Meer dan honderd jaar geleden schreef H.G. Wells een boek dat vandaag de dag de gemoederen nog steeds bezig weet te houden. De invasie op onze eigen planeet door wezens die we niet kennen, blijkt in 2011 nog steeds vernieuwend te zijn. Toch keren radiohoorspelen en films graag terug naar deze War of the Worlds. Wederom verschijnt er een nieuwe game met het welbekende boek als basis. Een mooie toevoeging of een slap aftreksel?

De Xbox Live Arcade game (welke ook gaat verschijnen op het PlayStation Netwerk) laat op een zeer dramatische en visuele manier zien hoe het zou zijn wanneer de bekende Tripods door de straten van onze wereld zouden lopen. Geen Tom Cruise te bekennen die het opneemt tegen deze gevaarlijke, enorme robot. Nee, het zijn vooral vluchtende mensen, gillend van angst, die de setting van de game vullen. Overleving is wat telt.

Deze nieuwe versie van The War of the Worlds speelt zich af in een setting die veel lijkt op die uit de film welke verscheen in 1953. Grote, groene laserstralen vullen het zwart-witte spelgebied, terwijl er achter je mensen van de grond geplukt worden om opgesloten te worden in de Tripod. Een zekere dood. De bedreiging is door heel de game voelbaar en de 2D beelden geven je een unieke ervaring die ik nooit eerder ergens anders aantrof. Een stijlvol beeld van een enorm cataclysme.

Jij bent Arthur Clark, een man die we voor het eerst aantreffen in het Londen van na de invasie. Hij moet en zal zijn familie terugvinden in de ravage die de mannen van een andere planeet hebben achtergelaten. Een 2D side-scrolling platform is het perfecte uitgangspunt geweest. Alles draait om jouw reflexen en timing en daadwerkelijke actie is veelal afwezig. De game focust zich niet op het geweld, maar de bedreiging, angst en de wil om alles te doen voor hen van wie je houdt, is des te meer aanwezig.

Terwijl je je vaker dan eens af laat leiden door de visuele kracht van de game (die af en toe aan Limbo doet denken) probeert de game je psychologisch te bereiken. Het gevaar is overal en op enkele momenten letterlijk enkele meters achter je. Honderden mensen rennen voor je voeten, terwijl de Tripod het op ze gemunt heeft. Een dodelijke hoorn vanuit de Tripod laat je weten dat het nu rennen voor je leven is. Het verhaal, dat via een voice-over tijdens het spelen verteld wordt aan de speler, is geheel ingesproken door Patrick Stewart. Je kent hem misschien als Jean-Luc Picard uit Star Trek of als Professor X uit de X-Men films. De manier waarop hij de tekst door je speakers laat schallen is enorm sfeerverhogend. Stewart heeft zich vol overgave op zijn rol gestort en dat is van het begin tot op het einde goed te merken.

Hoe krachtig de game op het visuele en audio vlak is, daar laat het spel behoorlijk wat steken vallen in de daadwerkelijke gameplay. Doordat de besturing niet goed lijkt te werken, zal Clark vaker dan eens sterven door een Tripod of een rondlopende Alien. Omdat er niet gespeeld wordt met het principe van een healthbalk, betekent één aanraking gelijk je dood. Je kunt tot in de oneindigheid doorgaan wanneer je sterft, maar toch is dit geen handig systeem. Clark kan rennen, springen, klimmen en rollen, maar daar houdt zijn bescheiden bewegingsmechanisme weer op. Door de game heen ontwijk je grote branden, snelle aliens en kapotte elektrische draden. Door de minder goede manier waarop je je karakter onder controle hebt ga je vaker dood dan je lief is. En nee, dit ligt niet altijd aan de speler zelf.

Deze problemen kunnen opgevangen worden wanneer je de tijd neemt om een sprong goed te plannen. Je moet weten waar je staat en waar je heen moet. Helaas geeft de game je deze tijd niet altijd. Tijdens een achtervolging moet je alles on-the-fly tot uitvoer brengen en dit gaat te vaak fout. Ook op momenten wanneer Clark naar stukken springt die onder zijn gewicht blijken te bezwijken, zul je meteen door moeten springen: iets wat met het controle-systeem van de game lastiger is dan noodzakelijk zou zijn. Daarnaast gebeurt er op de voorgrond van de game veel, heel veel. Mensen rennen in angst door je scherm, buitenaardse wezens laten zich zien. Heel tof en enorm sfeerverhogend op momenten dat je je er niet aan irriteert, maar het maakt het zicht op jouw platformmomenten gewoonweg minder duidelijk.

Misschien heeft de ontwikkelaar teveel tijd gestoken in de looks van de game en is daardoor iets minder tijd overgebleven voor de gameplay. Want geloof me, qua grafische stijl is dit de tofste game die ik ooit als Arcadegame op mijn console heb gespeeld. De zwart-witte graphics die gekleurd worden door lasers van de vijand: het werkt perfect en zuigt je helemaal op. Het is erg jammer, want wanneer de ontwikkelaar meer moeite had gestopt in de gameplay, was dit misschien ook wel mijn favoriete Arcadegame geworden van de laatste jaren. De looks zijn er, het geluid is er, het verhaal is sterk en de psychologische angst die de gamer krijgt is zelfs perfect, maar de gameplay kent helaas wat problemen.

Grafisch is The War of the Worlds enorm indrukwekkend. Het spel dat onder die grafische pracht zit helaas niet. Het is jammer, want de hoop op een goede The War of the Worlds-game was er. Ben je een persoon die gek is op sciencefiction, het boek in de kast heeft staan, het hoorspel op zijn iPod en de film met Tom Cruise of Gene Barry al meer dan tien keer gezien? Dan kan ik je de game van harte aanraden. Heb je niets met The War of the Worlds? Dan zijn er betere games te vinden.

• login of registreer om te reageren