Halfnaakte, zwetende mannen die elkaar ongegeneerd betasten en knuffelen. Dat is waarschijnlijk hoe mijn vriendin Smackdown vs. RAW 2009 zou omschrijven. De afgelopen tijd heeft ze moeten wennen aan het feit dat ik daar met veel plezier flink wat uren in gestoken heb. Niet gehinderd door enige vorm van schaamte ben ik tot het uiterste gegaan met de in strakke onderbroeken gestoken spierbundels. En dat alles voor deze review, speciaal voor jullie!

Net als Sinterklaas keert ook Smackdown vs. RAW ieder jaar weer terug. Dit deel, Smackdown vs. RAW 2009, is het tiende deel in de serie en belooft ons het beste deel te zijn. Pro wrestling is groot in de Verenigde Staten. Worstelaars genieten dezelfde status als rocksterren en zijn geregeld te bewonderen in Hollywood films. De twee grootste vertegenwoordigers van de topsport (ja ik zei sport), Smackdown en RAW, slaan geregeld de handen ineen om een nieuwe game uit te brengen. Daarin nemen de worstelaars van beide federaties het op brute wijze tegen elkaar op. Dit doen ze uiteraard met het nodige drama en gevoel voor show. En met name dat laatste trekt mij in het worstelgenre. Want laten we eerlijk zijn. Een vette fightinggame maken is niet moeilijk. Er zijn er tientallen. Maar een vette worstelgame in elkaar knutselen is een heel stuk lastiger. Het houdt namelijk niet op bij het vechten in de ring. De show er omheen en de onderlinge (fake)ruzies zorgen er ook voor dat er wekelijks hordes Amerikanen aan de buis gekluisterd zitten. Volgens ontwikkelaar YUKE's Future Media Creators is dit de eerste worstelgame die ook dat showaspect goed heeft aangepakt. We zullen het zien.

Worstelen is niet voor n00bs
Laat me beginnen met het volgende; Smackdown vs. RAW 2009 is geen simpele pick-up-and-play-game. De learning curve is aanzienlijk en de game kan daardoor in het begin een beetje "willekeurig" en traag aanvoelen. De simpele buttonbasher valt op moeilijkere niveaus direct door de mand. Je moet echt een aantal potjes in je vingers hebben wil je het gevoel van volledige controle hebben. Maar wanneer je dan die controle hebt kan je ook wel echt de meest waanzinnige moves doen. Dat de game in het begin even wat tijd nodig heeft wordt mede veroorzaakt door het ontbreken van een optionele tutorial. Ik ben geen fan van verplichte tutorials, maar deze game kan een bepaalde trainingsmode of iets dergelijks goed gebruiken. Het zou de eerste ervaring met deze game gewoon iets makkelijker maken.

Kijk mij gaan
Wanneer je de game door hebt, reageren de worstelaars precies zoals je verwacht. Het counteren van een aanval gaat lekker. Het uitdelen wellicht nog beter. Waar je met name in het begin geneigd bent de tegenstander met het basis punch- en kickwerk de ring uit te werken, zweef je later net zo makkelijk door de ring om vervolgens, op volle snelheid, een elleboog in iemands gezicht te planten. En dat voelt goed. Want alle worstelaars -er zitten er in totaal meer dan vijftig in- hebben hun unieke kenmerken. Die beperken zich niet alleen tot fysieke eigenschappen maar ook hun vechtstijl en moves verschillen van elkaar. En die unieke moves zijn juist zo ontzettend gaaf als ze lukken. De vetste moves (finishers) kun je alleen doen wanneer je de "momentumbalk" helemaal vol gespeeld hebt. Dit doe je door de standaard moves succesvol uit te voeren. De balk krijg je ook vol door als een showmannetje je tegenstander te "taunten". Dus even het publiek je biceps showen terwijl de andere kerel stof ligt te happen. Gegarandeerde multiplayer-fun.

Dit is worstelen
Het eerste wat me opviel toen ik Smackdown vs. RAW 2009 in mijn Xbox 360 propte was de vette presentatie van de game. Zelfs het startmenu ademt en zweet pro-wrestling. Je ziet aan alles dat er echt tijd in gestoken is. Zo lijken alle worstelaars echt op hun real life-versie. Het feit dat de worstelaars zelf alle dialogen hebben ingesproken draagt daar ook aan bij. De gespierde mannen en vrouwen komen bovendien op met hun eigen introductie. Je weet wel: vuurwerk, een dikke metal-track en veel machtsvertoon. Het camerawerk nadert bovendien dat van de T.V.-uitzendingen. Zelfs de commentators zijn dezelfde als die van de shows.

Road to Wrestlemania
Deze game ownt op ontzettend veel manieren, maar als ik er één ding uit moet pikken ga ik voor de "Road to Wrestlemania mode". Damn wat is dat tof. De mode vervangt de 24/7 mode van 2008. In "Road to Wrestlemania" moet je een soort "story mode" doorlopen. Voordat ik eraan begon had ik zo mijn twijfels. De verhaallijnen van WWE zijn doorgaans niet echt meeslepende Shakespeariaanse meesterwerkjes. Wat zat ik ernaast. "Road to Wrestlemania" geeft je precies waarvoor je normaal naar T.V. zit te kijken. Je kan kiezen uit Triple H, CM Punk, The Undertaker, John Cena, of Chris Jericho. Zonder de boel te spoilen kan ik wel zeggen dat alle complotten, sabotageperikelen en manipulatiezaken voorbij komen. Voor de ontwikkeling van deze mode hebben de ontwikkelaars de originele schrijvers van WWE geraadpleegd. Vervolgens mochten de worstelaars zelf hun dialogen invullen zodat het alles "echt" en herkenbaar aanvoelt. En dat werkt. Voor de liefhebbers (waaronder ik) zit er ook een co-op verhaallijn in. Dan kan jij samen met iemand anders in de rol van Batista en Rey Mysterio kruipen. Dubbeltof.

Wachten is weer leuk
Natuurlijk geeft het op spectaculaire wijze in elkaar beuken van een tegenstander een gevoel van voldoening. Maar met z'n tweeën is het toch net iets leuker. En uiteraard kan dat ook in deze game. De tag team modes lijken dit jaar beter te werken dan voorgaande jaren. Je hebt het gevoel lekker samen te spelen. Zo kan de wachtende worstelaar de scheidsrechter afleiden zodat de ander een illegale move kan uitvoeren. Of je houdt de tegenstander even vast waardoor jouw partner de kans krijgt om hem een paar tikken in het gezicht te geven. Ook nieuw is de "hot tag". Wanneer die goed uitgevoerd wordt, vindt er een quick time event (daar zijn ze weer) plaats waardoor de "incoming" worstelaar direct een voorsprong heeft.

Is er dan niks op aan te merken?
Smackdown vs. RAW 2009 is niet perfect. Zo vinden er nog steeds hinderlijke "collision detection" foutjes plaats. In een game die grotendeels draait om het "knuffelen" van elkaar zou dit toch geen issue mogen zijn? Een ander punt van kritiek is de oppervlakkigheid van de "Create modes". Het is namelijk mogelijk om je eigen finisher te maken door te kiezen uit een flink aantal (500) standaard moves, en die achter elkaar te plakken. Die mode heeft best potentie, maar is nu te vlak. Je creëert niet echt. Dat gevoel krijg je ook van de andere "Create modes": ze zijn leuk voor even, maar gewoon net niet uitgebreid genoeg. Grafisch is er weinig op de game aan te merken. Af en toe zie je wat houterige animaties die gedateerd aanvoelen, maar over het algemeen zit het wel goed.

Het is onmogelijk om alle aspecten van Smackdown vs. RAW 2009 te belichten. Er zitten werkelijk teveel verschillende gameplay modes in. Online, offline, singleplayer, multiplayer, create-a-superstar, Road to Wrestlemania, de nieuwe Inferno Match… en zo nog een paar pagina's meer. Smackdown vs. RAW 2009 is nog niet de game die de geschiedenis in zal gaan als de beste worstelgame ooit. Maar de serie is heel hard op weg, en staat op dit moment op eenzame hoogte. Als worstelen jouw ding is, zit Smackdown vs. RAW 2009 vandaag nog in je console.