'Van de makers van Doom en Quake', staat groot op de hoes. Twee oude franchises die mede hebben bepaald wat een shooter vandaag de dag moet zijn. Natuurlijk weet je dan meteen dat de verwachtingen enorm hoog liggen. Id Software is niet voor niets de moeder van het genre. Met Rage proberen ze dat ouderschap wederom uit te stralen.

Sinds de dag dat ze Wolfenstein 3D losliet op de wereld, staat Id Software bekend om de (visuele) kracht die ze naar buiten brengen door middel van hun engines. Dat Rage er uitziet als een visuele parel mag dan ook geen schokkend feit zijn. Mijn mond viel letterlijk open op het moment dat ik voor het eerst de wereld om me heen zag. Grafisch loopt Rage voor op de concurrentie. Scherpe randen, strakke textures en enorme vergezichten. Daarnaast zijn animaties van personages van hoog niveau en is de hoeveelheid detail om je heen ongekend. De Tech 5 engine van Id doet zijn werk goed. Helaas is de rest van het spel minder indrukwekkend.

Een enorme astroïde heeft bijna de planeet vernietigd. Gelukkig heb jij je weten te redden en na tijden van ondergronds leven, kom je eindelijk weer boven de grond. Het zonlicht doet pijn aan je ogen en wanneer je ziet wat er met de aarde is gebeurd, weet je niet wat je overkomt. Meteen springt er een doorgedraaid persoon in je nek die jou probeert om te leggen. Gelukkig is de redding nabij. Rage kan beginnen. De Wasteland die Id je geeft is alles behalve een prettige, vriendelijke plek om in rond te hangen. De meeste personages die je tegen het lijf loopt willen iets van je en om dat te krijgen, moet je dood.

In tegenstelling tot andere shooters van de laatste tijd, kiest Rage er voor om een groot deel van de gevechten niet in de grote open wereld plaats te laten vinden, maar in kleine gangen, op pleinen of in compacte steden. De wereld om je heen is enorm, maar is vooral daar om van punt A naar B te gaan en om te spelen met de wagens die je onder de knoppen krijgt. Met een buggy over het kapotte land rijdend, ondertussen schietend naar andere bandits, is tof. De besturing is snel, direct en nooit lastig. Een hoopje zand kan, in combinatie met een goed geplaatste boost vanuit je wagen, resulteren in een hoge sprong. Toch gaan deze momenten later in de game vervelen en voelen ze voornamelijk als aanvulling om een langere levensduur te verkrijgen in de verhaalstand. De actie met een wapen in je hand is gelukkig prettig van voor tot einde. De ruimtes waar je jezelf in leven moet houden zijn bezaaid met diverse vijanden die er alles aan doen om je te vermoorden. Ze zijn slim, snel en dodelijk. Ze ontwijken je aanvallen, zetten plannen op of stormen met brandende toortsen op je af. En ja, ammo is schaars, dus elk schot moet raak zijn.

De wapens die je gaandeweg kunt verzamelen voelen extreem goed aan. Niet alleen dat, want het geluid dat ze produceren knalt ook nog eens heerlijk uit je boxen. Schiet een vijand in zijn been en hij zal het been achter zich meeslepen. Schiet hem in zijn arm en hij zal zijn wapen laten vallen en cover zoeken. Elke kogel vindt impact en de omgeving, de vijanden en jijzelf reageren hier op zoals het hoort. Sterker nog, de manier waarop vijanden reageren op inkomende kogels is beter dan in welke game ik tot op heden gespeeld heb. Je ziet dat ze pijn hebben met die kogel in dat been, maar niet hun bloedlust verliezen. In de omgeving zul je, net als in andere games, objecten op zien lichten. Neem deze vooral mee. Voor je het weet vind je iets om je wapens mee te versterken of een nieuw soort kogel te ontwikkelen. Je standaard pistool kan natuurlijk niet alleen de normale kogels afvuren. Nee, als jij sterkere kogels in elkaar weet te zetten kun je dat wapen daar mee volladen. Krachtigere kogels staan gelijk aan sneller doden. Je hebt het nodig, want sommige vijanden zullen extreem agressief op je reageren.

Ook al lijkt het zo dat de hele wereld je dood wil zien, zijn er toch kleine steden met inwoners die dat idee helemaal niet hebben. In deze "veilige plekken" kun je verzamelde troep verkopen, nieuwe items krijgen, diverse zijmissies starten of mee doen aan verschillende races. Elk personage in deze steden is verbluffend geanimeerd. Let vooral eens op de gezichten terwijl ze praten. Elk spiertje lijkt te kloppen en elke uitstraling is zoals hij hoort in de situatie. Helaas zijn lang niet alle karakters even interessant qua persoonlijkheid en merkte ik al snel dat ik bepaalde personages bewust aan het vermijden was. Gelukkig zijn er ook personages die vaker dan eens een glimlach op je gezicht weten te zetten. Zo kwam ik een personage tegen die eigenaar was van een heuse entertainment show; Mutant Bash TV. Een show waarin de moord van karakters voor geld uitgevoerd kan worden. Duivels en intens, maar zeer vermakelijk. Wel is het jammer dat de personages die je echt nodig hebt om het verhaal te spelen, de minst vermakelijke zijn.

De vijanden die je tijdens je tocht tegenkomt worden steeds gevaarlijker, brutaler en vooral groter. Steeds voel je je goed wanneer je er weer één naar het hiernamaals hebt weten te knallen, alleen duurde het vrij lang voordat ik daadwerkelijk doorhad waarom ze nu de vijand zijn. Het verhaal schemert geregeld door in de missies die je ten uitvoer brengt, maar nooit was het zo boeiend dat ik me er echt in kon verdiepen. Je vecht, maar je weet niet waarvoor, iets wat toch behoorlijk jammer is. Als er veel op het spel staat, als het verhaal in je achterhoofd bonkt, is de beleving van een game intenser. Dat had ik hier niet. Wel bleef ik genieten van de grafische pracht, iets waar toch de kracht van Rage ligt.

Rage heeft een onlinestand en een co-op, welke beide even vermeld moeten worden. Coöperatief kun je diverse missies afwerken die niet in de verhaalstand zitten. Ze zijn puur en alleen voor deze stand ontworpen. Maak je meer headshots, zijn je schoten doeltreffender of is je aantal moorden hoger dan dat van de andere speler, dan zul je een hogere score krijgen aan het einde van de rit. De co-op is leuk, maar ik verwacht niet dat mensen deze mode steeds opnieuw gaan spelen. Nee, interessanter is de online stand die compleet anders is dan je zou verwachten van een first-person shooter. In Rage loop je niet achter je vijand aan om hem te trakteren op een gezicht vol met lood. Nee, online stap je in je buggy en race je tegen je vijand of knal je ze vanuit deze buggy naar de hel. Ik speelde een paar potjes online en merkte dat de besturing van de buggy uitermate subtiel is en perfect werkt voor dit soort evenementen. Power-ups lagen verspreid over het raceveld en mijn standaard mitrailleurs werden voorzien van rocketlaunchers. Actie en plezier zijn gegarandeerd. Het deed me vaker dan eens denken aan Twisted Metal. Een goed iets. Natuurlijk is de speelstand enorm arcade en zul je ook de trouwe Quad Damage terug zien komen. Het is natuurlijk een game van Id Software…

Rage bewijst opnieuw dat Id Software briljant is in het maken van sterke engines en goede shooters. Op het gebied van animaties en visuele pracht ontstijgt Rage elke game die ik tot dit moment in mijn Xbox360 heb gehad, wetende dat de PC versie nog stukken sterker oogt. Het verhaal mag misschien niet interessant zijn waardoor je niet weet waarom je aan het knallen bent, maar wat je wel weet is dat het knallen verdomd lekker is.

• login of registreer om te reageren