Het was een kerstavond, zo tussen de kalkoen en het dessert in. Mijn mams zat zich al te verlekkeren bij het idee aan vanille-ijs met advocaat toen de eerste weeën begonnen. Een zevental slopende uurtjes later kwam ik een paar weken te vroeg ter wereld. Slechte timing heet zoiets.

Ook in het geval van Breach kan je niet echt van goeie timing spreken. De markt voor shooters is behoorlijk verzadigd en toppers in het genre lijken wel over elkaar heen te struikelen om de consument te bereiken. Het is niet zo dat Breach een gat tussen Call of Duty en Crysis 2 kan opvullen, er is geen gat. Bulletstorm komt erg binnenkort uit en ik moet een deel van mijn aandacht aan de nieuwe maps voor Black Ops besteden voor een review. Mag ik eerlijk toegeven dat ik weinig zin had om deze game te gaan doen? Ik besef maar al te goed dat ik een whiny bitch lijk, maar het houdt wel degelijk steek. Als ik als fan van het genre al niet veel tijd in het spel wil gaan investeren omdat ik liever COD speel, wie dan wel?

Breach is een downloadable online multiplayershooter van Atomic Games. De developer achter dit spelletje veroorzaakte een paar jaar geleden een kleine rel met die Six Days in Fallujah game en komt nu dus op de proppen met een Arcadetitel. De eerste impressie die Breach maakt, was voor mij in elk geval niet bijster positief. De vier maps zien er grafisch gezien aanvaardbaar uit, maar tegelijk ook enorm cliché. Nu snap ik ook wel dat je geen Disneyland moet verwachten in een oorlogshooter, maar kan het iets verrassender dan verlaten huisjes en mijnschachten? Het ongeïnspireerde design en de drabbe kleuren maakten weinig indruk op me. Een nog erger pijnpunt schuilt in het feit dat Atomic het niet nodig vond om aan bots of splitscreen ondersteuning te denken. Nu zullen sommigen onder jullie wel denken dat ik wel erg oldschool uit de hoek kom nu. Gewoon met een vriend op de bank spelen of tegen computermannetjes? In dit online tijdperk? Het was voor de houdbaarheid van Breach in elk geval enorm handig geweest om deze features te hebben wanneer de servers binnen een paar maanden leeg lopen.

De game zit op vlak van speelbaarheid gelukkig solide in elkaar. Uit de vijf klassen kies je welke wapens en speelstijl je het best liggen en dan spring je één van de modes in. De meeste van de spelmodi zijn dingen die je in elke hedendaagse multi-shooter aantreft. Er is de obligate team deathmatch en een capture the flag variant. Een last man standing mode en een onderdeel waar je punten moet bezetten zal shooterpuristen ook wel bekend in de oren klinken. Gelukkig zit er in de vorm van Convoy ook een onderdeel in het spel dat daadwerkelijk origineel voelt en fun om spelen is. De naam verklapt het al, in Convoy dien je als het ene team een karavaan voertuigen te beschermen tegen de agressie van het andere. Verdedigers moeten wegblokkades opblazen en de voertuigen rijdende houden, wat ervoor zorgt dat de actie steeds gefocust is op een beperkte oppervlakte. Het levert intense gameplay op die Breach doet opleven.

Verder dan dat doet Breach niks dat we nooit eerder gezien hebben in betere shooters. Het bevat een progressiesysteem dat verwacht dat je uit de gamelobby gaat om die dingen te selecteren, een beetje krom. Ook de vernietigbare omgevingen zijn niet half zo indrukwekkend als Atomic zou hopen. De bazooka kan je niet standaard in je arsenaal opnemen. Nee, je moet die vinden op de map, zodat je niet zoveel zal verwoesten als je zelf hoopt. Het schadesysteem is best goed uitgewerkt en bied tactische mogelijkheden, maar doet toch nog steeds onder voor wat Bad Company 2 eerder al deed.

Breach is geen slechte game, verre van. De game zit degelijk in elkaar en biedt in Convoy zelfs behoorlijk wat fun, maar schiet door slordige foutjes net te kort. Een redelijke game van Atomic maar jammer genoeg weinig memorabel.

• login of registreer om te reageren