Net voordat Batman zijn rentree maakt op je spelplatform, is het de taak aan Spider-Man om je striphart sneller te laten kloppen. Beenox brengt na Shattered Dimensions wederom een titel met verschillende spinnenmannen. Maar of Beenox ook de kwaliteit van het voorgaande deel weet te benaderen, is een compleet ander verhaal.

Vorig jaar kreeg Spider-Man: Shattered Dimensions een verdiende 83. De mix van vier verschillende Spider-Men in één game pakte bijzonder goed uit. De muurkruipers uit verschillende stripdimensies moesten samenwerken om uiteindelijk het kwaad te bestrijden. Een leuke knipoog naar de vele comicseries met de webslinger in de hoofdrol die Marvel heeft lopen. De game verkocht goed en dus mocht ontwikkelaar Beenox meteen verder met een vervolg. Een jaar later is deze al op de markt. Mijn spinnenzintuig zegt me dat dat wel heel snel is en ik me voor moet bereiden op een game die waarschijnlijk minder goed is dan zijn voorganger.

Edge of Time is geen direct vervolg op Shattered Dimensions. Net als in de stripwereld volgen verhalen elkaar op zonder er vaak bij stil te staan. Wel weet Edge of Time twee karakters uit de voorgaande game mee te nemen, te weten The Amazing Spider-Man en Spider-Man 2099. In het jaar 2099 weet de gestoorde wetenschapper Walker Sloan (ingesproken door "Batman" Val Kilmer) experimentele technologie te gebruiken om er voor te zorgen dat hij vrij kan reizen door de tijd. Hij keert terug naar het verleden en zet de Alchemax corporation op. Veranderingen in het verleden hebben gevolgen in de toekomst en dankzij diverse tijdsplinters, sterft Amazing Spider-Man Peter Parker in de handen van Anti-Venom. Door een directe link tussen Peter Parker en de Spider-Man uit de toekomst probeert deze futuristische Spidey op Peter in te praten om te zorgen dat dit voorval niet gaat gebeuren. Niet alleen de wereld staat op het spel, ook het wereldje van Parker zelf!

Het gegeven dat de dood van een heuse stripheld op het spel staat, wist me toch nieuwsgierig te maken naar de uiteindelijke game. Op de Gamescom zag ik eerder al korte stukken, maar nu de game daadwerkelijk in mijn Xbox360 zat, kon ik van voor tot einde meemaken wat het leven van zo'n held nu precies inhoudt. Helaas merkte ik snel dat de gameplay ondergeschikt is aan het grote verhaal. Het verhaal zorgde voor interesse in de game, maar de banale gameplay wist die interesse in de game snel weer weg te halen. Ik bleef slingeren door de hallen van Alchemax (in twee tijdzones waardoor het af en toe een beetje anders aanvoelde), op zoek naar sleutels, schakelaars om uit te schakelen en generatoren om op te blazen. Wanneer een generator in de tijd van The Amazing Spider-Man kapot gaat, schakelt in 2099 een bepaald systeem uit. De generator die hem energie geeft is namelijk in de 88 jaar daarvoor nooit gemaakt. De game laat je constant hetzelfde doen, iets wat jammer is aangezien het verhaal alleen al had kunnen zorgen voor een sterkere Spidey-game.

De ontwikkelaar lijkt te weten dat het allemaal wel heel erg standaard in elkaar steekt. Op een gegeven moment moet The Amazing Spider-Man drie keer snel achter elkaar hetzelfde doen en vraagt hij zich hardop af waarom hij dezelfde handeling steeds opnieuw moet doen. Als Beenox dit weet, waarom hebben ze dan niet net dat beetje meer moeite gedaan om de game naar een hoger niveau te tillen? De kennis is er, dat heeft Shattered Dimensions duidelijk gemaakt. Tijdens de game kom je steeds lege kamers tegen waar de vijanden in teleporteren. Het lijkt een beetje op dat effect dat je kent uit de Star Trek films. De vloer waar je op staat is leeg terwijl je enkele seconden later omgeven bent met mensen die solliciteren naar een klap in het gezicht. Ik kon me hier flink aan ergeren omdat je hierdoor nooit de omgeving leuk kunt gebruiken om de vijanden met een verrassingselement aan te vallen.

Om het verhaal in de twee tijdzones te vertellen speel je afwisselend met beide Spidey's die door de jaren heen samen aan het werken zijn. Een link tussen de twee muurkruipers zorgt ervoor dat de ene altijd op de hoogte is van de acties van de andere. Wat Shattered Dimensions goed doet, is de afwisseling in gameplay. Elke Spider-Man voelde anders aan en bracht zijn eigen manier van spelen en moves mee. In Edge of Time lijkt dit principe ver overboord te zijn gegooid. De karakters spelen en voelen exact hetzelfde aan. Natuurlijk hebben ze verschillende moves tijdens het vechten, maar aangezien de gevechten vaak resulteren in het herhaaldelijk drukken op dezelfde knoppen, maakt dit niet veel uit. Persoonlijk miste ik vooral de momenten waarop je met stealth voorbij je belagers moest komen, zoals we kennen uit de gameplay van de Spider-Man Noir gedeelten uit de voorganger. Nee, steeds verval je in hetzelfde kunstje. Helaas is ook de verschillende stijl voor elk karakter compleet overboord gegooid. In Shattered Dimensions had elke Spider-Man zijn eigen grafische stijl, in Edge of Time is dit nergens meer terug te vinden.

Als The Amazing Spider-Man heb je de mogelijkheid om sneller te bewegen dan je lief is. Wanneer je deze mode aanzet kunnen vijanden je niet bijhouden en zie je jouw eigen karakter meerdere keren op het beeld om een gevoel van snelheid te geven. Tof. Ook heel handig als je lasers wilt ontwijken of als er gewoon even veel te veel vijanden om je heen staan. Spider-Man 2099 kan een nepversie van zichzelf neerzetten om de aandacht te trekken. Hij leeft nu eenmaal in de toekomst en dus heeft hij de beschikking over mooie vormen van techniek. Wanneer er doelzoekende raketten op je af komen is het bijvoorbeeld slim om afleiding neer te zetten waardoor de raketten daarop afkomen, en niet op jou. Het zijn leuke toevoegingen die je buiten het uitbouwen van je Spider-Man (met verdiende punten en gevonden gouden spinnen kun je upgrades kopen) net wat meer het gevoel geven dat je onverslaanbaar bent. Je bent natuurlijk Spider-Man!

Het gevoel dat je de meest populaire muurkruiper bent gaat echter snel weg wanneer je gebruik maakt van de echte krachten die deze menselijke spin in zich heeft zitten. Kruipen langs de muren gaat nooit vloeiend. Altijd raak je de oriëntatie kwijt en stuur je jouw spinnenman de verkeerde kant op. Doordat het perspectief van het beeld ineens draait, raak je gewoon even de weg kwijt. Ook het webslingeren zelf klopt niet. Vaker dan eens vloog ik een verkeerde kant op en omdat de camera je niet altijd goed bij kan houden, weet je soms ook niet meer waar je nu precies heen moet. Het is vreemd dat wanneer ik recht vooruit loop en gebruik wil maken van mijn slingerkunsten, Spidey af en toe ineens naar rechts of links gaat.

Vorig jaar was ik zeer te spreken over Shattered Dimensions. Helaas is Edge of Time toch een kleine smet op de spinnenavonturen van Beenox. Op zowat alle fronten is de game minder interessant dan haar voorganger. Toch bleef ik, dankzij het verhaal, doorspelen. De hoop is er dat Beenox van haar fouten leert voor hun volgende Spidey game; de filmgame The Amazing Spider-Man.

• login of registreer om te reageren