Als kleine jongen stond mijn zaterdag gelijk aan het kijken van mijn favoriete tekenfilmseries op tv. Vooral de superheldencartoons wisten het heel goed te doen bij mij. Batman, Spider-man en X-Men waren toch wel de favorieten. Ik wist het zeker, later zou ik ook lessen volgen aan de Xavier School for Gifted Youngsters. Die doelstelling komt akelig dichtbij de realiteit tijdens het spelen van X-Men: Destiny!

Toen ik voor het eerst iets las over deze titel was ik enthousiast en teleurgesteld tegelijk. Enthousiast omdat het een grote actiegame zou worden met meer mutanten in de cast dan welke X-Men game dan ook, maar teleurgesteld omdat je met geen van hen zou kunnen spelen. Een X-Men game speel je toch om te kunnen hakken met Wolverine, het weer kunt bepalen met Storm of om mensen van lange afstand neer te schieten met het vizier van Cyclops? Gelukkig won het enthousiasme het van de teleurstelling toen ik er op de Gamescom achterkwam wat ontwikkelaar Silicon Knights voor ons in petto had. Je bent geen X-Men; maar dat kun je wel worden!

Na een episch gevecht met Bastion (welke natuurlijk alle mutanten dood wil hebben) dat zich voor deze game heeft plaatsgevonden, heeft Professor X zijn dood gevonden. Ook Magneto is aannemelijk doodverklaard. Cyclops heeft de zware taak op zich genomen om de X-Men te voorzien van leiderschap maar het superteam is helaas uit elkaar gevallen. Samen met de burgemeester van San Francisco zet hij alles op alles om de samenleving tussen mensen en mutanten zo goed mogelijk te laten zijn. Helaas zetten de Brotherhood (de aanhangers van Magneto) en de Purifiers alles op alles om vrede tussen mens en mutant tegen te gaan.

Wanneer de game opent zien we een grote opkomst van mensen die luisteren naar de toekomstplannen van Cyclops en de burgemeester. Om deze groep heen staan protestanten. De relatie tussen mensen en mutanten kan volgens hen niet. Tussen de mensen die daadwerkelijk luisteren naar de plannen zien we Aimi, een jong Aziatisch meisje die uit Japan gesmokkeld is door haar vader. We zien Grant, een stereotype Amerikaanse High-Schooler en Adrian, de zoon van een anti-mutanten extremist. Eén van deze personages gaat jouw karakter worden tijdens het spelen. Wie dat is, is geheel aan jou. Al snel vind er een aanval plaats. Vele doden, explosies en instortende gebouwen. Wanneer ook jouw karakter (ik koos voor Aimi) onder vuur komt te liggen vindt in hem of haar een verandering plaats; het mutantengen komt los. Je bent zelf een mutant, zonder dat je dat wist. Meteen kun je als speler kiezen wat voor mutant je bent. Kies je voor Density Control (kracht), Energy Projection (afstandsvechter) of Shadow Matter (mutantenversie van een tovenaar)? Deze keuze bepaalt de rest van de game.

Meteen begin je met een korte uitleg waarin duidelijk wordt dat je de beschikking hebt over een standaard aanval en een zware aanval. Afhankelijk van de mutantenkracht die je eerder koos, ziet dit er natuurlijk anders uit. Aimi kreeg van mij de mogelijkheid der Energy Projection. Grote stralen van licht schoten uit haar handen terwijl ze de vele vijanden een kopje kleiner wist te maken. Door het verslaan van vijanden verdien je XP, waarmee je je krachten natuurlijk uit kunt breiden en sterker kunt maken. Aan het einde van de game kon ik bijvoorbeeld een heuse raketaanval uit mijn lichaam toveren: raketten van licht die enorm veel schade aandrichten. Of wat te denken van het veranderen in een Super Nova en zo iedereen die in je buurt staat laten verbanden? Heel tof. Het is alleen jammer dat het menu waarin je je XP verdeelt (of de mutantengen die je vindt aan en uit kunt zetten) erg vervelend werkt. Het haalt je steeds uit de game en werkt net wat te langzaam.

Het vechtsysteem is in het begin van de game tof en interessant. Ik voelde me heel stoer op momenten dat ik dertig vijanden tegelijk versloeg. Vooral het feit dat de game aangeeft hoeveel vijanden er nog zijn beviel me. Als een echt stripboek komen er woorden in beeld te staan met een nummer ervoor. Leuk is dat je de vijanden daadwerkelijk door deze woorden kunt slaan voor extra schade. Het is een kleine aanvulling die me steeds wist te vermaken. Toch wist de game na een uurtje of twee een beetje te vervelen. Je vecht steeds tegen dezelfde vijanden die ook nog eens steeds op dezelfde manier aanvallen. Natuurlijk is er een kleine variatie (normaal voetvolk, sterke robots en mensen in krachtige pakken), maar hier had de ontwikkelaar best wat meer tijd in mogen stoppen.

Tijdens je avontuur leer je de leden van de X-Men kennen, alsook de Brotherhood. Tijdens gesprekken en missies proberen ze je naar hun kant te trekken. Gesprekken kunnen in een richting gestuurd worden waardoor de X-Men je net wat toffer gaan vinden dan de Brotherhood, of andersom. Uiteindelijk krijg je de keuze waar je je bij aansluit. Natuurlijk koos ik voor het team van Cyclops. Uiteraard resulteerde dit in een stoere outfit. Deze pakken zijn door de hele game heen te krijgen. Zo heb ik bijna de hele game gelopen in een vrouwelijke versie van het pak van Wolverine. Alle pakken hebben hun eigen eigenschappen. Zo gaf Wolverine me een snellere aanvalstijd en het hergenereren van mijn levensbalk.

Waar ontwikkelaar Silicon Knights uitblinkt in deze game is de vormgeving. Karakters hebben allemaal een eigen look en stijl en bewegen zoals dat bij het karakter hoort. Gambit beweegt sierlijk maar doeltreffend terwijl Wolverine non-stop in een aanvalstand staat. Tijdens gesprekken geniet je van de fanservice, de ontwikkelaar heeft precies uit de karakters weten te halen wat ze zo tof maken. Je herkent de karakters zoals je ze kende uit die oude tekenfilmserie of de stripboeken. Jammerlijk genoeg slaat dit design niet over in de levels om je heen. Tijdens je diverse missies ziet de omgeving er vaak hetzelfde uit. Zonde.

X-Men: Destiny is een game waar ik verschillende gevoelens over heb. Het is de meest originele X-Men game die ik ooit gespeeld heb (en geloof me, ik heb er veel gespeeld). Het verhaal is nooit eerder verteld in een game en de vrijheid die je hebt tijdens het maken van je eigen mutant voelt tof. Al je favoriete karakters komen aan je voorbij en je hebt af en toe het idee echt deel uit te maken van een grote mutantenoorlog. Aan de andere kant ben je in het spel steeds op je knoppen aan het rammen. Combo's zijn er natuurlijk, maar ook door hersenloos op de knoppen te slaan weet je het einde van het spel te bereiken. Het plezier verdween op de helft van de game helaas, toen ik doorkreeg dat er toch niet heel veel verschillende gameplay aan me voorbij was gekomen. Groepje vijanden. Vechten. Verslaan. Klimmen. Groepje vijanden. Vechten. Verslaan. Een coöp stand was hier meer dan welkom geweest.

De X-Men franchise is een fantastische om in games te gebruiken. Dat bewijst de ontwikkelaar ook hier. Het nieuwe karaktersysteem en het zelf creëren van een nieuwe mutant is tof, het verhaal is interessant en de personages die je tegenkomt zijn stuk voor stuk perfect uit de verf gekomen. Het is daarom jammer dat de gameplay niet veel meer is dan gevecht na gevecht na gevecht, zonder al te veel afwisseling. Aimi heeft het einde bereikt als een heuse X-Men. Mutant and proud. Nu is de keus aan jou…

• login of registreer om te reageren