Alleen in het donker. Ik mag er niet aan denken. Aan de andere kant, ook met gezelschap tijd in de duisternis doorbrengen is echt mijn ding niet. Als een vriendje het licht uitdoet om met me te vrijen, dan word ik kwaad. De reden daarvoor ligt voor veertig procent bij mijn ego en voor zestig procent voor een redelijk substantiële angst voor het donker. Lange tijd stond er een grote lavalamp naast mijn bed de boel ‘s nachts te verlichten tot die eens omviel en mijn vloer een week fluorescerend roze opgloeide in het donker. Het goedje met dat speciale product opruimen was allesbehalve een pretje, maar het zorgde wel voor een idee. Sinds die éne lange namiddag kleven er tientallen sterren, kometen en een grote maan aan mijn plafond die me ‘s nachts een mooie hemel geven die het donker verjaagt. Ik hou gewoon niet van het donker.

Tot zover de meest banale onzinnigste intro die ik ooit heb geschreven, maar wel eentje met een zeker nut. Ik hou niet van alleen zijn in het donker, maar contradictorisch denk ik wel dat ik in juni van Alone in the Dark ga kunnen houden. In deze feature zet ik kort even een aantal redenen op een rijtje waarom ik behoorlijk uitkijk naar de game, en waarom ik denk dat Alone in the Dark een topper kan gaan worden. Simpelweg omdat het leuk is om af en toe even op subjectieve wijze je enthousiasme te uiten over een game.

Re-Imagination: het Resident Evil 4 effect
De eerste Alone in the Dark game verscheen zestien jaar geleden en leverde zowat de blauwdruk voor het volledige Survival Horror genre. Die eerste game legde de hoeksteen voor een genre waarin nieuwe reeksen als Resident Evil en Silent Hill met de glorie gingen lopen. Crappy Sequelitis, dat is de naam van de ziekte waar de franchise al snel onder begon te lijden in een genre waarin anderen hetzelfde op een betere manier brachten. De grondlegger was een has been geworden die op oude kunstjes teerde voor een trouw publiek, de Bon Jovi van de games industrie.

Het leuke van de games industrie is dat een reeks rock bottom kan raken en toch nog steeds door een getalenteerd team kan herschapen worden tot iets dat kwaliteit uitstraalt. Ik noem dat het Resident Evil 4 effect. Die reeks zat na deel 3 en talloze spin-offs op een dood spoor met zijn gedateerde gameplay, totdat er plots een nieuw team aan de slag trok met de franchise en ze een vernieuwde scheut adrenaline injecteerde in pure Pulp Fiction stijl, recht in het hart. Hetzelfde gevoel krijg ik ook bij deze nieuwe Alone in the Dark. Het getalenteerde Eden Studios neemt de spirituele basis van de reeks die nog steeds rond Edward Carnby draait, maar transporteert het geheel letterlijk en figuurlijk naar onze 21ste eeuw. Eden houdt enkel de essentie over en bouwt daar een volledig nieuwe titel rond die nauwelijks nog iets gemeen lijkt te hebben met de gedateerde survival horror waar vroeger sprake van was.

Innovatieve Gameplay
Veel valt er op dit punt nog niet uit te weiden over de gameplay, behalve dat het allemaal behoorlijk origineel overkomt. Alone in the Dark is en blijft in essentie een action adventure met thriller invloeden er in verwerkt. Wat puzzels oplossen, bezeten gekken doden, bossfights tegen monsters, al die dingen zitten er in. Het is de manier waarop het aangepakt wordt die echter in het oog springt. De besturing bijvoorbeeld is erg apart aangepakt. Zo kun je verschillende soorten wapens, zoals een stoel, oprapen om er vervolgens mee te meppen door de analoge stick te gebruiken. Het klinkt als een leuke tegenhanger voor het traditionelere gebruik van vuurwapens dat ook in de game te vinden is. Belangrijkste factor in deze nieuwe Alone in the Dark worden naar mijn gevoel echter vooral de puzzels. Die zullen sterk gaan steunen op regels die in het echte leven gelden en ruimte voor experimentactie bieden. Wat doe ik met het houten hek dat de weg blokkeert? Probeer ik het stuk te rammen met die auto die daar staat, of probeer ik het in brand te steken met de benzine die ik heb? Waarom niet op zeker spelen en gewoon een flare aan de benzine bevestigen om een bom te maken? Alone in the Dark moet vol gaan zitten met dit soort situaties die je uitdagen om met de mogelijkheden die je in de omgeving vind zelf je weg te vinden.

Central Park
Een enge game is maar zo scary als de griezeligheid van de plek waar het gebeuren plaats vindt. De hoofdmoot van de game zal zich af gaan spelen in het Central Park van New York en dat spreekt me wel aan. Het is een groene long van 341 hectare groot middenin een metropool met een eigen politiebureau, museum en ga zo maar door. Tevens is het simpelweg ook een bizarre plek met twee gezichten. Overdag is het de plek waar vele gezinnen hun wandelingetje doen, waar joggers over de paden rennen, waar bejaarden een spelletje schaak spelen en nog veel meer. Wanneer de nacht valt, wordt het echter afgeraden het park te bezoeken. Veel te gevaarlijk. Overvallen wandelaars, drugdeals, verkrachtingen en moorden. Wanneer de nacht valt kan Central Park een erg enge plek zijn, wat ervoor zorgt dat het de perfecte naargeestige sfeer uitademt voor een game als dit.

Alone in the Dark: de tv serie
De film van ons aller held Uwe Boll zoog harder dan een stofzuiger op standje drie en heeft gelukkig in de verste verte niks met de nieuwe game te maken. Het plot van de game draait nog steeds rond dezelfde Edward Carnby uit de vorige games die in het hedendaagse New York plots ontwaakt met geheugenverlies. Klinkt natuurlijk allemaal niet bijster origineel, de held met geheugenverlies die op onderzoek uit trekt en naar antwoorden zoekt. Intrigerender wordt het echter wanneer blijkt dat Carnby’s vorige avontuur zich 70 jaar geleden afspeelde en de man nauwelijks ouder lijkt. Waarom New York overspoeld wordt door demonen en de reden van Carnby’s geheugenverlies en mysterieuze tijdgereis zijn dingen die allemaal aan bod komen in een verhaallijn die zich zo lijkt te lenen voor een spannende tv serie.

Het is niet toevallig dat bij nagelbijtende tv series als 24 een deel van de inspiratie van het development team lag. Dit resulteert in een aanpak die je erg goed kunt vergelijken met de dvd uitvoeringen van dit soort populaire tv shows. Het komt erop neer dat de game niet onderverdeeld is in missies of levels, maar in episodes die elk ongeveer een uurtje beslaan. Een leuk detail en knipoog naar de inspiratiebron schuilt in het feit dat je telkens voor je een nieuwe episode begint je een kort filmpje te zien krijgt met de highlights van het vorige deel. Een andere verwijzing schuilt in de opzet van een DVD menu. Je kunt de actie op het scherm pauzeren en eerdere chapters herspelen, maar ook gewoon vooruit skippen. Dit is simpelweg nog nooit gedaan en zorgt ervoor dat onervaren gamers die muurvast zitten gewoon het gewraakte stuk kunnen overslaan. De meerwaarde voor de gamers die de volledige game doorlopen zonder skippen schuilt erin dat zij het echte volledige einde kunnen zien en achievements kunnen unlocken. Iedereen happy.

Alone in the Dark moet gewoon de sfeer van een spannende televisie thriller reeks uitstralen en lijkt dat voortreffelijk te gaan doen dankzij de eerder genoemde elementen, maar ook met andere leuke details. Zo is de hud erg minimalistisch gehouden en kijk je rechtstreeks in Carnby’s zakken om je items te checken in plaats van in een saai menuschermpje. Het zijn het soort dingen die moeten zorgen dat je volledig door het spel opgeslurpt wordt. In hoeverre alle elementen netjes zullen uitpakken komen we binnenkort te weten in de review. Tot dan blijf ik echter enthousiast uitkijken naar een titel die durft af te wijken van platgetreden paden, bulkend van ambitie. Dit keer wordt het vast erg leuk in het donker.