De Red Faction franchise heeft wederom een nieuwe snoet gekregen. Na het onstaan van de reeks als degelijke firstperson-shooter evolueerde de game al eens naar een destructieve sandbox-game. Het enkele jaren geleden verschenen Guerillia wist toen te bekoren met een indrukwekkend schademodel en aardig verhaal gesitueerd in een open spelwereld. Voor de vele fans van de game zal Armageddon een beetje slikken worden. Deze nieuwe reboot transformeert de reeks in de richting van een lineaire 3dperson-shooter waarin de vrijheid van Mars ingeruild wordt voor donkere met monsters gevulde gangen. Het lijkt een bizarre keuze en een stap terug zelfs, maar er zit een zekere logica in deze aanpak. Red Faction Guerilla kreeg goeie kritieken, maar verkocht voor geen meter. Drie maand na de release vertoefde de game al in de budgetbakken en uiteindelijk gaf THQ de game zelfs gratis weg bij aankoop van Darksiders. De franchise had duidelijk nood aan een nieuwe aanpak om te kunnen overleven, maar is de claustrofobische aanpak van Armageddon ook de juiste? Je komt het te weten in de review.

Het verhaaltje van Armageddon speelt zich vijftig jaar na Guerillia af en windt er geen doekjes om dat dit een veranderd Mars is. De terraformer die de atmosfeer van de planeet leefbaar maakte is vernietigd door een sekte van terroristen, en de mensen leven noodgedwongen ondergronds. Dat is best minder, hè vlinder? Maar het kan nog erger uiteraard, met dank aan Darius Mason. Ons hoofdpersonage is de kleinzoon van Alec uit Guerilla maar is niet bepaald het scherpste spijkertje uit de doos. Mason wordt door een man genaamd Adam Hale aangenomen om een dubieus jobje te doen. Opdrachten aanvaarden van een raar mannetje in een kapmantel die evil lijkt uit te schreeuwen? Niet bepaald het meest strakke plan, Darius.

Al snel dender je met een mech over een oeroude ondergrondse tempel, en nog voor je het muziekje van Benny Hill kunt fluiten loopt het mis. Darius wekt een ras van monsters uit hun winterslaapje, en die mannetjes blijken met een joekel van een ochtendhumeur te kampen. De kolonie wordt overspoeld door de plaag van monsters die nogal tuk zijn op mensenvlees. Het resultaat is pure chaos. Uiteraard is het voor Mason zaak om het rommeltje dat hij gemaakt heeft gewapend op te lossen. Niet bepaald de meest originele verhaallijn ooit, en het feit dat alle personages zo verdomd oppervlakkig uitgewerkt zijn helpt ook al niet. Er is een mooie griet die met onze stoere, alles goed bedoelende hoofdrolspeler samenwerkt, terwijl de militaire oversten steeds stokken in de wielen proberen te steken.Hoe cliché wil je het hebben? Uiteraard is dit allemaal maar B-movie fluff, een soort kapstok om de actie aan op te hangen. Vergelijk het met porno, maar in plaats van liftende schoolmeisjes krijg je hier een slechterik met een kapmantel. Ook hier is de verhaallijn een simpel excuus voor de harde actie.

Op vlak van gameplay is Red Faction gewoon lineair van A tot Z maar dat is mits goed uitgewerkt geen dooddoener. Je loopt door donkere gangen en pompt lelijke aliens hun muil vol kogels in de traditionele stijl van een third person shooter. In principe niks dat we jaren geleden nog niet gespeeld hebben. Wat verder ook niet echt helpt is de setting. Volition doet wel haar best om af en toe open omgevingen en wat variatie in te lassen, maar de meeste tijd breng je knallend in donkere gangen door. Ik heb al stukken erger gezien, maar af en toe voelen de omgevingen in deze Red Faction ietwat repetitief aan. Ook gaan de aliens zelf geen originaliteitsprijs winnen. Ze komen in diverse maten en gewichten, maar duidelijk allemaal wel van dezelfde familie. Beeld je even eender welke alien in die je ooit in een game hebt afgeschoten, in Prey bijvoorbeeld, en je komt in de buurt van de look van de marsmannetjes in Armageddon. Erg inventief kun je het dus allemaal niet noemen. Een clichématige shooter in een clichématige setting met clichématige vijanden. Dat zijn heel wat clichés op een hoopje, en dat is nooit een goed teken.

Tot dusver klinkt deze review nogal negatief, maar, opgelet nu, de marsman komt uit de mouw. Ondanks alle minpunten blijft het duidelijk een game van de hand van Volition en dat betekent dat het met de funfactor van het spel grappig genoeg wel goed zit. Het is zo verdomde been there done that, maar het speelt tegelijk ook erg lekker weg. Een grote hulp daarbij is uiteraard de alom gekende Geo-Mod-technologie. Het blijft een feest om nagenoeg het volledige decor aan gort te kunnen schieten en volledige gebouwen tot puin te reduceren. Leuk daarbij is dat de destructie niet louter eyecandy is, maar uiteraard ook belangrijk onderdeel in de gameplay. Waarom zou je op aliens schieten als je de steunpilaren van een gebouw kan wegblazen en de boel op hun kop kan laten crashen? Armageddon zit tot de nok gevuld met dat soort mogelijkheden en het levert de gameplay een serieuze dosis pret op.

Destructie wordt haast een symfonie van brokstukken en explosies in deze game en uiteraard heb je een passend wapenarsenaal nodig om te kunnen dirigeren. Gewone wapens zoals een Nano rifle en Plasma Beam zijn al best krachtig, maar het wordt nog stukken gekker dan dat. Het Singularity Cannon dat zwarte gaten afschiet of een rocket launcher waarmee je explosieven afvuurt die je met een afstandsbediening tegelijk kunt laten exploderen. Of wat dacht je van verschillende mechs of een soort vliegtuigje waarmee je op tijd en stond chaos mag schoppen? Red Faction trekt met een dikke grijns de kaart van destructief spektakel en het is makkelijk om daarin mee te gaan.

Een potentieel gevaar van een lineair spel waarin alles aan gort kan is uiteraard dat spelers zelf hun pad zouden kunnen blokkeren. Stel je voor dat je een trap op moet om verder te komen maar dat je die doodleuk hebt opgeblazen. Dat kan in Red Faction, maar Volition heeft er iets op gevonden, namelijk de Nano-Forge. Darius draagt een soort armband waarmee je verwoeste delen van het decor gewoon terug kan herstellen om zo je pad verder te zetten. Aliens moeten ook niet gaan lachen omdat je als stoere kerel armbandjes draagt, want de Nano-Forge kan ook krachtige schokgolven afvuren.

Ten slotte verdient de Magnet Gun nog een speciale vermelding en nominatie voor coolste wapen van het jaar. Wie herinnert zich nog hoe grappig het was om in Half-Life 2 een wc-pot op te pikken met de Grav Gun en die vervolgens loeihard tegen de kop van een vijand te knallen? Een zelfde soort simpele fun gaat uit van de Magnet Gun in Armageddon. Je schiet éen magneetje op een ontplofbare ton en een ander op een alien en laat de twee lekker naar mekaar sjeezen. Zeker een glimlach waard. Een volledig gebouw loeihard naar een groep vijanden laten denderen of twee aliens in de lucht tegen elkaar laten botsen? Simpelweg hilarisch. Je kan het zo gek niet bedenken of je kan het met die gun.

Naast de singleplayer bevat Red Faction Armageddon ook een multiplayer maar uitgebreid kun je die niet noemen. Er is het soort mode waarin je het met drie vrienden op kan nemen tegen waves van aliens. Het lijkt haast een verplicht nummertje in moderne shooters. Ook is er tenslotte de Ruin-Mode waarin je tegen de klok of gewoon voor de lol zoveel mogelijk van de omgeving mag slopen. Het zijn meer leuke extra's dan een echt uitgewerkte multiplayer.

Wat initieel een generieke third-person shooter lijkt die barst van de clichés, ontpopt zich al snel tot een enorm amusante spelervaring. Waar het de game ontbreekt op vlak van een boeiend verhaal of setting, wordt goed gemaakt met amusante destructie en heerlijke wapens. Armageddon zal geen prijzen winnen dit jaar, maar als zomerse shooter verdient de game zeker een publiek. Dingen slopen blijft fun.

• login of registreer om te reageren