Er is iets geks aan de hand. In alle James Bond-films die ik ooit heb gezien, is de stoere held altijd ver zijn tijd vooruit. Of de rol nou wordt gespeeld door Sean Connery, Pierce Brosnan of Daniel Craig, allemaal hebben ze de nieuwste gadgets, de duurste auto’s en de mooiste vrouwen. Tja, je bent nou eenmaal James Bond of niet, natuurlijk. Maar wat is er dan gek? Nou, in GoldenEye 007 Reloaded is James Bond zijn tijd helemaal niet ver vooruit. Sterker nog, hij sukkelt een beetje achter de feiten aan.

GoldenEye 007: Reloaded is zijn tijd dus niet ver vooruit. Zo gek is dat ook niet, als je je bedenkt dat de game eerder al, ergens in een ver en grijs verleden, verscheen voor de Nintendo 64 en vorig jaar nog uitkwam voor de Wii. Dit keer is het de beurt aan de PlayStation 3 en Xbox 360 en feitelijk hebben we hier dus een derde versie in onze handen. Normaal kun je verwachten dat een game steeds beter wordt naarmate er langer aan gewerkt wordt, maar op (licht) verbeterde graphics na, valt dat in dit geval enorm tegen.

Bas liet het ons in zijn preview al lezen: de game voelde ouderwets aan en liet de nodige steekjes vallen. Zijn kritiek was vooral gericht op de impact van kogels. Of beter gezegd, het gebrek daaraan. Zo kon Bas achter houten muurtjes en obstakels schuilen terwijl hij flink werd beschoten, maar gingen de kogels nooit eens door deze houten platen heen. Lekker ouderwets en zeker met de huidige standaard voor games die we momenteel gewend zijn, is dat onacceptabel. Ik had nog de goede hoop dat dit aangepast zou zijn in de uiteindelijke reviewversie, maar niks blijkt minder waar. Ook ik verstopte me geregeld achter houten planken, tonnen en muurtjes en ook ik was daar volledig veilig.

Maar daar houdt de kritiek nog niet op. De game oogt sowieso erg hoekig. Oké, de actie wordt wel in 60FPS weergegeven en dus is de actie snel, maar dat is dan ook wel het minste wat je mag verwachten van een arcadeshooter. Maar goed, hoekige omgevingen dus die er flink gedateerd uit zien. Daarnaast lijkt het erop dat al je vijanden dezelfde vader en moeder hebben, aangezien het uiterlijk van alle tegenstanders vrijwel identiek is. En nu ik het toch over die tegenstanders heb, kan ik gelijk beginnen over het punt dat mij nog wel het meest stoorde. Hou je vast, want ik ben dit al heel lang niet meer tegengekomen in een game: de lijken van je tegenstanders verdwijnen.

Je leest het goed, de lijken van je tegenstanders verdwijnen. Op het moment dat jij iemand neerschiet, zie je hem drie seconden later doodleuk doorzichtig worden om nog geen seconde later volledig te verdwijnen. Waar je nog wel eens ziet dat lichamen verdwijnen als je na een tijdje terugkeert op de plek waar je de lichamen hebt achtergelaten, verdwijnen ze hier doodleuk waar je bijstaat. Dit gaf mij in ieder geval een zeer onbevredigend gevoel en ik kreeg echt het gevoel gewoon de Nintendo 64-versie in handen te hebben. Vergelijk het eens met een mooie vrouw. Je vriendin ligt in bed op je te wachten, je denkt een mooie avond tegemoet te gaan, maar net als ‘hét’ moment daar is, stapt ze snel uit bed, trekt haar kleren aan, loopt weg en vervolgens zie je haar nooit meer. Dat is toch onbegrijpelijk? Hetzelfde geldt dus voor die verdwijnende lichamen. Of draaf ik nu een beetje door?

GoldenEye 007: Reloaded voelt ouderwets aan. Dat uit zich niet alleen in de dingen die ik hierboven heb beschreven, maar ook in vrij lange laadtijden, vijanden die niet op je afkomen zolang jij dekking zoekt, vijanden die jou überhaupt pas opmerken als je op minder dan twee meter van ze af staat, wapens zonder terugslag en een eindbaas die volgepompt moet worden met een kleine miljoen kogels voordat hij eindelijk eens het loodje legt. Het zijn van die zaken waardoor het pijnlijk duidelijk wordt dat deze game niet af is. Of misschien wel af, maar niet voor deze generatie.

Is de game slecht? Eigenlijk wel. Maar er zijn twee aspecten die de game nog een beetje kunnen redden en in ieder geval zorgen voor een (krappe) voldoende. Ten eerste: de snelle actie. Zoals gezegd, de game wordt in 60FPS gespeeld en de actie is heerlijk arcade en snel. Hoe je het ook wendt of keert, uiteindelijk knalt de game toch wel lekker weg en dat scheelt een hoop. Ten tweede: de multiplayer. Als je de game al op de Wii hebt gespeeld vorig jaar, weet je dat GoldenEye 007: Reloaded een flink aantal toffe online modi bevat. Maar waar ik de multiplayer bij de Wii-versie al snel links liet liggen dankzij de omslachtige besturing, is dat bij de PS3-versie anders. Aan de andere kant moet je je misschien wel afvragen of je deze multiplayer ook écht zult gaan spelen, zeker gezien het aantal goede multiplayergames dat al is verschenen of de komende maanden nog zal verschijnen.

Een James Bond die achter de feiten aanloopt? Het kan echt: GoldenEye 007: Reloaded is daar het levende bewijs van. Als je de hele review hebt gelezen weet je al of jij deze game moet halen. Heb je hem niet gelezen en check je gewoon even de conclusie, dan raad ik je aan deze game links te laten liggen, behalve als je een zeer grote fan bent van alles wat met James Bond te maken heeft. Maar zelfs dan moet je er tegen kunnen een game uit de jaren negentig te spelen, inclusief alle ongemakken van dien. En dat dus anno 2011.

• login of registreer om te reageren