wat is leuker? Gewoon als een halvegare op een draak inhakken tot hij dood neervalt of na wat hakken op bolletje en kruisje drukken en hem met zijn kop ergens op spiesen? Inderdaad ja, leve de icoontjes.

Grafisch kun je Conan een degelijke titel noemen die wel een paar in het oog springende minpunten bezit. De omgevingen zien er ietwat kleur- en inspiratieloos uit, hoewel de monotoniteit van het geheel af en toe doorbroken wordt door omgevingen die wel indruk maken. De gewone vijanden zijn inwisselbare poppetjes met verschillende kostuums en de vaste camera zorgt soms voor kleine irritaties omdat je niet kunt zien wat de sloebers buiten beeld doen en een sprong maken soms lastig uitpakt. De muziek is bombastisch, de voice-acting theatraal. Audiovisueel is het allemaal weinig opzienbarend, maar de som der delen werkt gelukkig wel. Conan is zeker geen lelijke game te noemen, alleen een beetje middelmatig op vlak van looks.

Is Conan nu een topgame? Moeilijk te zeggen eigenlijk. De game scoort erg goed op zijn belangrijkste punt, het vechtsysteem is best diepgaand en vooral fun. Wat de game echter verhindert om echt als topper bestempeld te kunnen worden is een combinatie van factoren. Een wat ruwe audiovisuele afwerking, een klein beetje déjà vu gevoel en een singleplayer die ongeveer twaalf uur vergt en weinig replaywaarde, laat staan een multyplayer, te bieden heeft.

Conan speelt erg lekker en het is echt fun om een stevig robbertje uit te vechten in deze game. Het hele sfeertje is lekker over the top met liters bloed, foute oneliners en dikke blote tieten en dat resulteert in een game die zichzelf niet al te serieus lijkt te nemen. Conan is de game-vorm van een uiterst foute jaren '80 actiefilm die tegelijk smakeloos en leuk om ervaren is, simpelweg de guilty pleasure van het jaar.

Het vechten is erg cool, het gebrek aan originaliteit is dat net iets minder. Toch is Conan een game die stiekem erg geinig om spelen is. Conan's wereldje is er een van hulpeloze vrouwen met blote borsten, stoerdoenerij en afgehakte ledematen. Volledig overdreven en niet echt klassevol, maar wel leuk om met een grijns te spelen. Conan is bedoeld om mee te lachen en fun te hebben, een beter advies kan ik jullie niet geven.

Conan is hersenloze bloederige grofheid met een seksistisch tintje, en een stevige dosis fun tegelijk op een schijfje.

• login of registreer om te reageren